Ratelende Rachel

Onze kleine meid

2012-02-12T02:30:00.000-08:00

Onze kleine meid

Je bent prachtig

Een schoonheid

We kijken graag naar je

Onze kleine meid

Je maakt steeds meer geluid

We geven je tijd

We luisteren naar je

Onze kleine meid
Je bent de liefste
nu en altijd
We houden van je

Buikfoto repportage

2012-02-11T08:27:00.000-08:00

Nathalie Lianne

2011-12-01T08:10:00.000-08:00

Vanaf het moment dat ik wist dat ik zwanger was, heb ik er al naar uitgekeken. Naar het moment, dat de kleine er zou zijn. Dat piep geen piep meer zou zijn, maar een eigen naam zou krijgen (die we op dat moment nog moesten verzinnen). Ik zag het helemaal voor me. Alle opa’s en oma’s, tantes en ooms, neefjes, nichtjes, vrienden, collega’s en andere bekenden zouden op visite komen om de kleine te kunnen bewonderen. Zo had ik dat ook meegemaakt bij de geboorte van mijn nichtjes en neefjes. Zo zou dat vast ook bij ons gaan. En ook van de zwangerschap zou ik flink genieten. Ik wist wel dat ik misselijk zou zijn en andere kwaaltjes zou kunnen krijgen. Maar wat mij betreft zou het genieten de boventoon voeren. Dat liep echter allemaal anders dan verwacht….

De eerste drie a vier maanden ben ik behoorlijk misselijk geweest en al wist ik dat het alleen maar een teken was, dat alles goed ging, toch voelde ik me er behoorlijk beroerd onder. Echt genieten lukte me niet.

Vervolgens werden er op de 20 weken echo's (we mochten twee keer omdat de echoscopiste de eerste keer niet alles goed kon zien, omdat de kleine heel eigenwijs in een bepaalde houding bleef liggen) kleine bovenbeentjes geconstateerd. Dit bleek ook weer op de extra groeiecho, die we rond de 31 weken hebben laten maken bij de verloskundigepraktijk. Daarom werden we doorverwezen naar het ziekenhuis.

Op maandag 31 oktober moesten Jeroen en ik daarom voor een echo naar het ziekenhuis. Daar werden ook weer korte bovenbeentjes gemeten, maar ook een klein buikje en hoofdje. Kortom, het bleek gewoon een kleiner kindje te zijn. Bovendien werd er bij mij een hoge bloeddruk opgemeten. De combinatie een klein kindje en een hoge bloeddruk bij moeder doet de alarmbellen rinkelen. Daarom moest ik de woensdag daarop extra voor controle komen. Toen was mijn bloeddruk nog meer gestegen en werd ik meteen opgenomen in het ziekenhuis.

De zaterdag erna mocht ik weer naar huis, maar wel onder thuismonitoring. Elke dag kwam een verpleegkundige mijn bloeddruk opmeten en een CTG scan maken van de kleine. Acht dagen was ik thuis, maar zondag 13 november werd ik toch weer opgenomen in het ziekenhuis, omdat de CTG scan niet goed was. Daar werd me duidelijk uitgelegd, dat ik er wel in het ziekenhuis zou liggen tot aan de bevalling. Ze bekeken per dag hoe het ging, want voorlopig was ik nog de beste couveuse voor mijn kind. Maar een week later werd mij verteld, dat ze vanaf maandag bij mij zouden kijken of de bevalling ingeleid zou kunnen worden. Op maandag 21 november zouden ze gaan kijken, wat ze vanaf dinsdag zouden doen.

De zondag erna zag ik wat bloed tijdens het plassen en ik kreeg wat last van harde buiken, maar verder gebeurde er niet veel. Op maandag bleek dat ik anderhalve cm ontsluiting had, maar volgens het verplegend personeel was dat nog zo in het begin, dat ze er niet veel van verwachtte. Op dinsdag hebben ze vervolgens een gel aangebracht, aan de hand waarvan er drie mogelijkheden waren. 1. de bevalling zou spontaan op gang komen. 2. Ik zou ingeleid kunnen worden en 3. Er zou niets gebeuren en dan zouden ze de volgende dag weer kijken. Er werd mij verteld, dat het wat zou gaan rommelen bij mij, maar omdat het nog zo in het begin was, verwachtte ze niet dat er veel zou gebeuren. Ik zou wat last kunnen krijgen van gelpijnen, maar verder konden ze niet veel voorspellen. Echter, het werd optie 1. Om half tien werd het aangebracht en al snel voelde ik heftige voorweeën. Om 13.15 uur werden mijn vliezen gebroken. Na een pittige weeënstorm, werd om 15.36 uur onze prachtige, maar o zo kleine dochter Nathalie Lianne geboren.

Bij haar geboorte woog ze 1980 gram en daarom moest ze in het ziekenhuis blijven. Ik zelf mocht op 27 november weer naar huis. Dat was wel wennen hoor om thuis te zijn, te beseffen en te weten dat Jeroen en ik nu echt ouders zijn, maar nog geen kleine meid in huis hebben. We rijden elke dag twee keer naar het ziekenhuis om haar te verzorgen en te voeden.

Dus hoewel de directe familie wel gebeld was en ik een hoop vrienden en bekenden de dagen erna had gesmst, hebben we geen tijd en gelegenheid gehad om die eerste dagen bezoek te ontvangen bij Nathalie. Zolang zij in het ziekenhuis op de couveuse afdeling ligt zijn de regels streng. Dat liep dus allemaal ook weer anders dan verwacht, maar wellicht komt daar binnenkort verandering in....

Vandaag (1 december) hebben we namelijk gehoord, dat als Nathalie het de komende dagen goed blijft doen (zoals ze het de afgelopen tijd ook doet), dan mag zij op zondag naar huis. Jeroen en ik houden nog wel een slag om de arm. Het is natuurlijk wel belangrijk dat ze echt goed zelf eet, poept, plast, haar temperatuur op peil houdt en vooral groeit.

Ook thuis zal zij goed warmgehouden moeten worden en alleen maar slapen, eten, poepen en plassen. Er is ons aangeraden zeker de eerste twee a drie weken binnen te houden en het wat kraamvisite betreft rustig aan te houden. Dus de visite kan dan wel, maar niet te veel mensen tegelijk en we laten Nathalie lekker warm liggen. Maar we zijn al blij dat we onze kleine meid kunnen delen met familie, vrienden en bekenden. (Als ze zondag thuis komt natuurlijk).

We hebben er alle vertrouwen in dat het uiteindelijk helemaal goed komt met ons kleine wonder: Nathalie!!

Dagjes uit in Drenthe

2011-08-15T09:54:00.000-07:00

Jeroen en ik hebben weer een leuke en ontspannen vakantie achter de rug. Op de weblog van Jeroen hebben jullie al kunnen lezen over de Huttenheugte en hoe we ons daar vermaakt hebben, maar natuurlijk hebben we ons ook vermaakt buiten het park.

We zijn drie dagen op pad geweest. Deze blog gaat voornamelijk over ons eerste dagje uit.

Op maandag 1 augustus heb ik mijn hoogtevrees weer eens bevestigd op het boomkroonpad. Als je in Drenthe in de omgeving daarvan bent, is het echt een aanrader. Ook voor kinderen is het leuk :-D Je loopt/klimt (via trappen en schuine paden, geen bospaden, maar...ach, dat ga ik niet helemaal uitleggen... zie foto) binnen 20 minuten van een stukje onder de grond, naar hoog boven de toppen van de bomen. En die bomen zijn echt ontzettend hoog! Het hoogste punt schommelt/beweegt ook een beetje (afhankelijk van hoeveel wind er staat). Er stond niet veel wind, maar toen wij er stonden (omdat ik mezelf niet wilde laten kennen, ben ik tot en met het hoogste punt doorgelopen) hadden twee jochies door, dat die mevrouw (lees: ik, Rachel dus) het toch best eng vond, zo hoog en dan zo onstabiel. Dus die sjorden nog even wat meer aan dat ding. Heel fijn ;-)
Maar toch ben ik wel een beetje trots op mezelf. Ik heb toch het hele rondje (in ongeveer twee seconden) gelopen.

Na het boomkroonpad kwam je in het "gewone bos" terecht, waar we dus net in geklommen hadden. Vervolgens kon je kiezen uit 5 verschillende wandelroutes. 2 km, 3 km, 4 km, 4,5 km of 16,5 km. We vonden het wel jammer dat er tussen 4,5 en 16,5 geen andere routes te kiezen waren, maar we wilden wel graag nog even wandelen. Dus kozen we de blauwe route van 4,5 km. Tja, die van 16,5 km leek ons echt te lang voor die middag.
Het was een mooie route en onderweg kon je ook nog wat leren. Op de blauwe paaltjes stonden soms cijfers. Dat cijfer vond je terug in de folder en daar kon je meer lezen over die boom, dat gedeelte van het bos of de planten, die daar stonden.
Na de wandeling hebben we genoten van een lekker appeltaartje en een chocolademelk. Het was een heerlijk dagje.

In de volgende blog zal ik vertellen over ons dagje uit naar het Noorder Dierenpark in Emmen.

Oh en sorry nog dat jullie zo lang moesten wachten op mijn nieuwe blog. Ik kan me voorstellen dat je zelfs niets meer verwachtte na ruim 22 weken niets te hebben gelezen. Dit keer komt het niet, doordat ik geen inspiratie had. Wel had het te maken met de tijd. Ik heb wel achter de computer gezeten, maar meer op hyves, facebook, forums en andere pagina's. Wat deed ik daar dan? Informatie lezen over een bepaald onderwerp, foto's plaatsen van iets en het grote nieuws delen met vrienden, familie en bekenden (en natuurlijk hebben we dat niet alleen op de computer gedaan hoor).

Welk grote nieuws???
Nou, in december verwachten Jeroen en ik ons eerste kindje!!! Ik ben inmiddels al ruim 22 weken zwanger!!!! Alles gaat goed en we genieten er heel erg van!!

Dat wilde ik ook nog graag met jullie delen (als je het niet al wist)

Zoals gezegd, een volgende keer weer meer.

Update maart 2011

2011-03-16T14:59:00.000-07:00

2011 is alweer bijna drie maanden oud. Het is alweer zo gewoon dat het 2011 is. Vorig jaar lukte het me nog wel om bijna elke maand een blog te schrijven, maar dit jaar is dat niet meer gelukt. Dat zal de komende tijd ook wel zo blijven, maar ik zal er wel af en toe een update op zetten. Ik wil de blog ook niet verwijderen, want ik vind het nog steeds wel leuk om jullie op de hoogte houden van mijn leven en wat daarin gebeurd. Tenminste, datgene wat ik dan op Internet wil plaatsen naExtuurlijk.

Inmiddels heb ik op mijn werk te horen gekregen dat ik mijn contract verlengt is!!! Dat is zeer goed nieuws natuurlijk en daar ben ik dan ook heel blij mee!! Ik wist toen ik solliciteerde al dat het dan weer een jaarcontract zou worden. Dat kan dan volgend jaar nog eenmaal verlengt worden en daarna moet het een vast contract worden. Maar voor dit jaar zit ik dus weer goed!

Verder ben ik in mijn vrije tijd, ja het is al bekend, nog steeds vooral met mijn grote passie acteren bezig. Ik zit dit jaar weer in de commissie die het weekend weg met Expreszo organiseerd. Dus daarvoor hebben we de afgelopen tijd een hoop vergaderd en geregeld.

Ook volg ik op maandagavond inmiddels het tweede jaar van de acteeropleiding. Dat is dus doorgegaan!! Daar leer ik zo ontzettend veel. We zijn nu bezig vanuit een dier een personage op te bouwen en daarover krijgen we twee toets/feedback momenten en aan het eind van het eerste blok een evaluatie. Ik hoop echt dat ik aan het einde van dit jaar weer over ga en dan volgend jaar examen mag doen door in een echt stuk te spelen!! Daar kijk ik echt naar uit...

Tussendoor heb ik ook nog zangles. Bijna iedere dag ben ik daarvoor wel aan het oefenen. De afgelopen twee weken kon ik door omstandigheden helaas niet naar zangles, maar ik hoop wel dat het vanaf volgende week weer beter gaat. Maar ik blijf in ieder geval thuis lekker zingen. Het helpt me ook na een drukke dag werken om lekker tot rust te komen...

Zo jullie zijn weer op de hoogte. Dat was het weer voor vandaag. Een volgende keer weer meer.

van 2010 naar 2011

2010-12-26T07:51:00.000-08:00

De laatste week van het jaar begint morgen. Het is nu tweede kerstdag, een zondag en ik zit op de bank achter mijn laptop. Hij werkt gelukkig weer prima. Jeroen heeft er op kerstavond namelijk windows 7 opgezet en dat gaat tot nu toe (afkloppen) een stuk beter!! Jeroen ligt nu lekker op de bank te pitten. We zijn allebei best moe van eerste kerstdag. JA, het was heel erg gezellig bij mijn ouders gistermiddag, met Mirjam en Dorine en het was ook erg gezellig bij tante Co in Hauwertm, ook met Ria en Bram, Suzanne, Martin, Fleur en Menno, Klaasjan, Maureen, Stef, Gijs en Bram (jr), Alewijn, Jolanda, Marco, Moniek, Tim en later ook Sandy, en ja, het was ook gezellig vanmiddag bij de kerstbrunch bij Ria en Bram, ook met Suzanne, Martin, Fleur en Menno. En we hebben echt heerlijk gegeten. Maar inmiddels zijn we wel bekaf.

Dus ligt Jeroen nu te snurken op de bank en maak ik mooi van de gelegenheid gebruik om een stukje over dit jaar te schrijven. Als ik terugdenk aan de leuke dingen dit jaar, denk ik vooral aan mijn baan. Sinds 1 maart werk ik met heel veel plezier en enthousiasme voor de SMD als Regisseur Wijkdienstverlening. De meeste lezers van dit blog zullen daarvan al op de hoogte zijn. Zij weten dus ook dat ik het heel erg naar mijn zin heb op mijn werk. Het zal wel wennen zijn volgend jaar, dan worden het minder uren per week. Maar dat wist ik toen ik aangenomen werd. En ook daar kijk ik wel naar uit. Want mijn privé leven is heel belangrijk voor me. Straks heb ik twee dagen per week, waarin ik tijd heb voor het huishouden, mezelf en mijn passie!

Dit jaar had ik 'slechts' één dag per week vrij. Dat heb ik gemerkt. Die ene dag ging zo voorbij. Dit kwam ook, omdat de dag volgepland was met squashen, huiswerk voor de acteeropleiding en zangles. De weekenden waren vaak ook vol met verjaardagen, bezoekjes aan vrienden, vriendinnen of familie. Ik heb dan ook het gevoel dat het jaar voorbij gevlogen is.

Ook ontzettend leuk was dat ik met de acteeropleiding begon bij De Kunst in Alkmaar. Ik heb er ontzettend veel geleerd. Zoals het spelen met m'n lichaam, met medespelers, met tekst en vormgeving. Maar ook elementair spel, improvisatie en tot slot de eindpresentatie. Verder heb ik anders leren kijken naar toneelstukken. Ik heb er vier gezien: Hamlet, In wankel evenwicht, Bambi14 en Truckstop. Ik heb er ook vier gelezen: Leedvermaak, De Meeuw en Kleine Teun. En het boek Theater vanuit het Niets van Andre Besseling, heb ik gelezen. Van de gelezen stukken en het boek heb ik verslagen geschreven. Ik heb van twee bekeken toneelstukken een recensie geschreven en twee zelfreflecties. Het ging echt lekker en inmiddels heb ik gehoord dat ik door ben naar het tweede jaar! Al is het nog wel even spannend of en hoe dat tweede jaar doorgaat. Dat horen we binnenkort. Maar ik weet al wel dat ik hier verder mee wil. Ik ben echt nieuwsgieriger en enthousiaster geworden, dan ik al was. Na mijn ervaring in 2009 was ik wat afwachtender, maar dit is echt een geweldig goede opleiding. Ik hoop dan ook in februari verder te gaan met het volgende semester!! Ik wacht het enthousiast en in spanning af!

Ja 2010 was een leuk jaar om op terug te kijken en ik kijk uit naar 2011!!

Een volgende keer weer meer....

Eindpresentatie Opleiding Acteren

2010-11-08T15:06:00.000-08:00

Alles wat we het afgelopen jaar geleerd hebben tijdens de opleiding Acteren aan De Kunst in Alkmaar, wordt samengevoegd in één voorstelling.

We spelen op zaterdag 18 december van 15.00 uur tot 16.00 uur het stuk: Dag Monster.

De toegang is gratis. Maar omdat de zaal niet heel groot is en er vele mensen worden uitgenodigd, is het wel nodig om kaarten/plaatsen te reserveren als je wil komen kijken.
Dat kan via Marianne Narold. mariannenarold@dekunst.net

Er zijn nog meer voorstellingen (ook door studenten van de opleiding Acteren) op deze dag. Dus geef in de mail duidelijk aan naar welke voorstelling(en) je komt kijken. En zorg dat je op tijd je kaarten besteld. Het zou echt zonde zijn, als je deze dag, met drie totaal verschillende en leuke voorstellingen/ presentaties, zou moeten missen.

Tot dan!?!

Probeersels

2010-10-19T09:22:00.000-07:00

Al enige maanden terug had mijn zus een filmpje op youtube gezet, waarin ze zong. Verschillende filmpjes zelfs volgens mij. Dus dacht ik: "Na bijna 3 jaar zang les durf ik dat toch ook wel." Daarom heb ik de gok gewaagd en eerst maar eens 2 filmpjes op youtube gezet, waarin ik zing. Ik heb er nog 1 staan, die ik misschien ook zal uploaden. En dan maar..... diep bukken (om tomaten enzovoorts te ontwijken).

Je kunt ze hier vinden:
http://www.youtube.com/watch?v=erYDrhUQJtw&feature=fvst
http://www.youtube.com/watch?v=o627rof0GMQ&feature=related

Een volgende keer weer meer!

Carmella De Waar.....zegster!

2010-10-02T13:03:00.001-07:00

Een aantal weken geleden kreeg ik een mail van een collega van mij. Ze was een vrijgezellenfeest van een vriendin aan het voorbereiden. Deze vriendin had veel met spiritualiteit, Tarot kaarten en Mediums. Dus haar vraag aan mij was of ik als waarzegster wilde "verschijnen." op het vrijgezellen feest. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Dat wilde ik graag doen.

Vanavond was het zover! Ik was best een beetje zenuwachtig. Ik had wel het één en ander voorbereid, maar had besloten vooral te improviseren. De sfeer in het huis van mijn collega was heel zen, als ik dat zo mag zeggen. Ze hadden speciaal voor mij een "Carmella" stoel neergezet. Heel geschikt voor mij natuurlijk. Ik ging er zitten en de vrijgezel zat naast mij met haar hand op de foliebol (moderner dan de glazen bol ;-). Ik begon maar gelij

k met mijn lezing. Er kwamen beelden van haar verleden en de toekomst naar boven. Waar ik hier op dit blog niet over uit zal weiden, maar het was een mooie en intieme sessie ;-)

Voordat ik weg ging had Jeroen al wat foto's van mij gemaakt. Dat ziet er als volgt uit.

Ik vond het echt ontzettend leuk om te doen. Zoals veel lezers wel weten is acteren mijn passie en wil ik daar heel graag wat meer mee doen, naast mijn werk. Daarom volg ik nu ook een (amateur) opleiding Acteren. Dus mocht je een vrijgezellen feest, een jubileum of ander feest organiseren en je wil een leuke act. Laat het me weten. Ik wil daar graag nog meer ervaring mee opdoen. Het hoeft dus niet persé een waarzegster te zijn. Ik doe vanalles: als presentator van een quiz of programma,

de toilletjuffrouw, een bruid, een amsterdamse marktvrouw of een héél ander typetje. Een playback of soundmix optreden. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik kan het. Ik kan er ook bij zingen en dansen.

Wil je contact met mij opnemen en je weet mijn e-mailadres of telefoonnummers niet. Laat dan een berichtje achter onderaan deze weblog en dan neem ik contact met je op.

Vakantie

2010-09-08T11:37:00.001-07:00

En dit keer is augustus zomaar voorbij gegaan, zonder dat ik een stuk geschreven heb. Ook dit keer is dat vanwege goed nieuws. Ik heb het weer te druk met leuke dingen. Jeroen en ik hebben drie weken samen vrij gehad en zijn op vakantie geweest naar Center Parcs Het Meerdal in America (Limburg). We hebben daar natuurlijk volop van genoten.

Het duurde dit keer wel iets langer voordat ik echt in vakantiestemming kwam. We hadden er vrijdag 6 augustus allebei wel heel erg veel zin in. Al kletsend, lachend en meezingend met de radio reden we naar onze bestemming. Tien minuten voordat we daar aan zouden komen, besefte ik me iets en riep keihard: KUT!!! (waarmee ik bedoelde: Shit, ik besef dat ik een fout heb gemaakt). Waarop Jeroen vroeg: Wat? (waarmee hij bedoelde: Wat is er?). Ik: "Ik ben mijn ondergoed vergeten in te pakken (en daar bedoelde ik niets anders mee, dat was echt het geval). Jeroen: "Hoe kun je dat nou vergeten???????!!!!!!!?????" Ik: "Ja, dat weet ik toch ook niet!" (waarmee ik bedoelde: wist ik dat maar!!) Jeroen was even stil en zei toen zachtjes: "Volgens mij ben ik het ook vergeten!" Het lag op het puntje van mijn tong om te vragen hoe dat nou toch kon gebeuren, maar dat heb ik toch maar weer ingeslikt ;-)

Op 6 augustus is ook Menno geboren. Het jongste zoontje van Suzanne. Daar zouden we zaterdag al langs gaan vanuit het park. Dat hebben we nu gecombineerd met een rit naar Hoorn. Dus we zijn van America naar Hoorn gereden, toen door naar Suzanne en van daaruit terug naar Het Meerdal. Een flinke omrit dus en heel veel mensen snappen ook niet waarom we geen nieuw ondergoed hebben gekocht. En dan kan ik uitleggen dat ik nog meer spullen vergeten was en dat ik het zonde vond om nieuw ondergoed te kopen wat ik niet nodig heb. Maar het blijft een grote blunder, die Jeroen en ik gemaakt hebben. Dat geef ik meteen toe. We kunnen er al flink om lachen en één ding is zeker: dit gebeurd ons nooit weer!! :-D

De rest van de vakantie hebben we er geen moment meer aan gedacht en lekker genoten van de vakantie. We hebben gezwommen, herten, konijnen en eekhoorns gezien. We zijn naar Toverland geweest, een middagje Venlo en we zijn zelfs even door America heen gereden. Maar dit dorpje in Limburg stelt niet veel voor. Sorry mensen die daar wonen. Wij vonden het een beetje tegenvallen en er was ook niets te doen. Maar het zal er vast heel gezellig zijn!! En we hebben wel een foto van ons gemaakt bij het bord. Dat was wel grappig!

Het was dus een heerlijke vakantie. Daar kunnen we nog wel een tijd van nagenieten. Ook al zijn we nu allebei weer heel hard aan het werken. Maar ook dat is belangrijk. Des te meer genieten we van de vakanties en vrije tijd samen.

Een volgende keer weer meer

Weer gehollyd!! ;-)

2010-07-20T12:31:00.000-07:00

Een fantastische baan!

2010-06-29T13:06:00.000-07:00

De afgelopen tijd heb ik weer minder weblogs geschreven. Dit keer ontbrak het me niet aan inspiratie, want ik wil al een tijdje vertellen hoe het nu op werkgebied gaat. Maar nu ontbrak het me aan tijd. Mijn tijd ging op aan werk (maar wel met heel veel plezier), gezellige dagjes en avondjes weg met vrienden en vriendinnen, verjaardagen, huiswerk maken, boeken lezen en naar voorstellingen voor de acteeropleiding en de trainingen theatersport, het weekend weg en nog veel meer....

Nu dreigde juni weer zomaar voorbij te gaan. Dus maak ik vanavond even tijd voor deze weblog.

Vol trots vertel ik jullie dat ik sinds 1 maart van dit jaar een hartstikke geweldige en leuke baan heb. Dat ik dit werk niet eerder gevonden heb. Hoe is het mogelijk? Ik werk namelijk als Regisseur Wijkdienstverlening in twee wijksteunpunten. Daar oganiseer ik activiteiten voor ouderen en ik werf, selecteer en begeleid vrijwilligers bij hun werkzaamheden binnen het wijksteunpunt. Zo'n organiseer freak en creativeling als ik voelt zich daar natuurlijk als een vis in het water. Ik heb ook hele leuke collega's en leidingevende. Het is hard werken, maar dat vind ik helemaal niet erg. Dit werk wil ik echt graag nog heeeeeeeeeel lang blijven doen!

Dit jaar of volgend jaar ga ik trouwens, naast mijn baan, de volgende stappen zetten als trainingsacteur. Binnenkort ga ik naar een voorlichtingsbijeenkomst en hoor ik daar meer over. Dan zal ik daar ook weer een blog aan wijden.

Laatst had ik het met iemand over angsten. Over dat men soms bang kan zijn voor het onbekende, voor het niet weten... niet weten wat er allemaal nog gaat gebeuren. Daarop zei ik: "Daar is eigenlijk maar één remedie tegen." "En dat is: genieten van wat je nu meemaakt." Je zult begrijpen dat ik dat op dit moment met volle teugen doe!!

Een volgende keer weer meer!

Nogmaals sorry, Holly!!!

2010-06-14T08:15:00.001-07:00

Tijn heeft zijn zwemdiploma A!!

2010-04-27T13:35:00.000-07:00

Vorige week op een avond ging in huize Muis de telefoon. Tijn belde en vertelde apetrots dat hij op zaterdag 24 april mocht afzwemmen voor zijn zwemdiploma A!!! “Vind je het dan ook leuk als Jeroen en ik komen kijken? “ Vroeg ik. “JA NATUURLIJK” antwoordde Tijn. Tja, stomme vraag!!

Want natuurlijk reden wij afgelopen zaterdag naar het zwembad in Purmerend om daar, al foto makend, Tijn en zijn mede afzwemmers aan te moedigen. En wij waren niet de enige. Ook opa Gerrit, oma Lammy, tante Irma (?), papa Gerrit, mama Astrid en broertje Tom waren erbij.
De groep afzwemmers was flink groot, dus er werd een flinke happening van gemaakt. In een lange slinger en al huppelend kwamen alle kinderen, de badjuffen en meester het zwembad in. Ondertussen werden er vrolijke liedjes gedraaid. De badmeester had een microfoon. Deze had hij ook wel nodig om zich verstaanbaar te maken in dat grote zwembad. Hij legde per keer uit wat de kinderen moesten doen. Het was soms best veel om te onthouden. Maar alle kinderen deden – soms na een kleine correctie van een badjuf – netjes wat hij zei. Echt heel knap vond ik dat. Zelf was ik meteen na de uitleg alweer vergeten wat ze moesten doen. Gelukkig heb ik zelf mijn A en B al gehaald ;-) en hoefde ik alleen maar te kijken hoe Tijn het deed.

Tijn zwom in zijn kleding (t-shirt en korte broek) naar de overkant. Daarna mochten de kleren uit – het werd netjes in een plastic tasje gestopt - en zwommen ze in zwemkleding verder. Tijn zwom door een gat onder water, bleef drijven als een ster en kon heel goed schoolslag, borstcrawl en op z’n rug zwemmen. Nadat ze dit alles gedaan hadden zei de badmeester dat het allemaal alleen nog maar een oefening was geweest. Dat ze nu voor het echt weer opnieuw zouden starten en dat de kinderen hun kleding uit de plastic zak mochten pakken en weer aantrekken. Een aantal wilden dat echt gaan doen. Gelukkig zei de badmeester al snel dat het een grapje was.

Daarna kwam nog het watertrappelen. Voordat ze erin sprongen mocht het publiek nog een liedje zingen. Hij vroeg wie uit het publiek papagaatje leef je nog in de microfoon wilde zingen. En natuurlijk, hoe kan het ook anders. Tom wilde dat wel. Hij vond dat helemaal niet eng en hij deed dat ook heel goed!!! Een echte entertainer die Tom (heeft ie van z’n tante ;-)

Bij POEF, sprongen de afzwemmers het water in. Ze moesten ondertussen ook een rondje draaien. Tijn deed dat zo goed en snel; het leek wel een pirouette. Als publiek mochten we de laatste 10 seconden van het watertrappelen aftellen en daarna was het zover. Toen alle kinderen op hun stoel langs het zwembad zaten riep de badmeester dat iedereen was geslaagd. De diploma’s werden uitgedeeld en alle kinderen liepen nog een ererondje om het zwembad.

Tijn, nogmaals van harte gefeliciteerd. We zijn echt super trots op je en komen graag weer kijken als je gaat afzwemmen voor je zwemdiploma B.

De vlinder

2010-04-11T09:46:00.000-07:00

Gisteren kwam Robin bij ons om gezellig bij te kletsen, maar ook om onze trouwfoto's te bekijken. In ons album zit o.a. deze foto. Iedereen die deze foto tot nu toe gezien heeft, maakt een opmerking over de prachtige vlinder op mijn bruidsboeket. En het is ook een prachtplaatje. Voor mij betekent die vlinder echter meer dan alleen een mooie afbeelding. Dus vertelde ik ook gisteren weer mijn verhaal achter deze foto;

We waren net klaar met foto's maken, maar nog te vroeg om naar de trouwlocatie te gaan. Omdat we de laatste rapportagefoto's bij Schouwburg Het Park gemaakt hadden, besloten we in het restaurant daar nog even wat te drinken. Ik legde mijn boeket op de tafel. Het drinken werd gebracht en we zaten wat te kletsen. Op een gegeven moment komt er een vlinder aan gevlogen en ze landt op mijn boeket.

De fotograven maakten er eerst geen foto van, want we waren er allemaal van overtuigd dat de vlinder dan meteen weer weg zou vliegen. We waren dan ook blij verrast dat ze toch echt langer bleef zitten. Dus besloten de fotograven de foto wel te maken. Carla, onze vrouwelijke fotograaf zei dat sommige mensen zo'n vlinder als teken zien van iemand die al overleden is. Ik reageerde daarop door te vertellen over mijn oma. Daar moest ik namelijk sterk aan denken, sinds die vlinder op mijn boeket geland was. Ik vertelde nog even verder en op een gegeven moment vloog de vlinder weer weg. Het was net alsof ze dacht: 'Rachel heeft het begrepen!'

Na het horen van mijn verhaal zei Robin dat hij meteen geloofde dat het waar was. Hij had zelf ook een situatie meegemaakt, waarbij ervan overtuigd was dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik vond het heel lief dat hij dat zei. Al maakt het mij niet uit hoe anderen dit zien. Voor mij is het waar. Ik vond het echt ontzettend mooi en zal het nooit meer vergeten!!!

En laatst had ik nog een situatie, waarvan je kan denken: 'was dat nou toeval of niet?' Maar daarover:

Een volgende keer weer meer!

Tijd te kort

2010-03-26T08:04:00.000-07:00

Gisteravond had ik een muziek training bij Expreszo. Luciën liet ons onder andere de blues zingen in de blues bar. We kregen van 'het publiek' een probleem op. Ik kreeg de opdracht om een "tijd te kort blues" te zingen. Het zou leuk zijn als het ook zou rijmen, maar dat was (zo begreep ik) geen eis. Ik vind het echt geen ramp om improviserend te zingen, daar heb ik de laatste tijd juist steeds meer lol in. Echter om dan ook te rijmen... Tja, dat vind ik nog best lastig.

Tijdens het zingen kwam spontaan het zinnetje: 'Ik wil nog dit, ik wil nog dat' bij mij boven. En terwijl ik dat zong, dacht ik al: 'Hey, dat zinnetje ken ik ergens van? Maar waarvan?
Ik heb mijn blues uitgezongen en de rest van de training dacht ik er niet meer aan.

Na de training fietste ik met Noor naar huis toe en kwam het zinnetje weer in mijn hoofd. Spontaan begon ik het te zingen en meteen wist ik het weer! Het was jeugdsentiment. Het kwam uit kinderen voor kinderen. Het was zelfs de titel van het nummer. Je zou kunnen zeggen dat het de kinderversie is van de "Tijd te kort blues." Dus minder blues, meer kindermuziek. Natuurlijk staat alles tegenwoordig op YouTube. Dus kun je de clip bekijken en luisteren via: http://www.youtube.com/watch?v=41hDIYyLz28

En tja, als ik de tekst van dat lied hoor, moet ik eerlijk bekennen dat het gevoel mij heel bekend voor komt. Ik wilde (en heb nog steeds wel die neiging) ontzettend veel en het liefste ook alles tegelijkertijd. Ook wilde ik steeds weer iets anders. Anderen, maar vooral ikzelf hield(en) dat vaak niet meer bij. Ik wilde ander werk, misschien wel in het theatervak, misschien toch zorg of meer welzijn. Het werk dat ik had wilde ik zo goed mogelijk doen. Tegelijkertijd wilde ik (en veel wil ik nog steeds) theatersporten, zangles, squashen, een opleiding acteren volgen, mijn nieuwe huidige baan tot een succes maken en trainingsacteur worden, het huishouden goed bijhouden, mijn afspraken nakomen met vrienden en familie en het thuis met Jeroen samen zo leuk, gezellig en fijn mogelijk hebben. Tja, dat kan natuurlijk niet en zeker niet allemaal tegelijkertijd.

Dat merkte ik ook wel. Eind vorig jaar ben ik een paar keer flauwgevallen en had ik op kerstavond een black- out. De co-assistent bij de huisarts constateerde begin dit jaar dan ook dat ik wel eens licht overspannen zou kunnen zijn. Daar schrok ik natuurlijk behoorlijk van! Als advies kreeg ik mee om voldoende rustmomenten in te plannen. Daar ben ik meteen mee begonnen. Eerst ging dat nog niet zo goed, maar het ging steeds beter en sinds deze weken kan ik zeggen dat ik echt kiplekker in mijn velletje zit!

Ja, ik blijf opletten dat ik mezelf niet voorbij loop en dat ik wel voldoende rustmomenten neem. Ik besefte me dat ik naar een beter leven aan het streven was, terwijl ik een prima leven heb. Ja, het is echt waar; Ik had (en heb dus zeker nog de neiging naar) het dertigersdilemma. Terwijl ik dondersgoed weet dat ik pas 30 jaar ben en de rest van mijn leven nog genoeg tijd heb om te onderzoeken wat ik kan bereiken en wat niet. En als ik iets niet red, dan heb ik daardoor echt niet een slechter leven. Dat besef geeft me al veel meer rust.

Toch besefte ik me ook dat ik gewoon graag met veel dingen tegelijkertijd bezig ben. Maar dat kan naar mijn idee heel goed, als ik het maar blijf afwisselen met rustmomenten en me blijf beseffen dat ik een heel gelukkig leven heb. Dus, dat ik blijf genieten van alles wat ik doe, beleef, hoor, ruik, proef en besef. En dat heb ik natuurlijk helemaal zelf in de hand.

Ik vind dat ik daar al heel goed mee bezig ben. Zo geniet ik ontzettend van mijn nieuwe baan, waar ik 1 maart vol enthousiasme aan begonnen ben. Ik merk nu al dat het me goed doet en dat ik er ook energie van terugkrijg. En wieweet komt mijn wens om trainingsacteur te worden dit jaar of volgend jaar wel uit.

Maar daarover meer in mijn volgende blogs.

Middagje strand

2010-03-08T08:06:00.000-08:00

Het was alweer een lange tijd terug dat Jeroen en ik naar het strand waren geweest om daar een wandeling te maken. Ik weet niet eens meer precies wanneer dat is geweest. Ik denk ongeveer één of misschien wel twee jaar geleden. We hebben destijds gezegd, dat we het vaker zouden doen, maar dat was er dus al die tijd niet meer van gekomen.

Tot gisteren (zondag dus). Ik kwam 's middags spontaan op het idee om een strandwandeling te gaan maken. De hemel was bijna strakblauw, het zonnetje scheen vollop. Kortom, ontzettend zonde om de hele dag binnen te zitten. Ramon en Jeroen wilden wel met me mee. Zij wandelen natuurlijk meestal in de stad, maar een lekkere lange strandwandeling sloegen ze niet af.

En dus lieten we mijn tom tom in Jeroens auto ons de weg wijzen naar Bergen aan Zee. Daar vonden we een geschikte plek voor de auto, op loopafstand van het strand. We wandelden echt een heerlijk lang stuk. In maart is het natuurlijk wel koud nog als de hemel zo strak blauw is, maar dat vond ik juist lekker. De heenweg hadden we de wind, als een soort steun, in onze rug. We hebben tijdens het wandelen gezellig gekletst over allerlei onderwerpen. Ondertussen genoot ik ook van het geluid van de zee. Daar word ik zo lekker rustig van. Bij een strandtentje genoten we van een heerlijke warme chocolademelk met slagroom. Daarna liepen we weer terug. De terugweg blies de wind schuin in ons gezicht. Daardoor liepen de tranen uit mijn ogen. Maar ik vond het heerlijk om die wind door mijn haren en om mij heen te voelen.

Ja het was weer een heerlijk middagje. Voor herhaling vatbaar. Dit keer misschien wat sneller, dan de vorige keer ;-)

Een volgende keer weer meer!

Squashen

2010-02-24T08:04:00.000-08:00

Sinds nu ongeveer een maand squash ik wekelijks samen met mijn moeder. Daarmee sla ik twee vliegen in één klap - Al sla ik hoofdzakelijk tegen het balletje aan - Ik doe wat aan mijn gezondheid/ conditie en ik kan bijkletsen met mijn moeder.
Al doen we dat laatste wel vooral na de drie kwartier squashen natuurlijk, onder het genot van een lekker Ice tea.

Op mijn verjaardag kreeg ik van Jeroen een squash racket, want voor die tijd gebruikte ik die van hem. Zodoende kunnen we ook een keer samen spelen. En het toeval wil dat hij zijn racket meteen al kon gebruiken. Toen ik een keer niet kon, is hij met mijn moeder gaan squashen. Dat heeft hij al genoemd ook op zijn weblog.

Mijn weekindeling wordt hierdoor nog wel iets voller. Maar tot nu toe is het allemaal prima te behappen. Dus ik ga er vol enthousiasme mee door!!

Een volgende keer weer meer!

Emoties

2010-02-23T07:11:00.000-08:00

Een emotie wordt vaak omgeschreven als een innerlijke beleving of gevoel van bijvoorbeeld vreugde, angst, boosheid, verdriet dat door een bepaalde situatie wordt opgeroepen of spontaan kan optreden. In een meer algemene of biologische zin kan men een emotie echter ook definiëren als een reactie van onze hersenen op een positieve of negatieve gebeurtenis. Dit komt zowel bij mensen als dieren vrijwel automatisch tot uiting in een bepaald patroon van gedrag (bijvoorbeeld vluchten of toenadering) en fysiologische reacties. Het gevoel kan dan gezien worden als een speciale uiting of vorm van emoties die typisch is voor mensen, namelijk de bewuste beleving, of mentale reflectie van een emotie. (bron: Wikipedia).

Het leven zit vol emoties. Je bent boos, blij, melig, verveeld, melancholiek of jaloers en dat zijn slecht enkelen van de velen, die er zijn. Je krijgt er mee te maken in je leven, daar kan je niet onderuit. Soms is dat prettig, soms ook niet. Het ene moment juich je, omdat je een nieuwe baan heb en het andere moment baal je omdat iemand boos op je is.

Natuurlijk houdt een theater freak als ik zich graag bezig met emoties. Op de opleiding Acteren heb ik de afgelopen weken vooral geleerd te schakelen tussen emoties en van een emotie naar neutraal. Door het zelf te doen, maar ook door naar andere kijken ben ik een stuk wijzer geworden. Ik weet nu dat het ontzettend veel helpt als je zelf gelooft in wat je op het toneel doet en dat het dan ook voor het publiek interessanter of ook leuker is om naar te kijken.

Die lessen probeerde ik ook uit tijdens de training theatersport van afgelopen week. We moesten een monoloog oefenen. Doordat ik zelf geloofde in wat ik vertelde, werd het verhaal met mijn emotie echt en was het publiek (mijn mede theatersporters) enthousiast over mijn stuk. Zo zie je maar dat je als theatermens ook nog een hoop kan leren van emoties.

Mijn verjaardag

2010-02-08T06:06:00.001-08:00

Het is inmiddels alweer ruim een week geleden, dat ik mijn verjaardag heb gevierd. Het was een gezellig, leuk, fantastisch en geweldig feest. We hebben een mini- optreden met Expreszo gegeven. Gelukkig mocht ik dit keer (in tegenstelling tot op onze bruiloft) wel meedoen. Verder hebben we gedanst, gekletst en heel veel gelachen.

Nirma en Jeroen hadden voor mij als verrassing bedacht, dat iedereen mij ook een persoonlijk cadeau zou geven. Nou, dat heb ik geweten hoor. Ze kwamen met de meest originele cadeautjes aan. Ieder cadeau was echt heel bijzonder. Ik vergeet er hier vast een paar, maar ik zal zo veel mogelijk noemen. Van Nirma kreeg ik een blauwe bloem, van Noor een vriendschap steen, van Iris een high tea, van Karina een boekje met 30+ grappen, van Ottmar en Sylvia de verrassing dat ze er toch waren en een prachtig gedicht, geschreven door Sylvia zelf. van Johan vier stenen en van Anne konijnen oren en strikje. Bij deze cadeaus kreeg ik vaak ook nog een speech. Noor ging er zelfs bij zingen. Prachtig!!

Al de uitleg en speeches kan ik hier niet noemen, maar ik wil toch wel even uitleggen wat er achter de konijnen oortjes zat, die Anne mij gegeven heeft. Hij bood zijn excusses al aan tijdens het geven van het cadeau. Maar de uitleg was erg leuk. Hij heeft mij dit cadeau gedaan, omdat hij vindt dat ik een echte party meid bent, waarmee je dus kan feesten, dansen en lachen. Maar ook voor een goed gesprek, steun en een knuffel kun je bij mij terecht! Ik vond het een groot compliment en heb de oortjes en het strikje met een big smile de hele avond gedragen :-D

Zoals ik al zei, ik vond het een mega superfeest en die zal ik niet snel meer vergeten!! Bedankt allemaal!! Een volgende keer weer meer!

Mezelf zijn...

2010-01-22T07:40:00.000-08:00

Een kennis heeft mij aan het denken gezet door vragen te stellen over het 'gezegde:' Je kunt beter jezelf zijn... of Ik kan beter mezelf zijn.' Want wanneer ben je dat? Wanneer ben ik mezelf? De neiging bestaat om te beantwoorden: 'als ik trouw ben aan mijn eigen gevoelens, gedachten of meningen, waarden en normen.'

Stel, ik ben zo vreselijk boos op iemand, dat ik hem/ haar wel in elkaar zou willen slaan (nee wees niet bang, dit is niet echt zo). Ben ik dan mezelf? Of ben ik dan echt: "buiten mezelf van woede?" Zou ik trouw zijn aan mijzelf als ik van me af sla? Nee, zeg ik meteen, ik zou niet trouw zijn aan mijzelf. Ik luister dan namelijk niet naar mijn eigenschap gerechtigheid. Dat vind ik namelijk ook erg belangrijk. Ik ben van mening dat je niet zomaar iemand in elkaar slaat, omdat jij nou toevallig boos bent, dat kun je beter uitpraten. Dat heeft betere resultaten op de korte en langere termijn. Een win-win situatie vind ik dat (zoals je dat de laatste tijd zo vaak hoort).

Dus het antwoord op de vraag (zie alinea 1) lijkt voor mij bevestigd (Plausible zouden de mythe busters zeggen). Dat zei ik eigenlijk al in de eerste alinea. Al wil ik het wel iets aanpassen, voor alle duidelijkheid; Ik ben mezelf, wanneer ik trouw blijf aan mijn eigen gevoelens, gedachten én eigenschappen.

Toch komen er dan weer veel meer vragen bovendrijven.... Stel, dat ik een mening of eigenschap verander omwille van de omgeving. Ik pas mij aan, omdat dit gewenst is binnen die omgeving. Doordat ik dat doe kan ik beter functioneren. Blijf ik mijzelf dan trouw? Ben ik dan mezelf? Dat is natuurlijk afhankelijk van de situatie en in hoeverre ik mezelf aanpas. Toch ben ik van mening, dat ik dan altijd rekening zal houden met mijn eigen eigenschappen, gedachten, enzovoorts... Ik zal bijvoorbeeld echt nooit iemand doodschieten (om maar een rigoureus voorbeeld te noemen), omdat dit in strijd is met mijn waarden en normen. Deze grenzen zal ik niet overschreiden.

Ja, er zijn nog veel meer vragen die boven komen drijven; wat bedoel ik dan met mezelf, wie ben ik? Wat zijn mijn waarden en normen, eigenschappen en meningen? Daar kan ik natuurlijk geen kort antwoord op geven. Tijdens mijn leven tot nu toe ben ik en heb ik mezelf gevormd tot wie ik nu ben. En dat zal zo doorgaan. Zo leer ik elke keer weer iets bij over mezelf. Ik denk dat de lezers van deze weblog al een aardig beeld van mij hebben. In ieder geval van wie ik was en ben vanaf mei 2006 tot en met heden. :-D

Een volgende keer weer meer!

Voorstelling Theatersport

2010-01-11T07:05:00.000-08:00

Zaterdag 9 januari, het was weer tijd voor een wedstrijd theatersport met Expreszo. We zouden dit keer spelen tegen de Lunetics uit Utrecht, maar de sneeuw strooide … tja.. sneeuw in het eten.Ze lieten ons weten het heeeeeeeeeeeeeeeel jammer te vinden, maar niet te kunnen komen. De sneeuwduinen lagen in de weg.

Natuurlijk wilden wij wel graag spelen. En wij zouden Expreszo niet zijn, als we niet wat improviseerden. Op het laatste moment bedachten we dat we voor de pauze het publiek zouden verrassen met een mix van theatersport vormen. Nirma was de presentratrice en met veel enthousiasme heette zij het voltallige publiek welkom (ongeveer 10 mensen). We zongen ons (korte) Expreszo openingslied en begonnen met de warming-up. We zongen: My Bonny is over the Ocean en op elke B moesten we of zitten of staan. Dat was erg lachwekkend en toch wel moeilijker dan je eerst denkt. Leuk om te doen met spelers en publiek tezamen.

Zoals gezegd,lieten wij de eerste helft een mix van theatersportvormen zien. Zo brachten wij de: ‘Allerslechtste Allertijden. De slechtste arts, de slechtste schaatser, de slechtste bakker, enz.…Daarna volgde Robinson, waarin Noor uiteindelijk in haar eentje moest spelen dat vier personen aanspoelde op een eiland, blij waren dat ze nog in leven waren en op onderzoek gingen naar eten en hout. In de snelkookpan waren Vincent en Rachel steeds verbaasder, dan Nirma en Johan tijdens het behangen van de babykamer. Uiteindelijk waren Vincent en Rachel ontzettend blij verrast tijdens de geboorte van de vijfling; daar komt ie… en nog één, en nog één, en nog één, enz.…. Nirma werd door Boris flink onder handen genomen, maar uiteindelijk bekende ze dan toch dat ze de DSB had laten vallen. We hebben nog een aantal hele leuke vormen gespeeld, zoals het familieportret en de datingshow, waarbij vooral Eric de lachers op zijn hand had toen hij als Wilders zei: buitenlanders vind ik niet leuk en op mijn hoofd heb ik altijd jeuk. En ook tijdens woord op woord af wanneer zijn woord (PIZZA) genoemd werd en hij, aangemoedigd door Noor en Nirma op de achtergrond, vol verwarring steeds weer op en af moest. We sloten voor de pauze met z’n allen af met de bus, waarbij we verdrietig, swingend, geïrriteerd ongeduldig, angstig en dol van blijdschap opkwamen.

Na de pauze deden we de directors cut. Vier regisseurs: Luciën, Rachel, Noor en Vincent brachten hun serie aan het publiek. De anderen speelden de personages. We zagen 1 aflevering van Rachels slapstick op de Euromast, waar Jack zijn Anita met een dansje ten huwelijk wilde vragen.

We zagen twee afleveringen in de Western: Volendam, de uitdroging van Noor hoe Mario de pianist in de bar verliefd was op Marjon, maar concurrentie had van… hoe kan het ook anders Jan Smit.

We zagen 3 afleveringen van de SF serie van Luciën, waarin de Belgische Jeannette en Bill in het ruimtevaartstation op Mars een broccoli Pannenkoek met de Oeroude Hollander Bob, zagen aanstormen. Bob bleek Pipi de electronische hond te hebben ontvoerd. Hij had hele rare eisen, zoals een pizza. We zullen nooit weten hoe dat afgelopen is.

Dat weten we wel van de afleveringen van de horror serie van Vincent. Twee schoonmakers Marie en Bob, waren aan het opruimen in de tweede kamer. Eerst zag je hoe zij de twee bewakers lieten schrikken en overmeesterden. Ze bleken twee geheim agenten te zijn, in dienst van Geert Wilders, die de bewakers door middel van een lolly in zijn tang wilde houden en ervoor wilde zorgen dat de mensen op de publieke tribune een kopje kleiner werden gemaakt. Gelukkig bleken de bewakers niet echt onder invloed te zijn en maakten zij de geheim agenten een kopje kleiner.

Zo was het een geweldige, leuke, gevarieerde en gezellige avond. Het kleine publiek was heel enthousiast en ook wij als spelers vonden dit voor herhaling vatbaar. Dus die directors cut houden we erin!!

Ik zou zeggen tot ziens bij onze volgende thuiswedstrijd. Wanneer die is? Houd onze website in de gaten.

2009

2010-01-03T06:40:00.000-08:00

Darwinjaar 2009, vanwege het tweehonderdste geboortejaar van natuuronderzoeker en bioloog Charles Darwin.

Misschien heb je het Journaal overzicht al gezien, maar op http://nl.wikipedia.org/wiki/2009 kun je lezen, wat er dit jaar allemaal is gebeurd.

Op persoonlijk vlak kom ik tot een ander overzicht:
Als goed voornemen had ik om meer van alles te genieten!

Ik ging verder met de oriëntatiecursus musical in Amsterdam. In juni brachten we een spetterend optreden van Nova de Musical voor ons enthousiast publiek. Ik genoot van de lessen, maar natuurlijk vooral van de complimenten achteraf :-)

Natuurlijk heb ik ook enthousiast meegespeelt tijdens trainingen en wedstrijden theatersport bij Expreszo. Ik heb genoten van o.a. de uitwedstrijd in Enschede en het stappen achteraf. En het weekend weg met Expreszo was ook weer geweldig. Ik genoot van de avonden gezellig spelen en dansen met elkaar.

Ik stopte met mijn werk als trajectbegeleider en na twee maanden ww werd ik trajectmanager. Ik genoot van het moment waarop ik hoorde dat ik aangenomen was. Tijdens de twee maanden WW heb ik me sufgesolliciteerd, maar ook een hoop geleerd. Ik genoot van al die leermomenten en hoe ik me elke keer weer een stuk zekerder voelde tijdens de sollicitatiegesprekken.

Ik heb meer blogs geschreven dankzij familie en vrienden. Ik genoot van de woorden en suggesties die jullie mij toestuurden en ik genoot van het typen van mijn blogs naar aanleiding van jullie suggesties. Ik zou zeggen ga daar mee door in 2010.

In augustus hebben Jeroen en ik gevierd dat we 1 jaar getrouwd zijn. We genoten van elkaar, van de zon, het bos en de taart. Ook een jaar nadien, smaakte hij nog heerlijk.

Jeroen en ik gingen in september op vakantie naar Lanzarote. We genoten van de excursies en middagen langs het zwembad of bij het strand. En we genoten natuurlijk ook van het eten en drinken in het hotel.

In oktober heb ik meegedaan aan twee auditie-workshops bij de Kunst in Alkmaar voor de opleiding Acteren. Natuurlijk genoot ik vollop toen ik las dat ik toegelaten ben!!! Maandag 4 januari begin ik en ik heb het eerste huiswerk al gelezen en gemaakt!

In december deed ik mee aan een kerstconcert dat georganiseerd werd door mijn zanglerares. Jeroen en nog een stel vrienden kwamen luisteren en kijken. Ik genoot van het zingen en het applause van mijn publiek.

Het hele jaar door genoten wij trouwens van de verjaardagen, bioscoopbezoekjes, stapavonden en andere uitjes met elkaar, familie en/of vrienden.

Kortom, 2009 was ondanks enkele tegenvallers, een jaar vol momenten, waarvan ik absoluut genoten heb en waar ik nog met een grote glimlach op mijn mond, aan terugdenk. Dit maakt dat ik vol vertrouwen en zekerheid het jaar 2010 tegemoet zie. :-D

Op naar 2010...

2009-12-26T11:38:00.000-08:00

Fijne Feestdagen!!!

en een

Gelukkig Nieuwjaar!!!

Geniet van al het moois, dat 2010 je schenkt!!

Sneeuwbalgevecht

2009-12-16T02:15:00.000-08:00

Try JibJab Sendables® eCards today!

Laten we het samen doen!

2009-12-06T14:07:00.000-08:00

Soms gaat het niet zoals je wil
Laat me er wel voor je zijn
Soms staat de tijd even stil
Laat me er wel voor je zijn

Soms beslissen anderen het lot
Laat me er wel voor je zijn
Soms gaan je gevoelens op slot
Laat me er wel voor je zijn

Weet je nog, bij liefde en pijn
Altijd, elk jaar, elk seizoen,
Laten we er voor elkaar zijn
Laten we het samen doen!

Liefs Rachel

Wat is jouw (wereld)beeld van mij?

2009-11-23T09:31:00.000-08:00

1. Wat is jou naam?
2. Zijn we vrienden?
3. Wanneer en hoe hebben we elkaar ontmoet?
4. Heb je me ooit wel eens willen slaan?
5. Geef me een bijnnaam en zeg erbij waarom die bij me past?
6. Omschrijf me met 1 woord!
7. Wat was je eerste indruk van mij?
8. Is het nog hetzelfde?
9. Wat doet jou aan mij denken?
10. Als jij mij 1 ding kon geven wat zou het zijn?
11. Denk jij mij goed te kennen?
12. Wanneer was de laatste keer dat je me zag?
13. Heb je me ooit iets willen vertellen maar je kon het neij ?
14. Ben je of was je verliefd op mij?
15.Heb je mij eens willen zoenen of wil je dat nu?
16. Ga je dit op jou blog zette?

De slagersjongen

2009-11-15T07:33:00.000-08:00

Afgelopen donderdag kregen we bij Expreszo een training van Piet. De training stond in het teken van de twee wedstrijden, die we afgelopen weekend hadden tegen Prodeo uit Enschede. Vrijdag speelden Anne, Nirma, Johan en ik uit (dus in Enschede) tegen Prodeo en zaterdag speelden Larissa, Linda, Jan en Piet thuis (dus in Hoorn) tegen Prodeo. Daarom trainden we afgelopen donderdag vooral verschillende spelvormen in aangepaste wedstrijdvorm. We hadden drie teams samengesteld. Je zou kunnen zeggen: team vrijdag (Anne, Nirma, Johan en ik), team zaterdag Larissa, Jan, Linda en Lucien (want Piet trainde ons) en team rechters Mieke, Marjo en Vincent. Piet gaf ons de opdracht om twee vormen te bedenken, die we wilden spelen en twee vormen, die we niet graag speelden.

Onze allereerste vorm werd de drie-in-de-pan, die we vaak en graag spelen. Nirma vroeg, als captain, aan ons publiek (Piet en Luciën) een locatie en we waren in een vleesverwerkingsbedrijf. Ik was alvast bezig wat vlees te testen, toen Johan binnen kwam lopen met een groot stuk vlees op zijn arm. Hij bleek slagersjongen van de maand te zijn. Vervolgens bereidde hij het verse stuk vlees en liepen we samen weer af om het op te gaan eten.

Opzich ging het helemaal nergens over en werd het geen fantastische scene, maar toch heb ik genoten van het spel. Ik had erg veel lol (binnenpret) tijdens het spelen van deze scenes. Maar niet vanwege de emoties: woede, histyrische blijdschap en verliefdheid, waarin we de scene nog een paar keer hebben gespeeld. Ook niet omdat er tijdens en na het spelen feedback werd gegegeven, waardoor we nu weer weten waar we op kunnen letten tijdens een drie in de pan. Nee, mijn binnenpret had een andere reden. Want ik wist toen al, dat ik over deze scene een weblog zou schrijven.

Waarom?
Toeval of niet, maar juist Johan mailde mij een tijdje terug een woord. Dit, naar aanleiding van mijn vraag naar inspiratie. En juist hij stuurt mij de volgende mail:

Leuke blog. En goed idee om een stuk theatersport op je blog te zetten.
Gewoon om een woord een stuk schrijven.
Best wel moeilijk om zomaar een woord te verzinnen.
Daarom open ik op een willekeurige pagina het woordenboek en neem het vijfde woord van onder, linker pagina.
"slagersjongen"
Kan er ook niets aan doen. Veel plezier met dit woord.
groet.
johan

Is dat toeval of niet??? :-D ;-)
Een volgende keer weer meer!

Werk!!

2009-11-07T08:52:00.000-08:00

Het is echt ontzettend snel gegaan. Afgelopen maandag was ik nog een WWer. Op weg naar een tweede sollicitatiegesprek voor de functie van Trajectmanager bij een re-integratie bedrijf. Gezonde spanningen gierden door mijn lichaam, maar ik wist dat ik mij goed had voorbereid. Ik had de vacature en website nog eens doorgelezen en nog enkele vragen opgesteld. Het gesprek met een Jobhunter en Trajectmanager verliep prettig. Ze gaven nog iets meer uitleg over de functie en stelden vragen over mijn kwaliteiten, achtergrond en mogelijkheden. Aan het eind van het gesprek lieten ze me weten, dat ik deze week meer zou horen.

Dus thuis aangekomen was ik alweer achter de computer gedoken met het idee op zoek te gaan naar vacatures. Als je in de WW zit moet je namelijk minimaal 2 sollicitatie verrichtingen per week doen. Ik had deze week (nog maar) 1 gesprek gehad, dus moest minimaal nog 1 geschikte vacature vinden.

Maar toen ik eenmaal achter de computer zat, vond ik dat ik het wel verdiend had om eerst wat voor mezelf te doen. Om even niet met solliciteren bezig te zijn. Dus keek ik via uitzendinggemist naar Boer zoekt vrouw. Die aflevering was net afgelopen en ik had net mijn mail geopend om te kijken of bijvoorbeeld de vacaturekrant alweer wat vacatures had doorgemaild.

En ja, je raad het al... telefoon! Het detacheringsbureau liet mij weten dat het re-integratie bureau graag met mij door wilde. Ik kreeg meteen een aantal vragen op me afgevuurd. Wanneer wilde ik starten? Hoeveel uur? Welke dag wilde ik vrij? Kon ik de volgende dag voor het arbeidsvoorwaardegesprek? Compleet in een roes heb ik antwoord gegeven op de vragen.

Nadat ik had neergelegd drong het langzaam tot me door. Ik heb een baan!! Ik hoef geen vacatures meer te zoeken voor mezelf, geen bedrijven of instellingen meer te bellen of ze (nu of in de toekomst) op zoek zijn naar mij, niet meer te sollicteren en mezelf voor te bereiden op sollicitatiegesprekken. Althans, zoals gezegd... niet meer voor mezelf. Vanaf nu doe ik het voor mijn werk. Als Trajectmanager begeleid ik mensen bij het zoeken en vinden van werk. Dus wat ervaring betreft zit het wel goed :-)

Inmiddels heb ik twee werkdagen achter de rug, al een hoop informatie ontvangen, een verslag en aantekeningen gemaakt en al enkele cliënten gesproken. Ik merk wel dat ik moet wennen; Aan het werkritme, de werkzaamheden, enz... Het gaat allemaal heel snel en anders, dan op mijn vorige werkplek. Andere doelgroep, andere werkplek, zelfde methode, echter met een andere toepassing ervan. Maar, dat is nou juist de uitdaging, die ik graag met beide handen aangrijp!!!

Een volgende keer weer meer!

De tijd zal het leren....

2009-10-18T12:41:00.000-07:00

Dit jaar (2009) heb ik het regelmatig gewenst; Kon ik maar even in de toekomst gluren. Even een kort kijkje nemen om te weten hoe het dan met mij gaat. Alsof ik dan pas rustiger verder kan leven en me minder zorgen hoef te maken. Maar wat als het beeld dat je ziet, dan tegenvalt? Misschien kan je er dan nog wat aan doen? Kun je andere keuzes maken, zodat je toekomst er anders uit gaan zien, dan wat je zag. Maar ja, is dat verstandig. Wat voor leven heb je dan? En hoe weet je zeker dat je dan de juiste keuzes maakt? Als je dan nog een keer in de toekomst spiekt, wie zegt dat het beeld, dan wel goed is. Bovendien weet je niet of je het beeld goed interpreteert. Is het dan verstandig om andere keuzes te maken, dan je van plan was? Wat zegt zo’n beeld? En was het beeld, dat je zag niet al een gevolg van die andere keuzes? Ja, zo kan je er nog heel lang over nadenken, maar daar kwam ik dus niet uit.

Mijn conclusie: ik kan nou eenmaal niet in de toekomst kijken en dat is niet voor niets. Ik kan beter blijven leven in het hier en nu en daarvan genieten. Want ik geloof wel dat we als mensen, maar 1 leven hebben en daar kunnen we beter het beste van maken.

Neemt niet weg, dat ik er wel eens over fantaseer hoe mijn leven er in de toekomst uit zal zien. Dus ga ik graag de uitdaging van mijn moeder aan, in dit blog. Een blik in de toekomst; mijn leven op donderdag 18 oktober 2035:

-------------------
Wat vliegt de tijd!

Het is alweer oktober 2035. Nog steeds geniet ik ontzettend van mijn leven. Ruim 15 jaar werk ik nu als loopbaancoach en daarnaast freelance als (trainings)acteur. Ik geniet tijdens het repeteren en de voorstellingen bij de verschillende theater gezelschappen, waar ik lid van ben (Expreszo, Het Westelijk Toneel en HNT (Het Nederlands Toneelgezelschap). Maar natuurlijk gaat veel van mijn aandacht en tijd naar mijn gezin.

Jeroen en onze kinderen zijn het allerbelangrijkste in mijn leven. De jongste is eind juni jongstleden afgestudeerd. Ze heeft Nederlands gestudeerd en wil haar eigen boek schrijven. Omdat ze graag voor haar eigen inkomen wil zorgen is ze op zoek naar een baan. Ze denkt aan een functie als docent Nederlands op een middelbare school. Ik ben zo supertrots op haar. Net als mijn ouders. 21 lentes jong en druk op zoek naar een eigen plekje, een eigen huis. En dat terwijl ze net (en ik citeer haar woorden) de vent van haar leven heeft ontmoet, Koert. Maar samenwonen, dat wil ze nog niet. Ze wil eerst op haar eigen benen staan. Aankomend weekend doet ze mee aan de regionale turn wedstrijden. Natuurlijk zijn we daar bij om haar aan te moedigen. Als ze wint mag ze volgende maand naar de landelijke kampioenschappen, o.a. tegen haar nicht Fleur. Ja, die turnt ook.

Onze oudste, 24 jaar jong, lijkt sprekend op zijn vader. Dat hij een baan zou vinden als Systeem beheerder is dus geen verrassing. Tijdens de weekenden zitten ze samen te programmeren. Dat wil zeggen, als hij geen schaak toernooi heeft, geen basketbal wedstrijd hoeft te spelen of heeft afgesproken met zijn basketbal maten of. Debbie, de vriendin van mijn zoon, hoor ik wel eens klagen over aandacht te kort. Tja, onze oudste heeft het maar druk met al die activiteiten. Ja, inderdaad hij lijkt toch ook een beetje op mij.

We wonen nu al zo’n 23 jaar in Risdam/ Zwaag en voorlopig gaan we hier niet weg. Als ik nu zo rondkijk in ons huis en bedenk wat zich hier allemaal afgespeeld heeft, word ik helemaal sentimenteel. Het is het ouderlijk huis van onze kinderen. De jongste zei het laatst nog: ‘Het is jullie geraden, dat jullie hier niet weggaan. Hier ligt mijn verleden en dat neem je mij niet af.’ Soms kan ze zo theatraal doen. Als ik dan zeg, dat ze best auditie kan komen doen, steekt ze haar tong naar me uit en zegt: ‘ja dat zou je wel willen hè?’ Natuurlijk zou ik dat leuk vinden, maar ik weet als geen ander dat zij haar eigen keuzes maakt. En ik weet heel zeker dat zij een fantastische schrijfster zal worden.

Jeroen heeft het nog steeds erg naar zijn zin bij Digi. Sinds hij daar officieel ook programmeur is geworden, komt hij nog enthousiaster thuis. Ik weet het nog als de dag van gisteren, dat hij me dat nieuws vertelde. Terwijl het nu toch al ruim 10 jaar geleden is. De schittering in zijn ogen zie ik nog elke dag. Ik denk niet dat hij er veel moeite mee heeft om tot zijn 70ste door te werken.

De vakantie is alweer een tijdje voorbij. Dit jaar hebben we die in Garderen, in onze chalet doorgebracht. Ria en Bram kwamen tijdens het eerste weekend gezellig langs. Suzanne en Martin, hun dochters Fleur en Janneke met hun vriendjes John en Daan, verbleven dat weekend ook in hun chalet. Dus we hebben het gebombadeerd tot familieweekend. Het was echt super gezellig. Ik zag Ria en Bram gewoon genieten, vooral van de kleinkinderen. Leuk dat ze er allemaal waren.

Eerder dit jaar, in maart, hebben we de verjaardag van mijn vader, beter gezegd opa Wognum, groots gevierd. Hij werd alweer 85 jaar. De hele familie was erbij. We hebben meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt en een familiefoto laten maken. De vorige foto was toch alweer wat verouderd, dat was toen Jeroen 50 werd, dus alweer 12jaar geleden. We staan er allemaal op: Mirjam en Ruben, Astrid en Gerrit, Tijn en Daphne, Tom en Maartje, Pien en Jan, ons gezinnetje, Dorine en Renate en natuurlijk stonden mijn ouders erbij te stralen. Het was ook een beetje een voorproefje voor volgend jaar. Dan trouwt Tijn met zijn Daphne. Dat vertelden ze ons tijdens het avondeten. Tom en Pien zijn getuigen. Ik moest meteen terugdenken aan onze bruiloft. Dat is alweer 27 jaar geleden! Terwijl het net lijkt alsof er nog maar één jaar verstreken is…. Ik zei het al: Wat vliegt de tijd!
----------------

Of mijn leven (en dat van mijn familieleden) er over 26 jaar echt zo uitziet weet ik natuurlijk niet. Maar erover fantaseren vind ik erg leuk. Ik ben benieuwd of ik dit stuk op 18 oktober 2035 terug zal lezen en wat er dan het dichtst bij de waarheid zal zijn. Daarvoor zal ik geduld moeten hebben. De tijd zal het leren…

Een volgende keer weer meer!

Blauw

2009-10-15T06:36:00.000-07:00

Dat is een prachtige kleur, vind je niet? Het is mijn lievelingskleur. Het allermooist vind ik donkerblauw. Maar de lichte variant is natuurlijk ook prachtig!

Het is één van de kleuren uit de regenboog. Iemand, die kleurenblind is mist naar mijn idee wel wat in zijn/ haar leven. Alhoewel ik ook wel eens gehoord heb, dat we het blauw noemen, omdat we het eens zo afgesproken hebben. Het had net zo goed anders kunnen heten. Buwal bijvoorbeeld of Twiek. Maar laat ik het verhaal niet al te ingewikkeld maken.

Ik vind het gewoon een super mooie kleur. Vandaar dat ik mijn weblog naar die kleur omgetoverd heb. Het straalt rust en vertrouwen uit. Nouja, het maakt mij rustig. Vroeger nam ik mijn schoolboeken wel eens mee naar het Julianapark. Dan zat ik daar op een bankje, aan het Markermeer te studeren.

Blauw doet me denken aan de zee, de lucht, een mooie zomerdag, de ogen van Jeroen…. Daar kan ik in wegzinken….Soms als ik naar hem kijk…. Oh, sorry, ik dwaal af.

Blauw doet me denken aan een computerbeeld, een blauwe pen, aan koude lippen en ik kan nog wel even zo doorgaan.

Dit keer doet het me vooral denken aan een avond gezellig drinken en kletsen met een vriendin (en een week later met een andere vriendin erbij). Nu ongeveer 3 weken terug. We dronken zoete witte wijn, cola, ijsthee of een rosé bier. (niet allemaal tegelijk hoor). We kletsten over van alles en nog wat; onze hobby, school, sporten en familieleden. Maar we keken vooral naar het mannelijk schoon, dat zich die avond ook graag liet zien. Nee, niet voor mij, want ik heb (en ik citeer:) “mijn jonge god al gevonden.” Al kijk ik natuurlijk nog graag mee. Al is het met een gevoel van jeugdsentiment :-)

Maar wat ons vooral opviel. Waren de mannen met een blauw T-shirt of overhemd. Toevallig vielen die mannen het meest in de smaak.

Kortom, niet alleen kleren...... maar ook kleuren maken de man!

Een volgende keer weer meer!

Van suggestie tot inspiratie....

2009-10-11T07:18:00.000-07:00

Ja, ik weet het. Ik heb weer een tijdje niets van me laten horen. Dat wil zeggen, niet op mijn weblog. Het ontbrak me aan tijd, inspiratie, puf en soms ook aan leuke activiteiten of nieuws. Ik maak genoeg mee, maar niet alles is geschikt om op internet te zetten. En vaak zat ik klaar om te gaan typen... maar de pagina bleef leeg. Er kwamen geen woorden in mij op... geen gedachten... geen ideeën. Soms bedacht ik me wel iets, maar dan zag ik dat ik er al een paar keer over getypt had. En dan gaf ik het toch maar weer op.

Gisteravond in bed lag ik daarover na te denken. Ik vond het tijd worden voor een nieuwe blog en zat druk te bedenken waarover ik zou kunnen typen. Maar er kwam niets bij me boven. Tot dat ik tegen mezelf zei: als iemand mij vraagt waar ik mijn inspiratie vandaan haal, dan weet ik het antwoord wel....Juist ja... het theater en dan met name bij Expreszo.

Ik doe nu al ruim 4 jaar aan impovisatie theater. Dat zit vol met inspiratie. Voornamelijk voor mooie, leuke en grappige scenes. Een zin, een voorwerp, een locatie, een titel van een niet bestaand stuk, een emotie, een politiek besluit en een beroep, alles kan als inspiratie dienen voor een leuke, mooie of grappige scene. Tijdens wedstrijden worden de suggesties (ter inspiratie) door het publiek gegeven. Wij vragen dan: Waar wilde u altijd al wonen? Noem een emotie? Welk beroep heeft uw saaie oom? Of we vragen gewoon om een woord of voorwerp.

Opeens wist ik het. Allerlei woorden, voorwerpen enz.. kunnen niet alleen leiden tot een mooie, grappige of leuke scenes, maar ook tot een weblog. En daar kan ik jouw hulp (ja jij lezer) goed bij gebruiken. Mail mij een woord, zin, vraag, titel, beroep, emotie of wat dan ook door. Dan zal ik daar een weblog over typen. Houd het zo neutraal mogelijk. Je hoeft niet zelf het verhaal eromheen al te verzinnen. Dat doe ik wel.

Natuurlijk bekijk ik wel of ik de suggestie geschikt vind om op Internet over te typen. Maar als het echt een neutrale suggestie is zal dat geen probleem zijn. Als het goed is hebben alle lezers van deze weblog mijn mailadres al. Ik heb namelijk liever niet dat je het als reactie op een blog typt. Want dan houd ik het overzicht niet meer bij.

Ik heb er nu al ontzettend veel zin in en ben benieuwd naar de eerste suggestie. Jullie ook?

Leuk weekend

2009-08-23T13:42:00.000-07:00

Zaterdagmiddag hebben Jeroen en ik mijn ouders opgehaald en met hen naar Garderen gereden. Daar waren Ria en Bram en met z'n allen hebben we (alvast) ons 1 jarig huwelijk gevierd. Het duurde even wat langer voordat we er waren, want we hadden wat file onderweg. Dat had vooral te maken met de A9 die afgesloten was. Dus was het op de A1 een stuk drukker.

Nadat ook Bram gearriveerd was, hebben we allereerst de taart aangesneden. Jawel onze enige echte huwelijkstaart. Die heeft bijna een jaar bij Ria en Bram in de vriezer gestaan.

Ik vond 'm weer heerlijk. En dit jaar heb ik Jeroen het grootste stuk gegeven. Dat heb ik geweten. Ik heb uiteindelijk de bruid (muisje) en de helft van de bruidegom (muis) opgegeten. Dat was erg lekker. Maar vol zat ik wel.

Later die middag hebben we een korte wandeling gemaakt door het bos. Dat was heerlijk even de frisse wind door de haren en ondertussen gezellig kletsen. We hebben ook erg gelachen om Shanty, die zijn stok terug wilde brengen naar de camping. Na een heerlijke maaltijd met soep en een worstenbroodje gingen we rond 8 uur 's avonds weer op huis aan.

Ik was zo moe dat ik in de auto weer even aan het dutten was. Maar uiteindelijk in mijn bedje ben ik echt als een roos in slaap gevallen.

Je kunt meer lezen over de traditie; een jaar na je huwelijk je bruilofttaart verder opeten, op: www.trouwforum.nl/forum/lofiversion/index.php/t7834.html

Zondag waren Jeroen en ik met mijn familie naar Stroe (Hypolytushoef) vlakbij Den Helder. Daar zagen we hoe het beroep van: Het Tanen van de netten, werd uitgevoerd door de echte Taanman. Dat vonden we erg leuk om mee te maken. Het is als het ware het conserveren van de netten. Dus niet het schoonmaken, zoals ik dacht. Netten, waarvan de touwen nog licht en wit waren werden in een enorm grote ketel gedaan. Na enkele minuten (max een kwartier denk ik) werden de netten er weer uitgehaald en waren ze donkerbruin. Erg mooi om te zien. De Taanman vertelde er ook erg mooi en boeiend over.

Na een heerlijke picknick in de stralende zo'n kregen we een rondleiding door het museum. Daar stonden allemaal wagens, goederen en meubels van vroeger. Het thema was Ziek en zeer. Dus je zag enkele zieke mensen (poppen) op hun bedstee of stoel zitten. Erg leuk vond ik de film achteraf, waar Jan Lont verdelde over hoe hij daar had gewoond en hoe gezellig hij het vond dat er zoveel mensen op zijn woning/museum afkwamen. Hij hoefde niet in een verzorginghuis. Daar zat hij alleen maar te wachten tot het nacht zou zijn. Hij is op 90 jarige leeftijd overleden.

Vervolgens hebben we nog een korte wandeling gemaakt langs de waddenzee. Niet echt over een wad, want dat kon niet echt, maar wel over het asfalt erlangs. Tot slot hebben we het graf van Jan Lont nog even bekeken op het kerkhofje naast het museum. Daarop stond een prachtige tekening van zijn woning met het "doodsdeurtje" open.

Tussendoor hebben we weer even bijgekletst. Het was een gezellige, leuke en leerzame dag. Doen we vast nog eens over.
Een volgende keer weer meer....Tot dan!

Dolfijnen

2009-08-21T12:50:00.001-07:00

Dolfijnen, ik kan er uren naar kijken. Jij ook?

http://www.youtube.com/watch?v=2zhFfkuGY0U

http://www.youtube.com/watch?v=KBbB2ysL9Ec

http://www.youtube.com/watch?v=C-0qtbndj5s

en dan tot slot nog wat passend jeugdsentiment:

http://www.youtube.com/watch?v=s9dW8RovvS4

Dit was trouwens mijn honderdste blog

Een volgende keer weer meer.

Kermis in Hoorn 2009

2009-08-16T12:41:00.000-07:00

Zoals elk jaar is er weer Kermis in Hoorn. Zoals elk jaar wandelen Jeroen en ik er een paar keer overheen. Zoals elk jaar gaan we dan samen in de Grazy Coaster (of hoe die achtbaan ook genoemd wordt). Zoals elk jaar waag ik verschillende grijp - pogingen aan de knuffel-grijp-machine (of hoe die ook genoemd wordt). Zoals elk jaar gaan we op vrijdag naar het vuurwerk kijken bij ons aan de overkant, bij het Markermeer (of hoe die ook genoemd wordt) op de dijk. Zoals elk jaar gaan we op zondag met Ramon poffertjes eten bij de poffertjeskraam op de Kermis en doen we daarna nog een rondje Kermis. Zoals elk jaar gaan we dan eerst met z'n drietjes in de crazy coaster en haalt Ramon zijn rijbewijs....Nooit. Zoals elk jaar volgen daarna nog enkele andere attracties. Zoals elk jaar gaan Ramon en ik dan in de Break Dance en staat Jeroen aan de zijkant te zwaaien. Zoals elk jaar gaan we dan nog met z'n drietjes in de Octopus. Zoals elk jaar is het erg gezellig:

Zo ook dit jaar!!

Jeroen en ik hebben verschillende keren over de Kermis gewandeld en zijn ook dit jaar samen in de Crazy Coaster geweest. Ik heb tijdens deze eerste dagen geen knuffelbeer uit een Grijpautomaat gehaald. (ik blijf erbij dat ze anders zijn afgesteld dan de vorige jaren, ze hebben de anti-rachel vergrendeling erop gezet denk ik :-)

Maar Jeroen kocht wel iets heel leuks op de Kermis. Dat gaat hij in zijn werkbus neerzetten voor het raam. Zie foto:

En ook dit jaar was het die laatste zondag van de Kermis. We aten gezellig poffertjes met Ramon, hebben daar ook genoten van een heerlijke warme chocolademelk met slagroom en gingen daarna een rondje kermis. De rit in de Crazy Coaster was iets te snel na de poffertjes, maar was toch wel erg leuk. Daarna in de Break Dance heerlijk gemiauwd met Ramon en de octopus was ook gaaf! Daarna lukte het me - ook dit jaar - uiteindelijk wel om een knuffel uit de Grijpautomaat te halen.

Ik denk dat als ik, ook volgend jaar, weer naar de Kermis ga, dit alleen de laatste zondag doe, want dat is vaak de gaafste, leukste en gezelligste avond, vind ik. Maar dat zien we dan wel weer...

Het Hyves Hartje

2009-07-26T06:45:00.000-07:00

Een paar dagen terug zat ik - voor de verandering - weer eens op hyves. Meestal bekijk ik dan de sites van familie, vrienden en andere bekenden. Vooral hun foto's bekijk ik graag. Je krijgt dan toch een kijkje in hun leven en ik vind het altijd erg leuk dat ze dat met mij willen delen. Zo heb ik via de foto's van hyves ontdekt dat een neefje van mij een vriendin heeft en zie ik hoe de kinderen van mijn vriend(inn)en opgroeien. Erg leuk om te zien. Zelf zet ik ook graag foto's op hyves. Van onze bruiloft, de huwelijksreis en natuurlijk mijn theateractiviteiten. Rondom de hyves pagina's knipperen vaak reclames en aanbiedingen. Vollop je aandacht trekkend. Meestal geef ik daar niet veel om. Nu stond er: Gefeliciteerd!! Een cadeautje. Ik zag het de hele tijd in mijn ooghoek knipperen. Uiteindelijk gaf ik toe en heb ik erop geklikt. Vervolgens kwam ik op een pagina van hyves zelf, waar je cadeautjes uit kon kiezen. Die kon je naar jezelf of naar anderen uit je lijst laten versturen. Ik ben al een tijdje op zoek naar een cadeau voor iemand, dus ik besloot de site verder te bekijken. Maar ik slaagde niet voor die persoon.

Wel viel mijn oog - onder het knopje liefde op een hartje. Het bleek een spel te zijn. Een romantisch spel. Het was niet duur, dus heb ik het besteld. De volgende dag had ik het al in huis kunnen hebben. Toen werd het bij onze buurman gebracht (omdat wij niet thuis waren). Gisteren bracht zijn dochter het bij ons langs. We hebben het gelijk samen bekeken. Het is erg leuk. Er zitten allemaal briefjes in een hartje. Op ieder briefje staat een opdracht. Met de pincet kun je er dan een opdracht uit halen. En dat zijn natuurlijk romantische opdrachten, zoals brandt een cd voor hem/haar met zijn/haar mooiste liedjes, geef elkaar een hartstochtelijke zoen. Jeroen en ik hebben besloten om één keer per week een opdracht uit te voeren. Vandaag zijn we daarmee begonnen. Jeroen pakte de opdracht: Maak romantische foto's van elkaar. Zoals je ziet hebben we dat met heel veel plezier gedaan.

Ik ben nu al benieuwd naar de opdracht van volgende week. Daar zal ik niet elke keer een weblog over schrijven hoor :-D.

Een volgende keer weer meer.

Nog één kans

2009-07-15T11:50:00.000-07:00

Jaren geleden keek ik bijna elke aflevering van vrouwenvleugel. Voor de niet - kenners, dat was een serie over een vrouwengevangenis. Ik weet nu echt niet meer waar de verhaallijnen over gingen. Wat ik nog wel weet is de titelsong van deze serie. "Nog één kans", gezongen door Vera Mann. Ik geloof dat ie ook in een musical voorkomt. Maar dat weet ik niet zeker. Ik vond dit liedje in ieder geval zo mooi, dat ik die serie ging volgen.

Enkele dagen terug hoorde ik van een man, die zelfmoord gepleegd heeft. Hij was slechts 31 jaar en sinds enkele maanden voor het eerst vader geworden. Ik kan me zo slecht voorstellen hoe je leven zodanig is dat je er niets meer in ziet. Dat je er een einde aan wilt maken en dan zo'n beslissing maakt. Ook voor je partner en kind. Ook voor je ouders en de rest van de familie. Ik denk dat als je er niet meer bij stil kan staan wat het voor hen betekend, dat je dan echt heel erg vast moet zitten..... Ik kan daar natuurlijk niet over oordelen. Maar ik schrik er van. Ik kende die man niet. Maar wel iemand uit zijn familie. Ik leef erg met deze familie mee en hoop dat ze kracht en steun bij elkaar zullen vinden.

Het liedje: Nog één kans. Gaat natuurlijk over de vrouwen die in de gevangenis zitten en nog een kans op een 'normaal' leven met beide handen zouden aangrijpen. Maar ik kan me ook voorstellen dat iemand steun uit dit liedje haalt. Dat iemand, die het niet meer ziet zitten er toch nog een keer voor gaat.... Wat zou dat mooi zijn.. Al duurt die ene kans nog zo lang. Het is vast de moeite van het wachten waard....

Hier natuurlijk de link: http://www.youtube.com/watch?v=dztBAHFRrPI

Een volgende keer weer meer.

One More Try - Timmy T.

2009-07-06T11:21:00.000-07:00

Je merkt het al. Ik heb de laatste maand weer weinig tijd gehad om te typen. Dit keer is dat niet anders. Als ik thuis kom uit het werk, vind ik het heerlijk om even niet meteen weer achter het beeldscherm te kruipen. Dan zet ik vaak een cd op of youtube (inderdaad, wel op de computer, maar daar hoef ik dan niet steeds naar te kijken) en zing dan enthousiast mee. Die liedje die ik dan luister zijn heel verschillend. Mooi, leuk, swingend, rustig, vanalles.
Bij sommige nummers heb ik heel sterk een herinnering en/of gewoon een gevoel. Zo ook bij dit liedje. Het doet me ergens aan denken en geeft een mooi gevoel daarbij. Je kent het liedje vast. Zo niet, luister het dan eens. Ik vind het echt prachtig.
En welke herinnering hierbij naar boven komt? En welk gevoel? Dat houd ik lekker voor mezelf.

ONE MORE TRY
Van: Timmy T.

It's been a long time since you left me
I didn't mean to make you cry
I didn't mean to dissapoint you
I didn't mean to tell you lies

And after all that we have been through
Won't you let me tell you why

One more try
I didn't know how much i loved you
One more try
Let me put my arms around you
Livin' all these lonley nights without you
Oh baby can't we give it one more try

It's been a long time since i kissed you
It always used to feel so good
And if you knew how much i missed you
You'd forgive me if you could

And now that we have found each other
Can't we give it one more try

One more try
I didn't know how much i loved you
One more try
Let me put my arms around you
Livin' all these lonley nights without you
Oh baby can't we give it one more try

And after all that we have been through
Won't you let me tell you why
And now that we have found each other
Can't we give it one more try

One more try
I didn't know how much i loved you
One more try
Let me put my arms around you
Livin' all these lonley nights without you
Oh baby can't we give it one more try

Oh girl you know i love you
I just want you to know
My love will always treasure
So please just don´t let me go

Wil je 'm ook luisteren? Dat kan: http://www.youtube.com/watch?v=oGsDEw5Fiqo
(Er staan nog meer versies op hoor, maar dit vond ik de mooiste.

Een volgende keer weer meer.

Weekend Expreszo

2009-06-10T14:18:00.000-07:00

Ja, het zit er weer op. Het weekend met Expreszo is alweer bijna een week geleden... Wat was het weer een gezellig, leuk, liefdevol, theater, dans en zangvol weekend... In één woord: Superformiweldigeindefantakolosachtig!!!!!!

Ik ben echt even flink bijgekomen dit weekend. Nouja.....bijgekomen??... Ik bedoel eigenlijk aangekomen. Vrijdag had ik iets teveel drank op, wat ervoor zorgde dat ik zaterdagochtend wakker werd met een kater. Maar een duik in het meer, een middagdutje en een heerlijke warme douche daarna, zorgde ervoor dat ik me de zaterdagavond weer een stuk beter voelde.

Ik bleef wel een beetje een raar gevoel houden, dat ik niet echt goed kan omschrijven. Alleen aan de hand van een kinderen voor kinderen liedje van vroeger:

" Het is een droeverig gevoel, waar ik de woorden niet voor weet. Ik kan niet zeggen, wat het is of hoe het heet. Het lijkt een beetje op verdriet, maar echt verdriet is het toch niet en soms bederft het toch gewoon de heleboel. Ik denk dat niemand echt begrijpt wat ik bedoel. Ach, ik weet zelf niet eens wat ik bedoel..." (http://www.youtube.com/watch?v=mJwEQX1N6Po)

Ondanks dat gevoel heb ik me prima vermaakt. Ik liet het maar een beetje gaan en probeerde er niet teveel aandacht aan te geven. Maar meer de aandacht naar de anderen te richten. Zo heb ik op vrijdagavond met Anne gezellig een klein stukje gewandeld, meegedaan met Spin de Bottle en zaterdagavond gezellig gekletst met Hans, Eric, Johan en Noor. Kinderen voor Kinderen liedjes (maar dan degene waar je beter op kan dansen) hebben we trouwens ook gedraaid dit weekend. Samen met Nirma, Anne en Lucien heb we ontzettend veel lol gehad als "Meidengroep."

Natuurlijk hebben we ons ook weer uitgedost in typetjes. Ik was dit jaar Schoftige Saar (alsof ik zo uit een Suske en Wiske album kwam stappen) en ik werd beticht van het beramen van de moord op de Koningin. Het verhaal bleek zich uiteindelijk in Expresonie af te spelen en 1 van ons werd verdacht van hekserij. De heks stond al op de brandstapel, maar vlak voor de vlammen erin gingen, flitste ze zichzelf en enkele omstanders weg naar 2009. Tijdens het weekend kreeg iedereen een kaartje. Op één van die kaartjes stond HEKS. Dat was ik niet. Franka als herbergierster bleek uiteindelijk de heks te zijn. Zij had getracht de koningin te vermoorden...

Maar we vergaven haar natuurlijk en met z'n allen maakten we er een groot feest van. In onze outfits zijn we nog een rondje om de kerk gelopen.

Verder speelden we ook voor Engelen. Op vrijdag hadden we een soort van loodjes getrokken. Degene die op je kaartje stond, daarvan was jij de engel, dus die moest jij het zoveel mogelijk naar zijn/haar zin maken. Ik was de engel van Hans. Dat heb ik best goed gedaan, al zeg ik het zelf. Hij had het namelijk tegen het einde van het weekend pas door.

Nirma was mijn engel en die rol heeft ze ontzettend goed vervuld. Ze had allemaal briefjes tussen mijn spullen gelegd vol met lieve teksten. Natuurlijk bewaar ik deze zorgvuldig, want ik ben er echt super blij mee.

Zoals ik al zei; het was echt super en ik denk er met een flinke glimlach op mijn gezicht aan terug. Ik kijk al uit naar het Expreszo weekend van volgend jaar....

Een volgende keer weer meer.

Musical NOVA

2009-05-31T14:30:00.000-07:00

Zoals nu inmiddels wel duidelijk is, volg ik op de dinsdagavond een oriëntatie cursus musical bij het Musical Center in Amsterdam. (zie ook www.MusicalCenter.nl )
De eindpresentatie op 27 juni 2009 zal zeker weten doorgaan. Het beloofd een avondvullende, wervelende show te worden, met spetterende dansen, knallende solo's en fantastisch acteerwerk (al zeg ik het zelf ;-). Ik heb een hoop geleerd dit jaar en zal dat in de musical tot uiting brengen!

En natuurlijk kunnen jullie de musical (en dus ook mij) komen bewonderen!!! Zelf heb je dan een gezellige en fantastische avond uit en ik heb ontzettend leuk publiek!!

Komen jullie?

De praktische zaken op een rijte:
Kaarten kunnen niet aan de zaal gekocht worden.
Graag deze week (voor 7 juni ) laten weten als je nog kaarten wil bestellen.
Wat: Musical NOVA (eindpresentatie oriëntatie cursus musical)
Wanneer: Zaterdag 27 juni 2009 aanvang 20.00 uur
Waar: Doelenzaal Amsterdam
Prijs: € 20,-- euro per kaart.
Kaarten zijn te bestellen bij: mij. Je kunt me bellen, mailen, aanspreken. Of hieronder een bericht achterlaten.

Ik hoor of lees het heel graag wie er kan komen. En ik heb vast ook antwoord op eventuele vragen.

Masterclass Frederik De Groot

2009-05-30T07:16:00.001-07:00

Al bijna twee maanden terug heb ik een Masterclass/ workshop van Frederik De Groot gevolgd bij Toneelvereniging De Vriendschap in Zwaag. Vandaag was ik aan het surfen op Internet en kwam hun website tegen. Er bleken die avond ook foto's te zijn gemaakt, dus natuurlijk heb ik die hier geplaatst. De man naast mij was een lid van de toneelvereniging. Bij binnenkomst kreeg ik van Frederik een blaadje met een dialoog in mijn handen gestopt met de vraag of ik dat even wilde voorbereiden samen met deze man. Ik ben zijn naam even kwijt, maar ik vond hem echt goed. Ik merkte wel dat het acteren ook echt een passie van hem is. Het was leuk om samen met hem te spelen.

De eerste twee stukjes waren amper voorbereid. Die werden geimproviseerd. Maar Frederik had ook enkele "koppels" gevraagd dezelfde dialoog voor te bereiden. Dat werden dus hele verschillende uitwerkingen van dezelfde dialoog. Dat was echt leuk om te zien. Onze dialoog ging over een echtpaar. De man had net aan de (schoon)ouders vertelt dat ze zouden scheiden, dat maakte het voor de vrouw (ik dus) wel erg confronterend. Zij zocht nog toenadering tot haar man, maar het mocht niet baten.

Na elk stukje gaf Frederik zijn feedback en mochten we het nog eens doen. Je zag het dan geloofwaardiger worden, dan daarvoor. Ik ben erg blij dat ik meegedaan heb en wieweet meld ik me eind dit jaar of volgend jaar wel aan als lid. Het lijkt me namelijk erg leuk om in een toneelstuk mee te spelen. Maar natuurlijk houd ik jullie daarover op de hoogte.

Een volgende keer weer meer.

Even druk nog.... dan meer rust...

2009-05-13T12:58:00.000-07:00

Op 1 april liet ik al weten, dat ik een beslissing had genomen. Dat ik meer duidelijkheid had voor mezelf. Hiermee doelde ik op mijn vraag: 'Zou ik van mijn hobby mijn werk kunnen maken?" Ik heb daar nog geen antwoord op. Laat dat duidelijk zijn. Maar ik weet wel dat ik de komende tijd voornamelijk in mijn vrije tijd met theater bezig zal blijven. Ik volg nu ook in mijn vrije tijd de orientatie cursus Musical. Ik wil me dus blijven ontwikkelen, maar wel naast mijn werk. Dan blijkt in de toekomst vanzelf wel of ik er toch wat geld mee kan verdienen of niet. Maar ik denk wel dat, als het al lukt, het altijd bijverdiensten zullen zijn. Deze beslissing geeft me al wat meer rust. Op deze manier kan ik weer genieten van het acteren, improviseren, zingen, enz... Dus van alles wat ik doe op theater gebied.

Daar heb ik het de komende tijd namelijk flink druk mee. Ja, er komen weer leuke en spannende voorstellingen en activiteiten aan. Op 16 mei gaan we met Expreszo: "DE VLOER OP" Die (lange) vorm hebben we vorig jaar ook opgevoerd en dat is ons heel goed bevallen. In het kort komt het erop neer, dat we dilemma's uit gaan spelen/improviseren in korte scenes. Natuurlijk doe ik ook mee en ik heb er ontzettend veel zin in. Via de expreszohoorn site (zie link hiernaast) kun je er meer over lezen en er staat ook een link naar het Pakhuis. Daar kun je de kaarten reserveren. Op de avond zelf kijken of er nog kaarten zijn, kan natuurlijk ook.

Van 5 t/m 7 juni ga ik met Expreszo een weekend weg. Ook daar kijk ik naar uit. De organisatie commissie heeft weer ontzettend leuke typetjes bedacht, aan de hand waarvan een verhaal in elkaar wordt gezet. Ik heb de omschrijving van mijn typetje al binnen en heb al wat attributen en kleding bij elkaar gezocht. Dat wordt echt ontzettend lachen.... Natuurlijk zal er achteraf een verslag van worden gemaakt, die ook op de site en misschien ook hier wel, na te lezen zal zijn.

Op 27 juni is de eindpresentatie van de musical cursus in Amsterdam. Daar heb ik vrienden en bekenden al over gemaild. Mocht je dit lezen en je hebt geen mail gehad, maar je wil wel kaarten bestellen, laat het me dan even weten.

Juli en augustus zijn de vakantiemaanden. Dan even geen theater activiteiten, trainingen of lessen. Hoewel ik dat heel erg jammer vind, kijk ik daar eerlijk gezegd ook wel een beetje naar uit. Dit jaar meer dan anders... Ik ben gewoon wat meer toe aan rust, aan een avondje thuis zijn en even niets hoeven. Om vanaf september weer te kunnen knallen....!

Een volgende keer weer meer!

Ons balkon

2009-04-15T12:11:00.000-07:00

Daar zitten we dan, Jorien en ik, op het balkon. Genietend van de zon. Kletsend over werk, kinderen, hobbys, het weer van de laatste tijd en nog veel meer... We hebben broodjes gehaald bij de supermarkt en eten die ook op het balkon, terwijl we doorkletsen, lekker op. Het zonnetje schijnt zodanig op onze huid, dat we er rood van worden. Ach, dan smeren we daar vanavond gewoon after sun op.

Ook Jeroen en ik spenderen heel wat uurtjes op het balkon. Zolang het lekker weer is, kan dat en dat is het al snel. Want al is het buiten (= buiten de voordeur) 15 graden, dan is het op het balkon, toch al snel 20 graden. Dus zodra het boven de 15 graden is, weten wij ons balkon te vinden. De parasol, die we van Expreszo hebben gehad op onze bruiloft, maakt dat we er vaker en langer kunnen vertoeven. Nu kunnen we tussen 13.00 uur en 15.00 uur de felheid van de zon even wat afzwakken. En toch buiten lekker een boekje lezen of gewoon lekker zitten.

Tussen de takken van de bomen door, kun je mensen bekijken, die boodschappen doen bij het winkelcentrum. Mensen die met de auto langsrijden, kinderen die naar school gaan, of weer naar huis, honden, die hun behoeften doen, vogels die hun nestje bouwen. Alles kun je zien. Het leven lijkt dan soms echt even aan mij voorbij te trekken. Zij gaan allemaal maar door en ik zit daar, genietend, even heel relaxed en gelukkig, op ons balkon.
Een volgende keer weer meer!

Paasweekend

2009-04-13T11:24:00.000-07:00

Wat is er heerlijker, dan het paasweekend lekker genieten van de zon. Het begon zaterdag al, natuurlijk nog niet echt pasen, maar het weekend was wel al begonnen. Ria en Bram verbleven op de camping, dus daar besloten wij een dagje heen te gaan. Altijd als we daar zijn, wandelen we lekker in het bos daar en zitten of liggen we in de tuin bij het Chalet van de zon te genieten.
Het was weer vertrouwd gezellig daar!

Eerste paasdag naar mijn ouders geweest. Mijn andere zussen en neefjes waren er ook. Pien was ziek, dus zij en haar papa Gerrit, waren er helaas niet bij. Die zien we hopelijk een volgende keer weer. Mijn ouders hebben tegenover hun huis een mooie speeltuin. Dus Tijn, Tom en Jeroen hebben zich daar wel vermaakt. Het was dit keer geen buitenzit weer, maar het bleef wel de hele dag droog. Dus waren we met de fiets gegaan. Het was wel even een stukje fietsen, maar dat is juist goed voor de conditie.

Tweede paasdag (vandaag dus) hebben we er een rustig dagje van gemaakt. We hebben samen een klein wandelingetje over de dijk gemaakt, richting Park Schouwburg, en binnendoor weer terug. Op een bankje zaten we weer even lekker in de zon. De rest van de dag hebben op ons balkon doorgebracht. Met de parasol was het er prima uit te houden.

Kortom, een relaxed, gezellig en zonnig paasweekend!! Het was op en top genieten.

Een volgende keer weer meer!

Help Rachel het theater in!!

2009-04-01T02:41:00.000-07:00

Eén berichtje te weinig vorige maand, dus hoop ik er deze maand één meer te schrijven. In ieder geval begint deze maand met een belangrijke blog. De titel zegt het al: jullie kunnen mij het theater in helpen. Ik zal mijn verhaal doen en uitleggen hoe jullie mij kunnen helpen!!

Vier maanden terug begon bij mij het dertigers dilemma echt op te spelen. Ik heb het hier in een eerder blog over gehad. Is dit alles? Wat wil ik nog bereiken? Wat is haalbaar? Al die vragen schoten door mijn hoofd. Het is geen geheim, dat ik het liefst op de planken sta in het theater en dat ik daar ook het liefst mijn werk van zou maken. Maarja mijn leeftijd he? Dus eigenlijk had ik het al opgegeven. Eigenlijk had ik al gedacht: 'Ik ontwikkel me gewoon verder op amateur gebied.' Maar toch bleef het knagen..

Twee weken terug, ongeveer, zat ik zoals jullie inmiddels weten, bij Frederik de Groot. Hij vertelde mij over een opleiding voor mensen van mijn leeftijd. Voor mensen met mijn droomwens. Hij had de naam van de opleiding opgeschreven, dus eenmaal thuis ben ik meteen achter de computer gedoken. Maar ook dit keer was ik enigszins teleurgesteld bij het lezen van de informatie.

Duizend, wat zeg ik, duizenden euro's kost zo'n opleiding. Per seizoen. Dat is opzich logisch natuurlijk. Het is een hele proffessionele opleiding, met o.a. docenten uit het vak. Ik noem een Hetty Heiting en natuurlijk Frederik de Groot zelf. Dat daar wat euro's aan uitgegeven worden is wel te begrijpen. Maar je zult ook snappen, dat ik dat zelf niet heb.

Negen maanden lang, volg ik straks al de musicalcursus bij het Musical Center. Met heel veel plezier. Dat zul je wel begrijpen. Maar om dichter in de buurt van mijn droomwens te komen, heb ik een rekeningnummer geopend. Jullie kunnen het zien als een soort fonds, waar je je donatie op kunt storten. Wat je bijdrage ook is, ik ben er blij mee. Je kunt het overmaken op gironummer: 0127745 t.n.v. Rachel het Theater in Hoorn. En wieweet helpen jullie allemaal samen mij het theater in!! Dat is toch een ontzettend mooi en goed doel?

!!!!! Denk je nu: Wat flikt die Rachel nou? Dat kun je toch niet maken? Ja dag!!! Wie denkt ze wel niet wie ze is? Dan moet je eens even naar de datum boven deze blog kijken!! Hahaahhaaha
Had ik je te pakken? Er zitten trouwens nog twee hints in deze blog verwerkt, die aangeven dat dit niet echt serieus is. Kun jij ze me vertellen? In een volgend blog zal ik meer vertellen over mijn echte plannen en wees gerust: daarvoor hoeven jullie geen geld aan mij over te maken!!!
Een volgende keer weer meer.

Groots acteren in 3 stappen

2009-03-22T06:04:00.000-07:00

In mijn vorige blog schreef ik al, dat ik gisteren wat meegemaakt heb, waardoor ik toch weer overweeg mijn passie verder te ontwikkelen.

Het begon een aantal maanden terug. Mijn moeder had een krantenartikel gelezen over een boek van Frederik de Groot over acteren in 3 stappen. Later tipte ook een musical genoot mij op het boek en afgelopen week stond er een artikel over Frederik de Groot in het blad woonhelden. Via mijn moeder kwam dit bij mij terecht.

Het boek zou een aanwinst zijn voor amateurtoneelspelers en anderen die zich in het acteren willen verdiepen. Natuurlijk wilde ik dat boek absoluut lezen. Onderaan het artikel stond een website van Living Productions (http://www.livingproductions.nl/). Het bedrijf, waaronder Frederik de Groot het boek zelf heeft uitgegeven. Je kon hen mailen en dan zou het boek opgestuurd worden. Zo gelezen... Zo gedaan. Onderaan de mail schreef ik mijn adres. Dat leek me wel verstandig, aangezien ze het op zouden sturen. Ik bestel wel vaker wat via Internet, dus hier hechte ik niet zoveel waarde aan. Al was ik wel razend benieuwd naar het boek.

De volgende dag zag ik dat ik teruggemaild was door Livingproductions. Ik verwachte te lezen hoeveel het boek zou kosten en wanneer het opgestuurd zou worden. Tot mijn grote verbazing was het een mail van Frederik de Groot zelf. Hij nodigde me uit op de koffie!! Dezelfde middag heb ik hem gebeld en zijn Jeroen en ik bij hem langs geweest! Het was echt leuk! Hij vertelde over zijn boek, hij heeft me ook verschillende tips gegeven... en hij heeft het boek gesigneerd.
Ik zal dit nooit vergeten.

Overdag zijn we nog bij mijn ouders langs geweest en daar hebben we ook gegeten. 's Avonds thuis ben ik meteen aan het boek begonnen en inmiddels heb ik het uit. Ik zal het echt aanraden aan iedereen, die van acteren houd en er beter in wil worden. Zoals mijn theatersport- en cursus genootjes. Het is makkelijk te lezen, overzichtelijk en door de vele voorbeelden ook goed te begrijpen. Ook beschrijft hij veel vanuit zijn eigen ervaringen als acteur. Het is een handzaam boek, makkelijk om bij je te houden en voor een auditie, repetitie of voorstelling nog eens open te slaan. Maar dan moet je het wel eerst helemaal gelezen hebben.

Ik ben echt onder de indruk dat is duidelijk en ik heb ook veel om over na te denken...

Een volgende keer weer meer.

Dertigers dilemma!

2009-03-22T05:27:00.000-07:00

Net las ik in de gids, dat er donderdag een programma op tv komt over het dertigers dilemma. Dit wordt gepresenteerd door Chantal Janzen (net 30 jaar) en Ruben Nicolai. Ook een psychologe (Nienke Wijnants) zal haar licht laten schijnen op dit thema. Voor het lezen van het artikel, dacht ik: "Eens lezen, waar ik vanaf volgend jaar mee te maken krijg," want ik wordt natuurlijk volgend jaar pas 30.

Het programma donderdag gaat over dertigers die nadenken over de zin van hun werk en de keuzes die ze daaromheen over hun leven "moeten" maken. In het artikel staat daarover: "De grote hoeveelheid aan keuzes geldt natuurlijk voor iedereen, maar rond je dertigste komen de belangrijkste vraagstukken in je leven samen: een baan, een serieuze relatie, kinderen." Aldus Nienke Wijnants in het artikel. Naast de keuzestress leggen veel dertigers volgens haar hun leven langs een maatschappelijke meetlat. Hierover zegt ze in het artikel: Dertigers proberen krampachtig te voldoen aan de eisen van een perfect leven. Je moet dat jarendertighuis kopen en het zelf opknappen, een leuke vriendengroep en een inspirerende baan hebben en samen met die geweldige partner kinderen krijgen.

Terwijl ik dit las herkende ik ontzetten veel van mezelf. Ook Jeroen en ik, net getrouwd, hebben onze kinderwens en praten daar over. Maar in hoeverre past dat bij andere wensen van ons? Wat geef je prioriteit? En wat zijn daar dan de gevolgen van?

Na de loopbaantraining, die ik vorig jaar heb gevolgd, wat het advies: "Gewoon doen!" "Volg je droom en ga ervoor" En zoals ik eerder gemeld heb op mijn weblog, heb ik de eerste stappen gezet. In mijn vrije tijd ben ik gestart met mijn ontwikkeling van mijn passie, het acteren. Als ik daar nog verder in wil komen, is een gedegen opleiding natuurlijk ontzettend belangrijk. Echter, ik liep bij het zoeken daarvan, steeds tegen mijn leeftijd op. Als bijna dertiger zou ik niet meer aangenomen worden bij de opleidingen, die ik vond. Tot ik de cursus vond, die ik nu volg. Die had geen leeftijdsgrens. Toch merk ik dat ik geen tiener meer ben en bleef ik verder zoeken. Eigenlijk had ik dat zoeken echter opgegeven. Tot er gisteren iets gebeurde (daarover meer in mijn volgende blog).

Het heeft er in ieder geval voor gezorgd, dat ik toch weer aan het nadenken ben en dat ik weer volop voor het dertigers dilemma sta. Ga ik nu voor mijn carriëre of kies ik eerst voor een (of meer) kind(eren).

In het artikel geven ze ook tips om van het dilemma af te komen: "Keuzes maken in volgens Nienke Wijnants de manier om de dertigersdip achter je te laten. Hoe meer eindjes er open liggen, hoe meer last je hebt van de dilemma's. Je kiest voor een relatie, kinderen en een baan. Met het maken van keuzes wordt het leven rustiger. Mijn devies is dan ook: hak knopen door.

Die ena laatste zin en laatste zin vond ik verwarrend. Het klinkt alsof je voor meerdere zaken tegelijk kan kiezen. Dus feitelijk niet hoeft te kiezen. Maar toch is het van belang om knopen door te hakken? Hmmm, daar ga ik nog even over nadenken.

Een volgende keer weer meer...

Rachel in de Metro

2009-02-25T07:35:00.000-08:00

Dit artikel stond vandaag in de Amsterdamse Metro (krant)

Later als ik groot ben wordt ik ook een ster...

Move your ass !Metro’s Dieuwke op musicalles
Broadway, here I come!
Je hebt stiekem de droom om te schitteren in een musical, maar je weet niet waar je moet beginnen. Bij de oriëntatiecursus musical van Musical Center krijg je les om die droom in vervulling te brengen. Metro mocht een avondje meedoen.

In het voormalige gebouw van de Volkskrant aan de Wibautstraat staat een groepje meiden voor een enorme spiegelwand. Met danskleren aan en tapdansschoenen in de aanslag, want vanavond ligt de nadruk op dans. We beginnen met de warming-up. Arnold van Maanen, dansdocent en tevens oprichter van Musical Center, loost ons in een sneltreinvaart door allerlei pasjes heen. Gelukkig herken ik de balletachtige pasjes van andere danslessen en kan ik aardig meekomen.

Het tweede uur van de les gaan we acteren. “Slof niet met hangende schouders het podium af. Neem het publiek tot en met de laatste seconde mee,” drukt Van Maanen ons op het hart. Twee uur later is het tijd voor het derde deel van de avond: tapdansen. Met een paar geleende tapdansschoenen stort ik me op de tapcombinaties. “Hier hebben wij vorige keer al heel lang op geoefend, hoor”, stelt een van de meiden me gerust.

Dan komt het zanggedeelte. Met een plat Amsterdams accent moeten we het liedje ‘Zalig Zijn’ zingen uit de musical My Fair Lady. Wat kun je een hoop leren in vier uur tijd. Maar toch heb ik nog niet echt het ‘musicalgevoel’. Maar dan, aan het einde van de avond, voegt Van Maanen alles wat we geleerd hebben samen.

We acteren een scène uit My Fair Lady, de muziek begint te spelen.We tapdansen totdat de muziek tot een climax komt en dan zingen we in koor: Zalig zijn. Wouw, wat is dit leuk! Ik waan mezelf een musicalster. Om in de woorden van Eliza Doolittle te spreken:
“Oh, zou dat nou niet zalig zijn?”

ADHD

2009-02-11T12:50:00.000-08:00

Afgelopen dinsdag begon het al. Ik was gewoon aan het werk, maar voelde me niet zo lekker. Ik besloot me af te melden voor de Musical Cursus van die avond. Maar ik kreeg een sms terug van Arnold (de artistiek leider van het Musical Center) dat we die keer bijna de hele avond zouden acteren. Dat kon ik dus niet laten schieten en ging toch maar heen….

Dat heb ik geweten… Tijdens de avond ging het wel, al voelde ik me wel al heel beroerd. Ik miste de bus terug en moest een half uur langer wachten. Eenmaal in de bus vielen mijn ogen constant dicht en stond het zweet me op het voorhoofd. Woensdag werd ik kotsmisselijk wakker en had ik een keel, waar bijna geen geluid doorheen kwam. Praten deed gewoon zeer. Donderdag en vrijdag ben ik thuisgebleven van mijn werk. De klachten stapelden zich op: hoofdpijn, ontstoken ogen, last van mijn oren tijdens niezen en gapen, maagkrampen en eten dat niet binnen bleef. Kortom, een stevige griep.

Terwijl ik met deze griep op bed heb gelegen, werd ik met m’n verkouden neus op de feiten gedrukt. Opeens wist ik het: Ook ik heb ADHD. Nee, geen hyperactiviteit in mijn gedrag, maar meer in de activiteiten, de hobby(‘s) die ik heb. Alles heb ik af moeten bellen afgelopen week: Musical cursus, zangles en Expreszo. Bovendien kon ik niet met Jeroen, Erwin en Karina mee naar Niet Schieten (Cabaret) en niet naar de verjaardag van Suzanne.

Mocht ik nu noodgedwongen iets moeten stoppen, dan zou ik niet weten wat. De Musical Cursus stopt na juni, dus dan wordt het wel even wat rustiger. Maar ik overweeg om daar in oktober weer mee verder te gaan, als er genoeg aanmeldingen zijn voor de vervolg cursus. Ook zangles vind ik veel te leuk en opzich is dat maar een half uur per week. Met Expreszo wil ik echt niet stoppen. Dat is gewoon een onderdeel van mijn leven. De groep is super en het trainen en wedstrijd spelen levert me juist energie op.

Verder wil ik eigenlijk ook nog heel graag in een musical of toneelstuk meespelen. Daarom had ik ook auditie gedaan, waar ik het in mijn vorige blog over had. Maar ik denk dat ik dat idee voorlopig even moet laten varen. Ik speel natuurlijk wel bij Expreszo. Dat is natuurlijk niet hetzelfde als in een musical, maar ik sta wel op de planken. En in mei gaan we weer De Vloer Op, dus dat komt weer een stukje dichter in de buurt.

In de toekomst zal ik het wel wat rustiger aan moeten doen. Hoe? Geen flauw idee. Maar voorlopig blijf ik nog met veel enthousiasme: ADHD (Alle Dagen Heel Druk), wat betreft mijn hobby (‘s). Ik kan gewoon niet (makkelijk) stilzitten.

De rollen omgekeerd

2009-02-01T03:58:00.000-08:00

Een aantal weken terug, heb ik (weer) een auditie gedaan. Dit keer voor een toneelstuk. Omdat ik tijdens de musical cursus heb gemerkt dat vooral het acteren mijn passie is, wilde ik uitzoeken wat ik vind van alleen het toneelspelen. Helaas heb ik de rol niet gekregen en dat houdt in, dat ik ook niet mee speel in het toneelstuk. Achteraf vind ik het toch niet zo erg. Ik besefte me, dat ik het eigenlijk toch al behoorlijk druk heb met andere activiteiten. Bovendien kan ik mijn vrije tijd beter besteden aan de ontwikkeling van mijn passie. Blijkbaar ben ik er nu nog niet aan toe om al in zo'n stuk te spelen. Wieweet, in de toekomst.

Thuis blijf ik trouwens evengoed acteren, samen met Jeroen. Ja, echt waar! Een tijdje terug was het zo enorm koud en aangezien ik dicht bij het raam slaap, had ik daar erg veel last van. Daarom mocht ik van mijn lieverd enkele nachten aan zijn kant van het bed slapen en sliep hij op mijn plek. Dit bracht een spontane rolwisseling teweeg. Jeroen begon 'op mijn manier' te klagen over de koud en dat hij zijn voetjes zo graag aan mijn benen wilde warmen. Ik, op mijn beurt, , nadat we vijf minuten daarvoor besloten hadden om te gaan slapen, zette het op een snurken! Zo deden we allemaal uitspraken en gewoontes van elkaar na. We hebben in een deuk gelegen!!

Tja, daar had je echt bij moeten zijn, om de humor hiervan te begrijpen, maar ik denk niet dat hier ooit een toneelstuk van gemaakt wordt...

2008

2009-01-12T11:16:00.000-08:00

Ietwat aan de late kant, maar zoals beloofd, blik ik nog even terug op 2008. Voor mij was dat het jaar van het nieuwe; natuurlijk ons huwelijk, maar ook een geboorte en een nieuwe start in mijn vrije tijd. Het klinkt nu misschien nog wat kriptisch, maar wordt straks duidelijk.

Natuurlijk begon het aftellen naar de bruiloft pas echt in januari. Al hadden we de laatste maanden van 2007 ook al heel wat geregeld. Maar vanaf januari begon echt dat belangrijke jaar voor ons. En wat hebben we veel geregeld. Jeroens pak, de ringen, de bedankjes, de openingsdans en nog veel meer. Ik weet nog goed, dat de dag aanbrak en ik stikte van de zenuwen. Die achteraf nergens voor nodig waren. Het was een prachtige dag. Droog en niet te warm. De ambtenaar hield een persoonlijke, mooie en gedichtvolle toespraak. De muisjes op de taart waren ontzettend leuk en onze openingsdans was een groot succes. En wat hebben wij genoten van de sketches, dansjes en liederen van onze familieleden en vrienden. Wieteke heeft alles heel mooi op video gezet en natuurlijk zijn de foto's fantastisch geworden. Dus we kunnen nog vele jaren nagenieten. Voelt het nou heel anders? vragen veel mensen aan ons. Dat valt mee hoor. We leven eigenlijk gewoon verder, zoals we dat voor de bruiloft ook deden. We houden nog steeds evenveel van elkaar, als daarvoor. Maar toch... dat we die keuze hebben gemaakt voor elkaar in het bijzijn van onze vrienden en familie. Dat is heel speciaal geweest en heeft toch wel iets speciaals.

En wat was het spannend of Suzanne op de bruiloft zou kunnen komen of niet. We hadden het haar absoluut niet kwalijk genomen als ze er niet was geweest, want ze was hoog zwanger. En ze was er bij. Helemaal vanuit Laren Gelderland, kwam ze naar onze bruiloft in Hauwert. Dat zullen Jeroen en ik echt nooit en te nimmer vergeten.... En Fleur, dat is ook een bijzondere meid. Die kwam ter wereld op het moment dat wij goed en wel weer in Nederland waren en in ons bedje lagen na onze huwelijksreis. Heel goed getimed meid! Daar zullen we je eeuwig dankbaar voor zijn!

2008 was ook het jaar van mijn zoektocht, ontdekkingstocht: in hoeverre zou ik van mijn hobby mijn beroep kunnen maken? Daarom ben ik in oktober ook begonnen met de orientatiecursus musical in Amsterdam. Ik heb het er enorm naar mijn zin en vind het heerlijk om naartoe te gaan. Toch heb ik wel een (voorlopige) conclusie getrokken. Voorlopig zet ik mijn ontwikkeling en ervaring op theatergebied wel door, maar houd ik het wel lekker in mijn vrije tijd. Ook heb ik ontdekt dat mijn passie met name ligt bij het acteren. Zingen komt op een goede tweede plaats en daarna, op nummer 3, het dansen. Ik ben gaan twijfelen of ik dat nog wel zo graag wil combineren met zingen en dansen. Dus ben ik nu aan het onderzoeken hoe ik mijn acteer vaardigheden in mijn vrije tijd verder kan ontwikkelen.

Wat is er verder nog gebeurd in 2008; Naast Fleur, zijn ook Tara, Pien en Tygo geboren, mijn vorige werkgever Roads ging failliet en Dijk en Duin nam het weer over. Mijn ouders zijn verhuisd, waardoor het huis waar ik vanaf mijn zesde woonde leeg is komen te staan; het staat te koop.

Wat zal er verder nog gebeuren in 2009: dat weet ik niet, maar wel weet ik dat ik er flink van zal genieten en zeker mijn best zal doen om er weer een mooi en vreugdevol jaar van te maken.

Een volgende keer weer meer.

Straks in 2009

2008-12-24T04:56:00.000-08:00

Natuurlijk had 2008 als ultiem hoogtepunt onze bruiloft. Wat was het een sprankelende dag en een knalfeest. Daar denken wij nog vaak met heel veel liefde en plezier aan terug. En wat hebben we het goed saampjes. We genieten van ons getrouwde leven samen en kijken uit naar 2009.

Deze blog gebruik ik echter niet om 2008 te herdenken. Dat komt waarschijnlijk wel een andere keer. Dit keer een gedicht, wat zomaar in mijn hoofd opkwam. Ik wil hier wel wat bij uitleggen. Omdat het misschien wat somber klinkt. Daar wil ik alleen graag over zeggen, dat 2008 zeker niet alleen maar somber is geweest. Het is alleen een gevoel wat de laatste maanden wat meer bij mij naar boven is gekomen. Ik hoop dus echt dat ik dat in 2009 aan kan pakken en ervoor kan gaan.

Maar natuurlijk weet ik, dat in 2009, net als in 2008, vele leuke en mooie momenten zullen zijn. Die nemen we mee in ons hart, zodat we weer de kracht vinden om ook met die sombere momenten om te gaan.

Een leven vol hoop,
Een leven vol leven,

Niet meer een soap

Maar meer geven.

Een leven vol positiviteit

Een leven vol met lef

Niet meer 'geen tijd'

Maar meer besef

Dat leven is prachtig

Dat leven een zegen

Niet meer zo jachtig

Straks in 2009

De Musical Cursus

2008-12-15T02:20:00.000-08:00

Jeroen heeft het al een aantal keer genoemd in zijn blogs. Elke dinsdag avond kom ik met een big smile op mijn gezicht thuis. Dan ben ik namelijk naar de orientatie cursus musical geweest. Het is echt geweldig en ik leer er ontzettend veel!!

Op dit moment richten we ons voornamelijk op het dansen en zingen, maar in het volgende blok zal het acteren ook weer aan de orde komen. Ik ben thuis al druk mijn monoloog aan het voorbereiden.

Het zingen gaat naar mijn idee ook lekker. We krijgen flink wat technische aanwijzingen en leren goed naar elkaar te luisteren. Het niveau ligt best hoog. Zomaar een akkoord zingen, zonder dat iedere noot apart aangegeven wordt, das best lastig. Maar het gaat me steeds beter af. Wel ben ik blij dat ik ook nog zelf apart zangles heb, op de woensdagavond. Sinds kort heb ik daarvoor een prachtige digitale voicerecorder gekregen, waarmee ik mijn zanglessen en dergelijken op kan nemen en thuis dus ook goed kan oefenen. Misschien neem ik die voicerecorder ook wel mee naar de cursus binnenkort.

Het meest lastige onderdeel vind ik het dansen en dan vooral het tapdansen. Vooral als we aan het eind van de les, zo tussen 22.00 uur en 22.30 uur, nog nieuwe pasjes aangeleerd krijgen. Het lukt me niet altijd om dat, na een dag hard werken, nog in mij op te nemen. Maar ik wil het wel super graag leren, dus ik ga erg mijn best doen om mijn spanningsboog groter te krijgen. Dan kan ik de 5 a 6 dansen, die we inmiddels geleerd hebben, beter onthouden en goed meedoen.
Ook ben ik thuis druk bezig mijn spieren meer kracht te geven en te strekken. Zodat ik over een aantal weken (of maanden) ook de grond kan raken met mijn handen, terwijl mijn benen gestrekt zijn of kan zitten in spreidstand en dan met mijn handen mijn voeten kan aanraken.
Dat gaat al steeds een klein beetje beter.

Ik hoop dat ik volgend jaar door kan met de vervolg cursus, maar ik ben voor de zekerheid al op zoek naar een alternatief. Voor als er te weinig aanmeldingen zijn voor het vervolg (wat al een aantal jaren gebeurd is, begreep ik). Of als mocht blijken dat het dansen toch te hoog gegrepen is voor mij (zou zomaar kunnen, je weet het niet). Mocht dat zo zijn, dan denk ik erover om mij toch meer te specialiseren in het acteren, want dat is mijn allergrootste passie.
Daarvoor heb ik bijvoorbeeld op de website van De Trap gekeken. Die acteer opleiding spreekt mij erg aan, alleen die is wel heel duur.
Dus dan moet ik sowieso eerst uitrekenen of het uberhaupt
bet(h)aalbaar is.

Kortom, ik geniet nu volop van de orientatiecursus musical en leer er een hoop. Wat ik daarna zal gaan doen, weet ik op dit moment nog niet, de tijd zal het verder uitwijzen. Ik houd jullie op de hoogte!

De volgende keer weer meer!

Mijn oude thuis

2008-12-03T12:06:00.000-08:00

Laatst liep ik naar huis en zag ik de sleutel van het huis van mijn ouders. En opeens besefte ik me dat het over een paar weken al zover is, dan helpen we mijn ouders verhuizen. Dan is het huis waarin ik vanaf mijn zesde jaar in opgegroeid ben leeg en niet meer van mijn ouders.

Tenminste, mocht het verkocht worden. Heeeeeeeeeeel misschien kopen wij het. Mocht het over een jaar nog te koop staan. En als we het ons kunnen veroorloven natuurlijk. Maar vooralsnog ga ik daar niet van uit en hoop ik voor mijn ouders alleen maar dat het verkocht wordt....

Dan staat dat huis leeg... het (t)huis waar ik vanaf mijn zesde ben opgegroeid, van waaruit ik naar verschillende scholen ging, leuke contacten had met allerlei vrienden en vriendinnen..... en ja inderdaad ook vriendjes. Ik weet nog wel, dat we wel eens verstoppertje speelden in huis en er een plekje op zolder was (achter de schotten), waar ik wel eens dubbelgevouwen verstopt zat. Het kon ontzettend lang duren, voordat ik dan gevonden werd. Nouja, voor mijn gevoel dan.

Ook kan ik de verschillende slaapkamers nog goed herinneren. De achterkamer, die ik deelde met mijn zusje, nadat zij zo ziek was geweest en weer herstellende was. De voorkamer, die ik ook deelde met mijn zusje. Er stond een kastenwand in het midden. Zo hadden we toch ieder een eigen plekje. Als laatste de zolder, helemaal voor mezelf. Wat heb ik daar gezongen en gedanst voor de spiegel. Marco Borsato, New kids on the block, madonna en nog vele anderen. Allemaal passeerden ze de revue. Maar natuurlijk heb ik daar ook flink huiswerk zitten maken aan mijn bureau (een grote houten plank) onder het dakraam.

Als kleine en jonge meid heb ik daar wat in de straat gespeeld. Bijvoorbeeld met de bal tegen de schuurdeur gooien en dan bepaalde pasjes doen. Of in de zomer onder de waterstraal om af te koelen.

Verder denk ik aan de kleine keuken in dit huis, wat iets knussigs geeft aan de inrichting. Ik denk aan de vele verschillende indelingen, die mijn ouders in dit huis maakten. Dan weer stond de eetafel aan de achterkant van het huis, dan toch aan de voorkant om toch weer teruggeplaatst te worden naar de achterkant. Zo hebben ook de televisie, bank, kasten en stoelen op verschillende plekken gestaan. En natuurlijk werd oud meubelair regelmatig vervangen door nieuw.

Het nadenken over dit huis, maakt dat ik terugkijk op mijn jeugd. Hoe ik sintemaarten liep in die straten daar, hoe we speelden in de speeltuin in de buurt en hoe leuk het contact was met de omwonenden. Natuurlijk bedacht ik me dit ook toen ik op mezelf ging wonen, maar dan waren mijn ouders daar nog. Dus kon ik nog terug. Dat kan straks niet meer........ niet meer naar dat huis.

Ja en zo kan ik nog wel uren doorgaan. Het huis zal altijd in mijn herinnering blijven. En gelukkig zie ik mijn ouders nog regelmatig en heb ik nu mijn eigen thuis, samen met Jeroen. Dus er zullen nog vele gezellige, leuke en mooie momenten bijkomen in mijn leven, waar ik in de toekomst met een goed (misschien ook weemoedig) gevoel aan terug kan denken.

Een volgende keer weer meer.

André van Duin

2008-12-01T10:19:00.000-08:00

Zaterdag 29 november zijn Jeroen, zijn moeder, mijn vader en ik naar de nieuwe Revue van André van Duin geweest, in het Park Schouwburg van Hoorn. Samen met Ron Brandsteder, Ferry de Groot, een live orkest en showballet maakt hij er weer een echte show van. Natuurlijk vooral vol met humor.

Bij binnekomst kregen we een bingo formulier en een heel klein potloodje in onze handen gedrukt. Ze vertelden ons dat we BINGO zouden spelen tijdens de show en dat André en Ron ons wel uit zouden leggen hoe het ging. Op het formuliertje stond dat je grote prijzen kon winnen: een breedbeeld televisie, fietsen en weet ik veel wat nog meer. De moeite waard om alles in te vullen en met potlood in de aanslag klaar te zitten voor de show, maar vooral voor het spel. Maar natuurlijk hadden we het van André en Ron kunnen verwachten.... Voordat het spel lijkt te beginnen, komt er weer vanalles tussendoor, waardoor het spel niet kan starten. Ik zal er niet te veel over verklappen (voor als mensen nog naar de show gaan), maar er belandden zelfs vele balletjes midden in het publiek!!!

Verder zijn er twee sketches die me voornamelijk bijgebleven zijn. Namelijk Ron Brandsteder, die dancing with the stars wil presenteren, maar er is geen jury. André heeft daar natuurlijk weer een oplossing voor. Ik heb in een deuk gelegen, toen hij als Marc-Marie Huijbregts binnen kwam lopen en zijn imitatie van Herman van Veen was ook grandioos!!! Natuurlijk zie je dat het André is, maar dat is ook de bedoeling.

Als tweede vond ik de dik voor mekaar show geweldig. Dan zitten André en Ferry in een radio studio en zie je hoe die show wordt gemaakt. Heel grappig om maar twee mensen te zien zitten en het idee te krijgen, dat er vijf in dat hokje zitten. De rest van de show wordt opgevuld met dansen door het showballet. Ze doen ook een stukje met verschillende musical songs. Je begrijpt dat vooral die dans(en) mij vooral erg aansprak(en).
Al met al was het een swingende, grappige en lachwekkende show. Mocht je er binnenkort heen gaan; heel veel plezier!

Foto's

2008-11-15T07:47:00.000-08:00

Het kan zijn dat je het al opgemerkt hebt. Nog niet alle foto's van de bruiloft staan op de bruiloftsite. Dat komt omdat wij diegene, die mijn zus Astrid heeft gemaakt, nog niet digitaal hebben. En zij heeft van de avond voornamelijk de foto's met lijst erbij gemaakt. Deze wil ik graag op de site plaatsen. Dus vandaar. Ik verwacht dat ze over een paar weken wel op de site staan.

Ik heb trouwens mijn hele leven al iets met foto's gehad. Mijn ouders hebben vanaf mijn geboorte fotoboeken gemaakt en bijgehouden tot ik naar de middelbare school ging. Vanaf dat moment heb ik het zelf overgenomen. Als er iemand op visite kwam liet ik zo veel mogelijk fotoboeken zien. Tot dat iemand begon te gapen en zo beleefd mogelijk zie: 'Anders kijken we de rest een andere keer.'

Tegenwoordig doe ik dat wat minder. Wel kijk ik zelf nog regelmatig in de fotoboeken van vroeger. Ik vind het heerlijk om, als het ware, naar vroeger terug te gaan en weer even te zien en denken aan hoe het destijds was.

Ook heb ik al een hele tijd geen foto's meer laten afdrukken. Dat komt natuurlijk doordat het tegenwoordig allemaal digitaal is. Sinds ik een digitale fotocamera heb (2006), heb ik ook geen foto's meer laten afdrukken. Enige tijd terug bedacht ik me dat het eigenlijk weer eens tijd wordt. Want op de een of andere manier vind ik het toch een stuk leuker om door een fotoboek te bladeren, dan dat ik een diashow op de computer bekijk. Dat is ook leuk hoor, maar het doorbladeren van een boek vind ik iets specialer. Ik ben het nog altijd van plan, maarja wanneer ik er de tijd voor heb, is een tweede vraag.

Voorlopig doen we het dus toch maar met de digitale foto's. Als voorbeeld: Jeroen en kinderen, dat is altijd een leuk gezicht.

Een volgende keer weer meer!

Kickstart

2008-11-03T14:21:00.000-08:00

Oke, laat ik dan gebruik maken van de kickstart, die Jeroen mij wilde geven en weer achter het toetsenbord gaan zitten. De eerste zin is neergezet. De tweede ook..... En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dan blijft het toch een tijdje stil. Mijn ogen dwalen af, net als mijn gedachten. Verschillende vragen schieten door mijn hoofd 'Is het wel een writersblock?' Volgens mij heb ik genoeg meegemaakt om over te schrijven. En lang niet alles gaat over theater. Zo ben ik ook met Jorien te workshoppen geweest bij het schuurtje... een prachtig vogelhuisje in elkaar gezet... al zeg ik het zelf. Maar zodra ik er tijd voor heb om erover te typen, is het alweer een aantal weken terug. Ik blijf van plan erover te typen, maar de tijd verstrijkt en er komt geen blog over. 'Waarom niet?' Ik vond die workshop echt ontzettend leuk, het was echt ontzettend gezellig samen met Jorien en ik was (en ben) ook heel erg trots op het resultaat. Ik weet het antwoor zelf al. Op de een of andere manier kon ik het niet verwoorden in een leuk stukje. Ik vond de woorden te cliche en niet de lading dekken. En dus komt er echt geen blog over de workshop.

Ook heb ik genoeg meegemaakt binnen mijn stappen richting een baan in de theater wereld. Zoals Jeroen al aangaf ben ik inmiddels begonnen aan een cursus musical en daar ben ik echt razend enthousiast over. Dat is stap 1 voor mij en het is helemaal wat ik ervan had verwacht.

Maargoed, na een regel of drie is dat ook wel duidelijk. Ik heb er al zoveel over getypt, dat ik geen woorden meer kan vinden, om het nog origineel te laten klinken. Ik denk niet dat ik daar een heel leuke blog van kan maken. En wat ook niet veel mensen weten, is dat ik me had opgegeven voor een auditie voor een baan als performer bij Madame Tusseaud. Maar door treinstoringen mis ik de auditie en gaat die baan dus sowieso niet door. Je begrijpt, dat ik dit niet echt een leuk onderwerp vind om over te typen. En ook dat is binnen enkele regels genoemd, vind ik.

Dan, nog een enkele opties. Het weekje CenterParcs, onze nieuwe bank of de theatervoorstellingen, die dit jaar op de planning staan. Maar Jeroen heeft ook al geschreven over CenterParcs en over onze nieuwe bank. Dan vind ik het niet leuk meer daarover te typen.

Natuurlijk is mijn ervaring mogelijk weer net wat anders of ik kan een stukje uitdiepen en daar meer over vertellen. Maar op de een of andere manier krijg ik daar geen inspiratie voor. De theatervoorstellingen blijft dan nog staan. Maar daar kan ik nu nog niet veel over schrijven, dat doe ik liever achteraf.

Bovendien, Jeroen schreef het al, ging het op deze weblog wel vaak over theater. En natuurlijk mag ik zelf beslissen, waar ik over schrijf en hoeveel ik typ. Maar ik zet het niet voor niets op Internet. Namelijk om mensen een kijkje te geven in mijn leven en bijvoorbeeld mee te laten genieten. Dan moet het wel leuk leesbaar zijn voor de lezers. Oh, er valt echt genoeg te genieten, maar op de een of andere manier komt het dus niet op mijn weblog. Dat zet ik er allemaal niet op.

Ik weet dat ik zelf de hobbels op de weg zet. Dus wieweet is dit een goede kickstart geweest om die hobbels weg te vagen of er met een volle turbo boost overheen te schieten... (sorry, we kijken de laatste tijd vaak naar Night Rider) Wieweet.... de tijd zal het uitwijzen...komt er dan wel weer een stukje van mij en misschien ook wel met leuke plaatjes erbij.... wieweet....

De volgende keer (we zullen het zien) weer meer....

Writers block

2008-11-02T11:03:00.001-08:00

Geschreven door Jeroen :

“Lieverd”, roep ik naar Rachel als ik me omdraai richting de nieuwe bank. “Ik heb weer een stukje geschreven voor mijn weblog. Het is de eerste alweer van de maand november”. Rachel kijkt mij verbouwereerd aan, en realiseert zich dat zij de gehele maand oktober niets geschreven heeft. Ze zit duidelijk met een schrijversblok. Het gesprek gaat daarom ook al snel over wat ze op de weblog zou kunnen neerzetten. Ze vindt dat het te vaak over het theater gaat. Dit is natuurlijk haar passie en eigenlijk zou ze wel wat over de eerste cursus avond willen schrijven. Deze avond had ze namelijk afgelopen dinsdag al. Ik zie de grijns nog voor me, toen ze tegen 12 uur s’nachts weer thuis kwam. Ik had net mijn tandjes gepoetst en wilde naar bedje toegaan, toen ik werd overmand door een razend enthousiaste Rachel.

Tijdens ons gesprek, vertelde ze me dat ze bang is dat haar lezers het saai vinden als het steeds over hetzelfde onderwerp gaat. Eigenlijk moet ze op haar hyve maar een pool maken of de lezers dit ook daadwerkelijk vinden. Maar of die ook allemaal op hyves zitten, is natuurlijk een tweede vraag. Rachel kwam daarom met een beter idee aanzetten. “Kan jij niet iets voor mij schrijven? Jij bent er zo goed in, en schrijft maar liefs vijf stukjes per maand.”. Aanvankelijk vond ik dit een vreemd idee. Maar misschien kan het functioneren als kickstart, zodat Rachel het de volgende keer weer zelf aankan. Ze denkt erover na om in ieder geval een aparte theater blog te gaan maken, of om deze om te zetten naar zo’n blog.

Of dit ook zal lukken, moet de toekomst uitwijzen. Als je Rachel persoonlijk kent, stuur haar dan een mailtje wat je over haar weblog vind. Feedback is natuurlijk ook een goede motivatie om met je weblog om te gaan. Ik moet mezelf wel even op de vingers tikken. Ik had namelijk ooit tegen Rachel gezegd dat het wel erg vaak over theater gaat. Indirect ben ik dus mede verantwoordelijk voor deze schrijvers blok. Maar ik vind ook dat ze het tot nu toe altijd nog goed gedaan heeft, dus deze kan ze alvast in haar zak steken.

Mazzel

De reis naar Kreta

2008-09-09T14:52:00.000-07:00

Dit verslag is geschreven door Jeroen.
Rachel en ik hebben besloten om van zowel de bruiloft, als de huwelijksreis een verslag te maken en deze op onze bruiloftsite neer te zetten. Rachel neemt de bruiloft onder de loep en ik de huwelijksreis. Beide verslagen zetten we ook op onze persoonlijke weblogs neer. Hieronder kan je dus het verhaal over Kreta lezen.

De huwelijksreis.

Het is alweer de zesde keer dat Rachel en ik samen op vakantie zijn geweest. Deze zesde keer kreeg dus de aparte titel van ‘Huwelijksreis’. Onze vakanties, in het algemeen, zijn trouwens in twee hoofdstukken in te delen. De eerste drie vakanties waren met de auto, en de laatste drie waren met het vliegtuig.

Rachels moeder was zo lief geweest om ons naar Schiphol te brengen. Zus Dorine ging voor de gezelligheid ook mee. Ondanks dat er weer een file op de A4 richting Schiphol stond (net als vorig jaar), kwamen we ruim op tijd aan bij onze incheck balie. Daar stond een enorme lange rij op ons te wachten, maar gelukkig gingen lang niet al die mensen mee in ons vliegtuig. Nee, die incheck balie werd gebruikt voor allerlei Transavia vluchten. Het ging eigenlijk best snel, en voordat we het wisten stonden we te wachten bij onze gate. We hadden helemaal geen vertragingen of zo, dus vertrok het blauwe 737-800 toestel zonder problemen.

Nou heb ik in al die jaren, best wel vaak gevlogen. En heb ook vaak wat meegemaakt tijdens al die reizen. Zo hadden Rachel en ik vorig jaar nog bliksem inslag in ons vliegtuig gehad. Dit jaar was er ook weer iets. We zaten naast de nooduitgang omdat je daar meer beenruimte hebt. Dit omdat het onze huwelijksreis was. De incheck balie dame melde dit keurig, maar vermelde er niet bij dat je naast de nooduitgang zat. Op zich helemaal geen probleem of zo, maar bij het vliegen viel me op dat mijn linker schouder nat werd. Ik keek naar de deur van de nooduitgang, en zag uit de kieren een kleine hoeveelheid water stromen. ‘Oeps’ dacht ik nog. ‘Dat kan vast niet goed zijn’. Ik overlegde met Rachel of het de moeite waard was om paniek te gaan zaaien, maar we kwamen tot de conclusie dat we de situatie even zouden afwachten. Misschien werd het stroompje minder. Aangezien er voor de rest geen windgeluiden te horen waren, namen we aan dat dit misschien wel een ‘normale’ situatie was. Na een tijdje werd het ook steeds minder en uiteindelijk was er helemaal geen water meer te bekennen. Al met al verliep de reis goed, maar we waren wel even geschrokken.

Op de luchthaven van Iraklion stonden de dames van Sunweb ons al op te wachten. De hostes Marja verwees ons keurig naar onze transfer bus. Haar zouden we deze reis nog meer tegen komen. De busreis duurde ongeveer een half uurtje en toen waren we bij Hotel Europa Beach in Analipsis aangekomen. Het was natuurlijk allang donker, zodat we niet echt een eerste indruk konden krijgen. We kregen bij het inchecken een blauwe armband om. Dit gaf aan dat we ‘all inclusive’ hadden geboekt. Aanvankelijk waren we helemaal niet blij met zo’n armbandje. Maar het all inclusive verhaal (kan ik je vertellen) gaat heel erg snel wennen. Zodoende gingen we al heel snel van ons bandje houden, zodat we op het idee kwamen hem mee te nemen naar Nederland om te kijken of hij daar ook werkte. Zijn ‘magie’ begon eigenlijk meteen al. De balie medewerker vroeg of we nog honger hadden en dat was eigenlijk wel het geval. Toen we onze koffers naar onze kamer hadden gebracht, mochten we meteen naar het restaurant doorlopen. We konden daar onze eerste Griekse maaltijd naar binnen werken. Daarna zijn we lekker naar bed gegaan.

Toen we weer wakker werden konden we voor het eerst een goede indruk krijgen van onze omgeving. Vanaf ons balkon kon je het zwembad al zien. Ook konden we een klein stukje van de zee zien. De eerste dag stond ingeplant als rust dag. We hebben de Sunweb hostes gesproken (inderdaad, dat was Marja) en bij haar hadden we drie excursies geboekt. Na Marja’s bezoekje hebben we ons ingesmeerd en zijn naar het dichts bijzijnde zwembad gegaan. Er waren maar liefs twee zwembaden in het hotel aanwezig. Het eerste zwembad was een slordige 20 meter lang. Een kleinigheidje dus om die even onderwater te zwemmen. Dit is een traditie van mij. Elk zwembad waar ik in zwem, moet ik een keertje onder water hebben gezwommen. Tijdens deze actie viel me niet zoveel op. Echter toen ik boven kwam, begonnen mijn ogen enorm te tranen. Rachel vertelde me dat ze helemaal rood zagen. Het was geen chloor wat er in het water zat, maar wat het wel was, weten we tot op de dag van vandaag niet. Na deze, wat vreemde ervaring, hebben we ook nooit meer in dit bad gezwommen. De rest van de week lagen we aan het zout water zwembad waar we een stuk beter tegen konden. In het winkeltje heb ik voor de zekerheid toch maar een zwembrilletje aangeschaft. Deze heeft zichzelf later in de week trouwens terug verdiend aangezien ik toen een briefje van 10 euro op de bodem zag rond dobberen.

De tweede dag van de vakantie stond ingeplant als ´Jeep safari´ dag. We moesten daarom vrij vroeg ons bedje uit. Voor bij het hotel moesten we daar staan wachten, want dat had Marja aan ons verteld. Wij dus maar wachten…. en wachten….. en wachten… Kortom, de bus kwam in zijn geheel niet. We hebben voor de zekerheid een half uur extra gewacht, en toen hebben we Marja op haar mobiel gebeld. Deze heeft even rond gebeld, maar kon niet achterhalen waarom we niet werden opgepikt. Die avond zou er weer een Sunweb hostes in het hotel aanwezig zijn, zodat we van haar ons geld terug konden krijgen. Een beetje teleurgesteld gingen we terug naar ons hotel kamer. De eerste de beste excursie ging dus al niet door. Maar we lieten ons hierdoor niet uit het veld slaan. De Jeep safari kon je de hele week doen, dus hebben we met die andere Sunweb hostes afgesproken dat we hem gewoon de dag erna zouden doen. Deze tweede dag ging dus weer voorbij aan het zwembad. Bij dit zout water zwembad was ook een animatie team aanwezig, die als taak had het hotel publiek te vermaken. Rachel heeft mee gedaan aan een aquagym sessie, en ik deed mee met een waterpolo wedstrijd. Het duurde trouwens niet lang om te besteffen dat ons hotel vol zat met Fransen. Net weer mijn pech dus. Twee jaar geleden zat ons hotel al vol met Amerikanen. En dit jaar dus met Fransen, die in deze periode blijkbaar allemaal vakantie hadden. Je zou denken dat Jeroentje daardoor ietjes minder blij zou worden. Maar dat is toch niet waar. Ik heb (ja je leest het goed) een beter beeld over de gemiddelde Fransman gekregen. Tijdens heb waterpoloën al waren er Fransen die gewoon Engels met mij praatte. Iets wat jaren geleden absoluut ondenkbaar was.

De derde dag moesten we dus weer vroeg ons bed uit. Hopelijk ging de Jeep safari vandaag wel door. Je kunt je misschien voorstellen dat bij het passeren van elke minuut wachten, we al zenuwachtiger werden. Op een gegeven ogenblik verliep de afgesproken pickup tijd ook nog eens. De moed zakte in onze schoenen, maar drie minuten daarna kwam een klein busje de bocht om zetten. Deze stopte voor de ingang van het hotel. Een kalige man riep ´Jeep safari?´. We wisten niet snel genoeg ´YES´ te roepen. Een golf van opluchting werd van ons meester.. De Jeep safari ging dus gelukkig door. We hebben niet zo heel lang in het busje gezeten voordat we bij de Jeeps aankwamen. We gingen dit keer niet met een gehele grote jeep zoals in Portugal. Nee, de vrij grote groep mensen werden ingedeeld in kleinere jeeps. In elke jeep konden vier personen zitten. Rachel en ik kwamen met twee Zwitserse vriendinnen in een jeep terecht. Deze vriendinnen kwamen uit het Franstalige gedeelte van Zwitserland, maar konden gelukkig goed Engels. Weer een positieve ervaring dus betreffende de Frans sprekende medemens. De safari ging vaak langs smalle berg paadjes heen waarbij Rachel af en toe last kreeg van haar hoogtevrees. Maar het uitzicht was vaak zo mooi, dat ze die vrees gelukkig vaak de baas was. In de middag hebben we met zijn alle heerlijk gegeten aan de zuidkust van het eiland. Daar kon je ook even zwemmen in de zee. Daarna ging de tocht, via een andere route weer terug naar de noordkust van het eiland. Al met al een leuke ervaring en aan gezien er door de organisatie gefilmd is, kunnen we het nog vaak nakijken ook.

De vierde dag van de vakantie stond weer in het teken van een excursie. Die dag gingen we namelijk de Samaria kloof bewandelen. Dit is de grootste kloof van heel Europa. De 18 !!! kilometer lange kloof is natuurlijk een lange wandeling. Dat besefte wij ons ook wel. Toch werd het pas echt duidelijk toen de Nederlands talige gids in de bus, ons over de kloof ging vertellen. En wat je wel en niet moest doen en laten. De bus reed ons eerst naar een hoogte van 1000 meter, en vanaf daar ging de voettocht beginnen. De eerste drie kilometer was alleen maar afdalen. Wij hadden nooit rekening gehouden met zoveel (hoofdzakelijk gladde) stenen. Dit afdalen, verliep dus mega zwaar. Omdat we niet zo erg hard gingen, hielden we maar kort pauzes bij de rustplaatsen. Zodoende hoopte we wat tijd terug te kunnen winnen. De gids had ons in de bus al verteld dat we om twee uur in de middag het dorpje Samaria al voorbij moesten zijn. Wij kwamen om kwart voor twee pas bij dit verlaten dorpje aan. We hebben weer maar heel even uitgerust en om zeven minuten voor twee verlieten wij het dorpje weer. We hadden de gehele toch dus het idee dat we tegen de klok aan het vechten waren. Gelukkig was het tweede deel vrijwel het gemakkelijkste. Er hoefde niet zoveel meer gedaald te worden, en zodoende werden wij niet meer zoveel door mede wandelaars ingehaald. We moesten om vijf uur beneden bij een dorpje zijn om daar de boot tickets bij onze gids op te halen. Gelukkig kwamen wij om half vijf al bij deze plek aan. We hebben het dus gehaald, maar vraag niet hoe. Het was een enorme ervaring en zeker de moeite waard. Maar het was eigenlijk net iets te zwaar voor deze twee muisjes. Die eigenlijk niet gewent zijn om zo ie zo 18 kilometer te wandelen. Laat staan in de bergen. Dagenlange spierpijn was dan ook het resultaat van deze dag. Maar de langste kloof van Europa staat wel op onze naam.

De vijfde dag stond weer in het teken van een excursie. Omdat we behoorlijk spierpijn hadden, zagen we daar best wel tegenop. Maar al met al viel het reuze mee. Die dag zijn we namelijk met de boot naar het eilandje Spinalonga geweest. Dat eiland heeft een lange geschiedenis, maar is het meest bekend om het feit dat er 50 jaar lang Leprozen hebben gewoond (dit zijn mensen die de ziekte Lepra hebben). Een Nederlandse Griek was onze gids en hij wist veel over dit eiland te vertellen. Zijn oom had namelijk destijds ook op het eiland gezeten. Het eiland was trouwens niet zo erg groot. De omtrek was maar 850 meter en binnen 10 minuten kon je dus om het eiland heen lopen. Je zou denken dat die mensen het vreselijk gehad moeten hebben. Maar de gids wist te vertellen dat dit eigenlijk wel mee viel. De bewoners kwamen niets te kort. Zo kregen de bewoners een ruime uitkering van de regering en was er op het eiland al eerder stroom dan op Kreta zelf…. Na het bezoek aan het eiland zijn we met de boot naar een ander eilandje geweest waar je kon zwemmen. Daarna kregen we een BBQ. Tijdens het eten zaten we toevallig bij een aantal Nederlanders, en met hen hebben we lekker zitten kletsen. Eenmaal weer op Kreta aangekomen hadden we nog een uurtje om een stadje te bezichtigen, en daarna ging de bus weer terug naar het hotel.

Na de vijfde dag zaten dus alle drie de excursies erop. De zesde dag hebben we weer lekker in het hotel doorgebracht. Nou ja, aan het zwembad natuurlijk. Het animatie team was daar weer de hele dag bezig met het vermaken van de gasten. In de avond deden ze dat trouwens ook. Naast het zwembad stond een theater waar ze elke avond wel iets in deden. Rachel en ik zijn die week naar de ‘Sketch show’ en naar ‘Cats’ geweest. Bij de Sketch show deden ze allemaal zelf verzonnen stukjes. Zo deden ze bijvoorbeeld een Johnny Walker Whisky reclame na. Eerst waren het nog 2 vingertjes whisky, en je raad het waarschijnlijk al. Aan het einde van de avond kwam de persoon waggelend het podium op en verdween de whisky in zijn geheel in de ijsbak en dronk het daar vanuit op. Tijdens de Cats avond playbackten ze de liedjes uit deze musical. Ze waren natuurlijk ook als katten verkleed.

De zevende dag was alweer de dag van ons vertrek. We moesten om 12 uur al uitchecken terwijl de transfer bus ons pas om half acht zou komen ophalen. De receptioniste verbrak ons magische blauwe armbandje met een schaar. Dat vonden wij natuurlijk wel erg jammer. We kregen nog wel een coupon voor het middag eten. Dit omdat we nog een lange tijd op de bus moesten wachten. Bij het zwembad hebben we de tijd gedood met het lezen van onze boeken. Die traditie is dus voortgezet, al heb ik hem trouwens nog niet helemaal uit gelezen. Dat komt misschien deze week nog. De bus was gelukkig op tijd, zodat we ons niet zenuwachtig hoefde te maken. Op het vliegveld kwamen we Marja ook nog tegen. We konden haar bedanken omdat ze ons die week goed had geholpen en ons een huwelijksreis kado had gegeven die ze bij de receptie van het hotel had achter gelaten. De terug reis ging trouwens zonder problemen. Geen water meer, maar we zaten trouwens ook niet meer naast de nooduitgang.

Al met al een hele gave vakantie. We kunnen met recht zeggen dat het Europa beach hotel verre weg het beste hotel is waar we ooit geweest zijn. Het eten was er ook fantastisch. Daarnaast kon je vanwege het all inclusive verhaal zovaak opscheppen als je maar wilde. Ook aan toetjes hebben Rachel en ik ons die week ‘vergrepen’. Er was namelijk taart, moes en schepijs in overvloed. Het schepijs was zo erg lekker, dat je zowat zou denken dat het was over gevlogen van de Mient uit Hoorn.

Mazzel

28-08-2008

2008-09-09T08:57:00.000-07:00

Jeroen en ik maken van zowel de bruiloft, als de huwelijksreis een verslag voor op onze bruiloftsite. Ik neem de bruiloft onder de loep en Jeroen de huwelijksreis. Die zetten we ook op onze persoonlijke weblogs neer, omdat de bruiloftsite na ongeveer een jaar niet meer zal bestaan. Hieronder kun je dus het verslag lezen van:

28 augustus 2008

Het viel me erg mee in hoeverre ik nog geslapen had van 27 op 28 augustus. Het had wel even geduurd, maar rond 02.00 uur viel ik dan ook als een blok in slaap. ’s Nachts was ik er maar 1x uitgeweest om naar het toilet te gaan en een kwartier voordat de wekker zou gaan werd ik weer wakker. Ik heb heerlijk rustig ontbeten met mijn ouders en zusje. Vanaf 8.30 uur kwamen de visagist/ kapster Saskia, Jorien, Wieteke en de fotograaf Carla binnen. Saskia deed mijn haar en make-up, Wieteke maakte opnames, Jorien en mijn moeder hielpen me bij het aankleden en Carla maakte foto’s. De zenuwen waren wel meer aanwezig nu. Ik vroeg mij af hoe Jeroen eruit zou zien, of het weer zo mooi zou blijven, zodat we buiten konden trouwen en nog veel meer vragen schoten door me hoofd.

Op mijn eerste vraag kwam al vrij snel antwoord. Jeroen wachtte me op beneden aan de trap. Dat hadden we die ochtend, op het laatste moment, nog bedacht. Toen ik hem zag begon ik nog meer te stralen. Hij was echt een kanjer in dat pak (dat is hij altijd al hoor, maar nu was hij extra knap natuurlijk). Hij had het boeket voor me mee en ook dat zag er geweldig uit. Ondertussen werden er al heel wat foto’s van ons gemaakt en maakte Wieteke nog meer opnames.

Na wat broodjes gegeten te hebben, reed onze chauffeur Dirk ons in de prachtige chevrolet naar de stad. Daar hebben we bij de Oosterpoort, in het parkje bij de Emmalaan en bij het Park Schouwburg heel wat foto’s gemaakt. De zon scheen af en toe door de wolken heen, het was heerlijk droog en aangenaam weer. Het buiten trouwen zou dus ook doorgaan. We zijn natuurlijk heel benieuwd hoe deze foto’s geworden zijn. Maar daarvoor zullen we nog even geduld moeten hebben. We waren al klaar met foto’s maken, toen het nog te vroeg was om naar Hauwert te rijden. Dus hebben we bij het Park Schouwburg op het terras nog even wat gedronken. Ik had mijn boeket op de tafel gelegd en even later gebeurde er iets bijzonders. Er kwam een vlinder aangevlogen, die prachtig kleurde bij het boeket, ze ging erop zitten en bleef er ook een tijdje op, zodat de fotografen er ook foto’s van hebben kunnen maken. Carla noemde dat mensen zoiets ook wel als een teken zien van iemand die er niet meer is. Ik noemde dat ik dat ook dacht, namelijk als een teken van mijn oma (Oma Taanman) en ik legde uit waarom. Voor mijn gevoel vloog de vlinder weer weg, toen mijn oma wist, dat ik het begrepen had. Dit moment zal ik nooit meer vergeten.

Rond 14.00 uur reden we naar Hauwert, via de kromme Elleboog (bij de Keern), omdat een andere straat afgezet was. Jeroen vond dat erg leuk, omdat hij daar vroeger veel langs had gereden op zijn fiets tussen Hauwert en Hoorn. De chauffeur reed door Wognum en Nibbixwoud, zodat we niet te vroeg aan zouden komen.

Op het moment, dat we aan kwamen rijden bij Robacher’s Watermolen, stonden alle daggasten en meer bekenden al klaar. In een haagvorm stonden ze ons op te wachten en onder een luid applaus liepen wij door deze haag. Tussen al die mensen stond ook Suzanne, de zus van Jeroen, die er dus gelukkig toch bij kon zijn. Ondanks dat ze hoogzwanger was. Dat vonden we echt fantastisch. Ook dat zullen wij niet meer vergeten. De haag van mensen liep om ons heen door, totdat we uiteindelijk aankwamen op het Watermolen terras.
Nadat we even hadden opgefrist kwamen we onder de klanken van Katie Melua met Nine Million Bicycles, ons liedje, de trap aflopen. De ambtenaar van de burgerlijke stand, Ina Broekhuizen, hield een mooie en persoonlijke toespraak. Ze had goed onthouden, wat we haar tijdens het gesprek vertelt hadden. Dat kwam terug in zowel haar verhaal als de gedichten, welke er een extra romantisch tintje aan gaven. Voor het uitspreken van het Jawoord, waren we allebei best zenuwachtig. Maar natuurlijk ging dat helemaal goed. Jeroen gaf een klein kneepje in mijn hand op het moment dat Ina zei: ‘dan verklaar ik jullie nu tot man en vrouw.’ We waren zo blij, dat we elkaar meteen begonnen te zoenen, nog voordat Ina had gezegd dat het kon. Dus hebben we het gewoon nog een keer over gedaan. Moniek kwam de ringen brengen, dat deed ze heel mooi en rustig. Mijn ring ging niet heel eenvoudig om, maar dat had ik al wel verwacht, omdat het best warm was en het was me bij de juwelier ook niet altijd goed gelukt. Uiteindelijk ging hij gelukkig wel goed om. Vervolgens hebben we met onze handtekeningen en die van onze getuigen: Jorien, Astrid, Ramon en Mark onze woorden kracht bij gezet.

Na de huwelijksvoltrekking werden we gefeliciteerd en liepen de zenuwen rustig aan het lichaam uit. Het spannendste moment was voorbij, al zouden er nog wel veel bijzondere, leuke en fantastische momenten volgen. Allereerst het snijden van de taart. Op onze taart stonden twee muisjes van marsepein ons toe te lachen. We gaven elkaar ieder een stukje taart en daarna werd hij uitgedeeld aan alle daggasten. Hij was heerlijk!!! Natuurlijk hebben we een stuk mee naar huis gekregen waar we, traditiegetrouw, volgend jaar weer van zullen smullen. Tijdens het borreluurtje hebben we zelf nog enkele foto’s gemaakt op het Watermolenterras, saampjes, maar ook met familie, vrienden en natuurlijk de groepsfoto.
Ook speelden de kinderen, tijdens dit uurtje, met hun kado’s uit de tasjes, die we voor ze hadden aangeschaft. Ze waren er erg blij mee en lieten ons dat ook weten. Het was mooi om te zien hoe ze ervan genoten.

Mijn vader opende als ceremoniemeester het diner met een mooi gedichtje, daarna wenste wij iedereen smakelijk eten toe. Het menu was door onze drukker (Rob) op dezelfde kaarten gedrukt met dezelfde illustraties (van Larrisa) als op onze trouwkaart. Het eten was heerlijk en we genoten er met volle teugen van. Als toetje kregen we een verrassing IJsdessert met prachtig sterretjes vuurwerk. Tijdens het eten hebben we gezellig zitten kletsen en ik beleefde de dag tot op dat moment al steeds opnieuw.

Na het eten, liep ik naar het toilet en zag ik dat de eerste avondgasten al gearriveerd waren. Dus riep ik Jeroen erbij en werden we weer gefeliciteerd. Op dat moment begonnen de zenuwen weer wat op te lopen, want wij zouden openen met onze openingsdans. We hadden iedereen (die erom gevraagd had) wijsgemaakt, dat we gewoon zouden schuifelen, maar dat was natuurlijk niet waar. We hadden onze eigen mix gemaakt van langzame en snellere muziek en zelfs wat danspasjes bedacht (samen met mijn zusje Dorine). Daarop hadden we de weken voor onze bruiloft flink geoefend, al hadden we ook wat stukjes aan improvisatie overgelaten. Dus daar waren we best zenuwachtig voor. Maar vanaf het moment dat Jeroen mij ‘wegduwde’ vlogen die weer weg en knalden we onze dans eruit. De reacties uit ons publiek waren echt geweldig. Eerst applaudisseerden ze al toen wij schuifelden op.. jawel weer Katie Melua met Nine Million Bicycles. Toen Jeroen mij wegduwde en luchtgitaar ging spelen werd er weer flink geapplaudisseerd, gelachen en enthousiast geroepen!! (zie: http://www.youtube.com/watch?v=zUsE7bdtTZk )

Ook was er natuurlijk, als verrassing voor ons, het één en ander voorbereid. Dorine liet ons een prachtige dans zien, op: De meeste dromen zijn bedrog, van Marco Borsato. De energie knalde eruit. We vonden het echt super mooi!!
De familie Rol, inclusief Ukkepuk, voerden een revue op. Zelfgemaakte rijmen afgewisseld met stukjes van liedjes. Zo hoorde ik voor het eerst dat Jeroen vroeger bang was om in het diepe te zwemmen en werden ook de verschillende honden opgenoemd, waar Jeroen zo gek op is (geweest). En we hoorde dat Klaas-Jan de jongste en knapste van het stel is. Ja, we hebben erg gelachen om wat zij ons vertelden. Het was een prachtige revue.

Tijdens de avond viel het ons opeens op dat Expreszo even niet meer op de dansvloer te vinden was. Ze waren zelfs niet meer beneden. Later werd duidelijk hoe dat kwam. Op de klanken van Star Trek Voyager kwamen ze binnenlopen. Anne en Vincent speelden ons in de verre toekomst op weg naar onze ster JeRaMuis. Ondertussen blikten ze terug op ons leven tot aan dat moment; de eerste ontmoeting, de eerste keer het rooie emmertje, de komst van de drieling en……. ‘de eisprong’ Deze heeft Jeroen zelf ook nog even samen met Anne gedaan.
Ik zelf zat vastgebonden. Ze kennen me goed. Anders had ik zeker weten meegedaan, maar ik heb nu ook enorm genoten en we hebben helemaal in een deuk gelegen. Helemaal, toen Anne het verhaal aanhaalde over Jeroen, die naar Brunssum zwemt. Hij zei: ‘Was ik nog vijf kilometer bij Brunssum vandaan, verhuisd hij naar New York!!!’ Ze sloten af met het speciale Jeroen en Rachel lied op de melodie van ‘Daar bij de waterkant.’ Dat werd nu: Daar in het ruimteschip.

Mijn ouders verrasten ons met verschillende musical liedjes, met daarop natuurlijk hun eigen teksten. Mijn vader zong in: “Als ik toch eens rijk was….” dat hij ons geen huis in Risdam kon geven, maar Jeroen wel zijn dochter schonk. Mijn ex-vriendjes kwamen werden (gelukkig maar kort) even aangestipt. Expreszo reageerde enthousiast toen Juan genoemd werd. Ze sloten dit prachtige lied (op verschillende musical melodieën) af met: Zeg Rachel Muis, jouw droom reikt ver: Dat ’t theater lokt is zonneklaar. Maar voor ons ben jij al lang een ster. Al meer dan acht en twintig jaar….! Ik heb het alweer een paar keer gezien op dvd en krijg elke keer weer de tranen in mijn ogen, echt prachtig!!!

Zelf had ik ook nog een verrassing voor Jeroen. Ik had tijdens zangles en later samen met Simon en Marja (mijn oom en tante) een liedje ingestudeerd voor Jeroen. Namelijk Thank You Stars van Katie Melua (we vinden haar een hele goede zangeres). Dit liedje had ik uitgekozen omdat de sterren net zo vast aan de hemel staan, als onze liefde. Ik merkte wel dat ik zenuwachtig was, tijdens het zingen en naar mijn idee zong ik ‘m iets te hoog, maar op de dvd is dat gelukkig niet echt te horen. Na dit liedje startte de DJ het liedje: ‘Ik wou dat ik jou was’ van Veldhuis en Kemper. Aangezien dat ons Texel liedje is (onze eerste vakantie samen) begonnen we dat spontaan te playbacken. Tegen de tijd dat de eerste mensen weggingen, hebben we iedereen bedankt. We hebben pluimen uitgereikt aan onze getuigen: Astrid, Jorien, Mark en Ramon en een pennenset met cadeaubon voor een ouderboekje aan onze ouders: Lammy, Koos, Ria, Bram, Hugo en Anne.

Rond 01.00 uur gingen we weer naar huis. We hebben twee auto’s volgestouwd met alle cadeaus. Thuis aangekomen heeft Jeroen mij over de drempel ‘getild’. Daar wachtte ons nog een verrassing. Onze trap stond vol met onze en andere knuffelbeesten. Zij hadden spandoekjes vast met teksten over liefde en het huwelijk. Op ons bed stonden nog twee grote knuffels en op een fleecedekentje lagen rozenblaadjes in een hartje. Het was prachtig. Nadat we alle teksten hadden gelezen doken we ons bedje in en vielen als blok en met een heel goed gevoel in slaap. Dit was echt de dag en nacht, zoals we wilden, dat het zou gaan. Het was echt super mooi, romantisch en fantastisch !!! We zullen dit nooit vergeten en nog lang nagenieten!!

Nog niet zenuwachtig

2008-08-18T03:42:00.000-07:00

De bruiloft komt nu natuurlijk steeds dichterbij. Jeroen schrijft er al over op zijn blog. Ook ik ervaar dat bijna iedereen de laatste tijd vraagt of we al zenuwachtig zijn. Blijkbaar is de verwachting dat men vanaf een maand voor de bruiloft zenuwachtig is voor de grote dag. Zelf denk ik dat het bij ons de week voor ons trouwen zal beginnen. Dus vanaf maandag 25 augustus, heel misschien het weekend ervoor al. Dan werken we niet meer en is onze vakantie gestart. Genoeg tijd dus om je zenuwachtig te maken.

Al hebben we wel genoeg leuke dingen te doen. We zullen de koffers inpakken voor onze vakantie, ik mag mijn jurk nog 1x aan en dan meteen meenemen, sommige spullen (bedankjes, etc) moeten nog naar de ceremoniemeesters, de repetitie voor de musical gaat gewoon door natuurlijk en..................... wieweet gaan we nog op kraamvisitie bij Jeroen zijn zus. Zo niet, dan zal dat na ons trouwen en/of onze huwelijksreis worden.

Dus de zenuwen zullen nog wel even op zich laten wachten. Al zijn ze er soms wel om kleine dingetjes hoor. Dan vliegen ze eventjes voorbij om na een paar minuten of kwartiertje al weer weg te zijn. Maar op dit moment verloopt alles prima en kunnen we de meeste regelzaken aan de ceremoniemeesters overlaten. Dus dat komt helemaal goed!!! Op DE DAG zullen wij beide ontzettend genieten en stralen. Daar ben ik van overtuigd!!!

Een volgende keer weer meer!!!

Mijn vrijgezellenfeest!!

2008-08-05T14:36:00.000-07:00

Natuurlijk staat het verslag van mijn vrijgezellenfeest op onze bruiloftsite. Daar staat ook het verslag van Jeroen en wat hij met zijn vrienden heeft uitgevreten!! Ik zal er hier dus niet teveel over uitweiden, maar wilde er wel nog even kort over typen.

Een extra pluim gaat naar mijn twee organisatoren: Astrid en Jorien. Zwanger en al hebben ze tijd besteed om de planning te maken en te zorgen dat iedereen de informatie kreeg, die nodig was. Zodoende hadden ze alles zowat al helemaal geregeld voor mei, waarin zij voor de tweede of derde keer moeder werden. Dus gelukkig hadden ze voldoende tijd over om van hun kroost te genieten. Helemaal geweldig meiden!!

Natuurlijk wil ik vooral alle meiden nog een keer bedanken!! Astrid, Jorien, Cynthia, Marloes, Iris, Wieteke, Dorine, Mirjam, Suzanne, Karina en Tanja. Het was echt een topdag!!
Jullie hebben voor activiteiten gekozen, waar ik lekker mijn creativiteit, enthousiasme en energie in kwijt kon. Ik vond het geweldig om te doen en vooral ook samen met jullie!!Ondertussen konden we gezellig kletsen en heb ik nog heel wat opgestoken van jullie verhalen. Ik omschrijf het op de bruiloftsite al. Het was een vrijgezellendag, zoals hij hoort te gaan!! Helemaal top!!!

Bedankt, meiden!!!!
Nu op naar de bruiloft!!!!!!! Op dit moment nog 3 weken en twee dagen!!

Visualisatie van mijn ideale werkdag

2008-07-15T12:11:00.000-07:00

De eerste twee dagen, van de loopbaantraining heb ik achter de rug. Er is veel losgekomen; het was voor mij, kortgezegd: Inspirerend, bewustwording, confronterend en een eye opener en ik ben heel moe, maar absoluut voldaan. De komende dagen ga ik aan de slag met mijn actieplan, dat ik tijdens de terugkomdag zal presenteren. Daarna volgt er nog een evaluatiegesprek, met ook mijn leidinggevende daarbij.

Hoe dat allemaal gaat lopen dat zie ik wel, daar ben ik nu nog niet mee bezig. Op dit moment zit mijn hoofd vol gedachten, mijn hart vol gevoelens en mijn lijf vol met wensen. Dat ga ik hier niet allemaal opschrijven, omdat ik dat nog voor mijzelf wil verwerken en uitwerken tot het plan, dat wil ik voor mezelf eerst op een rijtje hebben.

Wat ik wel graag met jullie wil delen is de uitwerking van een oefening, die we vandaag hebben gedaan. We begonnen er vandaag zelfs mee. We zaten ieder op een houten stoel, ontspannen, met onze ogen dicht. We kregen als opdracht onze ideale werkdag te visualiseren, dus geen rekening te houden met realiteit, maar alleen hoe wij het zouden willen. Die visualisatie liep ze met ons door. Ze stelde vragen als: wat zie je onderweg naar je werk, Hoe ziet je werkplek eruit, welke normen en waarden zijn belangrijk? enzovoorts.

Op het moment dat ik mijn ogen dicht wilde doen, dacht ik nog; laat ik wel rekening houden met de realiteit, dus een baan, die ik op korte termijn uit kan voeren. Maar op het moment dat ik mijn ogen dicht deed en in mijn visualisatie zat, ging het een hele andere kant op. Ik zal mijn visualisatie hier uitwerken en leg daarna nog kort uit, waarom ik daarvoor kies.

Hoe ziet de omgeving onderweg naar je werk eruit?
Eerst rijd ik door de wijk, waar ik woon. Ik zie huizen en balkons, parkeerplaatsen. Mensen die hun hond uitlaten. Als snel kom ik op de snelweg, ik zie veel auto's achter, naast en voor me. Ik denk dat ik naar Amsterdam rijd.

Hoe ziet je werkplek eruit?
Ik zie een groot theater, met een plein ervoor, een grote rode deur, die ik zelf open doe, ik kom in eerst een kleine hal, nog een deur door en ik ben in een grote hal, dan de trap op, naar rechts is de artiesten foyee.

Wat doe je op je werk, waar houd je je mee bezig
We hebben eerst repetities in zalen in het gebouw. Zang, dans, spelrepetities, later wordt ik geschminkt. 's avonds moeten we optreden.

In wat voor organisatie werk je?
Een theater, op dit moment een theatergezelschap met een regisseur, medespelers, visagisten, een hele crew.

Welke normen en waarden zijn belangrijk?
Respect voor elkaar en waardering. We geven elkaar ook eerlijke feedback en hebben het erg gezellig samen.

Welke beloning ontvang je voor je werk?
Het applause van het publiek, bloemen en salaris (geld)

Hoe voel je je als je weer naar huis gaat?
Blij, trots, ik heb bereikt, waar ik voor ging, ik pink ook een traantje weg.

Ik heb dit op mijn weblog uitgewerkt, meer voor mezelf, dan voor anderen. Voor anderen om te lezen en ze deelgenoot te maken, voor wie dat wil zijn. Voor mezelf omdat ik vandaag tijdens de training heb ontdekt dat dit echt is wat ik wil. Dit wil ik bereiken. Alleen geloof ik er zelf nog niet 100% in. Volgens mij heb ik in een van mijn vorige blogs wel aangegeven dat ik van mensen verschillende reacties krijg als ik het over mijn droombaan heb. Dat ik het idee heb, dat mensen mij het niet gunnen, of denken dat ik teveel zweef. Vandaag ontdekte ik, dat die opmerkingen of non-verbale reacties mij zoveel doen, omdat ik zelf nog niet voor 100% geloof in dat dit is wat ik wil, maar vooral ook kan. Dat ik het wil is m.i. wel duidelijk. Maar op het moment dat het concreet gaat worden, komt de angst boven, wat als die mensen gelijk hebben? Straks vraag ik teveel van mezelf? Straks valt het tegen? Misschien kan ik het echt niet? Door het hier op de weblog te zetten, heb ik het weer uitgewerkt. Mezelf weer laten zien, dat dit echt is wat ik wil. Dat is een manier om mezelf te herinneren. Verder zal ik het natuurlijk verwerken in mijn actieplan. Maar daar houd ik me vanaf morgen weer mee bezig, voor vandaag was dit het.

Ik houd jullie op de hoogte.

Volgende keer weer meer!

Loopbaantraining

2008-07-12T09:43:00.000-07:00

Al enige tijd roep ik dat ik niet bepaald happy ben op mijn werk. Dat gaat veranderen, daar heb ik nu weer meer vertrouwen in gekregen. Hoe, wat en wanneer, dat weet ik nog niet. Dat ga ik juist onderzoeken. Een aantal weken terug had ik, in verband met de doorstart van ons werk onder de vlag van Dijk en Duin, een soort arbeidsvoorwaarden gesprek. Tijdens dat gesprek heb ik via HRM (voorheen P&O) informatie ontvangen over een loopbaancentrum binnen Dijk en Duin. Dat is speciaal voor medewerkers, die niet happy zijn in hun werk, die willen uitzoeken, waar dat mee te maken heeft en wat ze wel kunnen en willen. Dus echt iets voor mij.

Het lukte me niet meteen om de juiste persoon te pakken te krijgen, maar toen dat wel was gelukt, ging alles ook meteen heel snel. De volgende ochtend om 09.00 uur kon ik al meteen terecht voor een orienterend gesprekje en volgende week kan ik meteen meedoen met een loopbaantraining. Het is een intensieve training van 2 dagen en een terugkom dagdeel een week later. Ik heb er echt heel veel zin in en ben al goed in de sfeer gekomen, doordat ik al flink wat tijd heb gestoken in het huiswerk, dat ik afgelopen woensdag meekreeg. Inmiddels heb ik het af en heb ik een goed beeld van hoe ik mij in mijn leven ontwikkeld heb en welke valkuilen regelmatig op mijn pad komen.

Door hiermee bezig te zijn, ontdekte ik twee leuke dingen: Ten eerste: (eigenlijk wist ik dit al) Mijn hobby heeft een belangrijke en grote rol in mijn leven. Er was een periode in mijn leven, dat ik er minder mee bezig was en als ik aan die periode terugdenk, realiseer ik me dat ik dat destijds echt wel gemerkt heb. Ik heb een prima tijd gehad hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar helemaal lekker in mijn vel zat ik niet. Vanaf dat ik weer ben gaan acteren/ improviseren heeft dat er altijd voor gezorgd dat ik weer even bij kon tanken in tijden van stress en werkdruk.

Het tweede dat ik me bedacht is, dat een baan als loopbaancoach mij, zo op het eerste gezicht, ook heel leuk lijkt. Natuurlijk zal ik daar eerst meer over moeten weten, om zeker te weten of het iets voor mij is. Maar ik voeg het toe aan mijn rijtje van mogelijke banen die bij mij passen: creatief therapeut, trainingsacteur, trainer, coach, loopbaancoach, muscialacteur, acteur.

De komende tijd heb ik genoeg om uit te zoeken dus. Ik ga ervoor en ik houd jullie op de hoogte.

De volgende keer weer meer!

Rachel, she's the waitress, who wants to be a Star!

2008-07-02T03:28:00.000-07:00

Het is buiten ruim 30 graden, maar ik zit binnen. Het is nu echt niet uit te houden op het balkon in de zon. Ik ga er vanmiddag wel weer in hoor, maar nu kom ik even bij van een ochtend met veel regelzaken. Dus kan ik mooi weer een stukje schrijven op mijn weblog. Je merkt al dat ik flink wat inspiratie heb de laatste tijd.

Vroeger als jonge (tiener) Rachel luisterde ik op mijn kamer vaak naar verschillende cassette bandjes. Ik leende dan ook wel eens bandjes van een van mijn oudere zussen. Ik weet nog dat ik van Astrid een bandje had geleend, waar het liedje Jesse op stond. Dat vond ik een erg mooi liedje, maar mooier nog vond ik een ander liedje van diezelfde zanger, die stond op datzelfde bandje. Toendertijd was mijn Engels nog niet goed genoeg om te weten waar het liedje over ging, ik vond het toen gewoon mooi, omdat mijn naam erin voor kwam.

Jarenlang heb ik dat onthouden en wilde ik het liedje zelf hebben. Elke keer als ik Jesse op de radio hoorde, lette ik op of daarna genoemd werd wie de zanger was, zodat ik het eens op Internet, later op youtube kon opzoeken. Maar of ik vergat te luisteren of ik vergat het thuis weer op te zoeken. Zo kwam er lange tijd niets van. Totdat ik laatst het nummer Jesse mee kreeg (van mijn zanglerares) om te gaan oefenen. Dit was niet het nummer van die zanger, die ik zocht, maar van heel iemand anders. Toch kreeg ik hierdoor weer het idee om eens te zoeken en dat heb ik gisteravond meteen gedaan. Met wat hulp van Jeroen en Youtube vond ik 'm uiteindelijk; Picture Postcards from LA van Joshua Kadison. http://www.youtube.com/watch?v=kXPKNiUFPls

De tekst van het liedje staat er ook nog bij. Dus die heb ik een paar keer gedraaid. Het gaat over een serveerster (Rachel dus), die het helemaal wil maken in LA. De zanger zingt als 'the piano player down at Eddies bar, dat Rachel elke keer plannen maakt om naar Calnifornia te vertrekken en een ster te worden. Maar of ze nou echt zo goed is? Of ze echt goed kan zingen? Dat blijft in het midden. Hij antwoord dan maar dat ze hem picture postcards from LA moet sturen. Het liefst eentje met de 'calnifornia sun' Hoe dan ook elke keer maakt zij plannen om te gaan, maar elke keer komt er ook weer wat tussen, waardoor ze niet gaat (of niet durft). Het liedje eindigt met dezelfde zin als waarmee het begon. I'm the piano player down at Eddies bar and Rachel, she's the waitress, who wants to be a star.

Ik vond het best wonderlijk dat ik gisteren besloot het nummer te gaan zoeken en het ook gevonden heb. Juist in deze periode dat ik mijn droombaan heb besloten na te streven en concreet bezig ben mij aan te melden voor de cursus musical. Ik ben dan geen serveerster, maar ik heb wel werk, waarin ik op dit moment niet helemaal lekker zit. En ik wil ook graag een ster worden, alleen dan een musicalster.

Ik hoor heel vaak mensen reageren, zoals die piano player. Sommigen reageren niet echt. Sommigen denken of zeggen dan: die Rachel komt er nooit of ze vragen zich af: heeft ze wel haar beide benen op de grond? Mijn reactie daarop is vaak: 'ik ga er gewoon voor en zie wel waar het schip strand!' Dat meen ik ook echt! Ik heb geen idee of ik goed genoeg ben om een echte musicalster te worden. Ik weet ook niet of ik door de cursus musical en alles wat ik daarna nog ga leren, ervaren en doen mezelf genoeg kan ontwikkelen om een musicalster te worden. Misschien ben ik echt wel te oud, misschien mis ik gewoon een stuk talent of misschien zijn er nog wel tig redenen te noemen. Maar al die redenen wil ik dan graag zelf ervaren, zelf ontdekken. Dan ben ik er in ieder geval voor gegaan.

In de tussentijd blijf ik ook uitzoeken wat voor werk ik wil gaan doen in de tussentijd en mocht het me niet lukken om musicalster te worden. Tussen wat ik nu doe en mijn droombaan zitten nog zoveel mogelijkheden. Die wil ik heel graag onderzoeken. Ook daarin heb ik de eerste stap al gezet. Ik ga in gesprek met het loopbaancentrum op ons werk. Ik ben al heel blij als ik een baan vind, waarin ik met een wat positiever gevoel bezig kan zijn. Weer die drive vinden, die ik aan het begin van dit werk wel had. Dat gevoel wil ik heel graag weer terug.

Hoe dan ook; Ik neem mijn stappen en ga ervoor. Laten we dus alsjeblieft hopen dat het bij mij anders afloopt, dan in het liedje. Dat ik in ieder geval verder kom, dan waar ik nu ben.

Een volgende keer weer meer!

Echt geluk!

2008-06-30T10:39:00.000-07:00

Vroeger kon ik helemaal wegzwijmelen bij Beverly Hills 90210, melrose place en vergelijkbare series. De jongeren, mensen uit die series hadden het naar mijn idee echt naar hun zin. Tijdens een aflevering kon er natuurlijk veel helemaal verkeerd gaan, er gebeurde vaak vanalles, maar toch kwam het uiteindelijk weer goed. "Zij zijn vast echt gelukkig" dacht ik dan. Natuurlijk wist ik wel dat het niet echt was, dat het allemaal geacteerd was. Jong als ik was trok ik de conclusie dat echt geluk alleen in dit soort series en films kon bestaan. Als echt mens kon je wel vrolijk zijn of blij, maar niet echt gelukkig. Er zou volgens mijn filosofie altijd wel iets zijn, wat dat echte geluk in de weg zou zitten. Destijds kon ik genoeg voorbeelden noemen, zoals gepest worden, ruzie met vriendinnen, zussen of m'n ouders. Dat zou volgens mij altijd blijven.

Inmiddels denk ik daar toch anders over. Emoties en gevoelens als geluk en liefde zijn per moment verschillend. Natuurlijk maakt het uit wat je allemaal meemaakt en wat er in je omgeving gebeurt. Maar het gaat er ook om hoe je daar zelf mee om gaat en hoe je er zelf naar kijkt. Toendertijd trok ik mij het gepest op school en ruzies met bekenden erg aan. Dat maakte ik persoonlijk en ik voelde me dan meteen een stuk minderwaardig. Dan was ook niets meer goed en kon ik nergens meer van genieten (zo leek het).

Het afgelopen jaar heb ik behoorlijk wat meegemaakt. Even een korte samenvatting, ook al zal je als regelmatige lezer al op de hoogte zijn. In juni werd bij mij de ziekte van pfeiffer geconstateerd. Daardoor heb ik een lange tijd thuis gezeten en minder gewerkt. In oktober werkte ik weer mijn volledig aantal uren. Dat was maar goed ook, want er ging veel tijd zitten in de verhuizing van het werk. Nadat we goed en wel gesetteld waren in het nieuwe pand, belandden we in de periode voor, tijdens en na het faillissement. Tussendoor kregen Jeroen en ik thuis ook nog te maken met waterschade en natuurlijk planden we onze bruiloft en begonnen we met de voorbereidingen. Tussen alle bedrijvigheid door.

Het afgelopen jaar heb ik dan ook vele momenten gehad, waarop ik me echt rot voelde en echt niet gelukkig. Maar die momenten trok ik mij niet persoonlijk aan. Ook al dacht ik soms, wat moet een mens allemaal meemaken, het raakte me niet zodanig dat ik eraan onderdoorging. Er bleven nog genoeg momenten waar ik wel van kon genieten. Deze momenten, waarop ik wel degelijk echt gelukkig was kan ik me ook nog goed herinneren.

Het afgelopen jaar zou ik ook alsvolgt kunnen omschrijven: Doordat ik, vanwege de ziekte van pfeiffer, op mijn grenzen moest letten, ben ik me daar nu veel bewuster van en ook ben ik wat bewuster gaan nadenken over mijn leven en mijn werk. Uiteindelijk heb ik daarom besloten te onderzoeken of ik van mijn hobby mijn werk kan maken. In augustus heb ik Jeroen, tijdens een weekendje weg, ten huwelijk gevraagd. Zijn antwoord was een enthousias: JA! Met het werk zijn we verhuisd, waardoor we daar nu geen last meer hebben van geluidsoverlast en ik een stuk minder met hoofdpijn thuis kom. Na de waterschade hebben we in huis nu een prachtig nieuwe vloer liggen.

En op dit moment, voel ik me ook zeer gelukkig. Ik zit weer op de bank, de balkon deur staat open en het is buiten heerlijk weer. Ik denk terug aan het afgelopen jaar en vind dat ik het goed heb doorstaan. Ik ben trots op mezelf. Ik ben niet bij de pakken neer gaan zitten, maar heb er, samen met Jeroen en andere vrienden/familieleden/collega's, wat aan gedaan. Er zijn weer nieuwe uitdagingen ontstaan en de ervaringen hebben me sterker gemaakt. Dat gevoel van trots, zelfverzekerdheid en zelfvertrouwen doet een mens goed. Dat maakt echt gelukkig.

Kortom, echt geluk bestaat!

Mijn eigen laptop

2008-06-29T06:55:00.000-07:00

Nog één keer zangles en dan heb ik even vakantie van al mijn vrijetijd bestedingen; musical, zangles en theatersport. Dat betekent dus dat ik de drie avonden per week, die ik normaal gesproken weg ben, nu tijdelijk thuis ben. Jeroen vroeg al aan mij, wat ik al die avonden ga doen. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Ik zei: 'Wij kunnen bijvoorbeeld samen wat leuks gaan doen; de stad in, gewoon een eindje wandelen of wat dan ook.' Daar hebben we meestal geen tijd voor namelijk; doordeweeks te druk en in het weekend zijn we naar een verjaardag, naar een ander feest, zijn we bezig met regelzaken of rusten we uit. Verder wil ik blijven oefenen voor zangles en de musical. Ook de bruiloft vraagt nog om wat regelzaken. Dus ik zal genoeg te doen hebben. Natuurlijk kan ik ook een avond met een goed boek op de bank zitten of op de computer surfen, internetten of wat dan ook.... Bedacht ik in mezelf;

En toen kreeg ik een heel goed idee;

Dat was afgelopen, donderdag dat Jeroen dat aan mij vroeg. Het was de eerste donderdag dat ik vakantie had van Expreszo en ik moest daar echt nog aan wennen. Jeroen kon zelf niet weg, want zijn auto had een lekke band en zijn neef (automonteur) zou langs komen om er een nieuwe band op te zetten. Dus Jeroen en ik konden niet samen de deur uit. Toch wilde ik er wel op uit, want het geweldige idee, dat ik had bedacht was, dat ik laptops zou gaan bekijken. Die wilde ik al een tijdje terug aanschaffen, maar door het faillissement had ik dat nog niet kunnen doen. Dus ben ik in mijn autootje naar de BCC gereden en heb daar eens rondgekeken. Daar zag ik al gauw een mooie staan voor een redelijke prijs. Ik heb Jeroen wel opgebeld en voorgelezen wat er allemaal op staat. Na wat heen en weer gebel, wat nadenken en toch nog wat overleg met de verkoper, besloot ik de laptop te kopen!!

En nu zit ik dan trots achter mijn eigen laptop te msnen met een vriendin en een weblog te typen. Ik vind het heerlijk en handig ook. Als Jeroen beneden achter de computer duikt, schiet ik vaak naar boven om weer wat te surfen, msnen. Of ik zit ermee te spelen, beneden op de bank en kijk tegelijkertijd tv, samen met Jeroen, die dan vaak vanachter de computer tv zit te kijken. Ook het oefenen voor zangles en de musical gaat prima zo op mijn eigen laptop!! Ik ben er echt super blij mee!!! En wie weet, zal ik, nu ik (tijdelijk) meer tijd en een eigen laptop heb, ook meer verhalen, gebeurtenissen en ervaringen op mijn weblog typen.

Een volgende keer in ieder geval weer meer!!

Het bijzondere Expreszo Weekend

2008-06-18T06:40:00.000-07:00

Daar zit ik dan, snipverkouden, herstellend van griep, maar in een opperbest humeur, nagenietend van het weekend weg met Expreszo. Anne en Larissa hebben een filmpje in elkaar gezet (zie site Expreszo). Het plezier dat we samen hebben, straalt er vanaf!! Ik heb het vaker genoemd en meen het nog steeds. Theatersport vereniging Expreszo, is een hele bijzondere groep en ik ben blij dat ik er onderdeel van ben.

Het weekend begon voor mij rond drie uur, toen Anne mij op kwam halen. We laadden de tassen in de auto en vertrokken naar Noor. Daar kwam het telefoontje van Nirma, die in alle staten was, omdat ze de trein zo voor haar ogen had zien vertrekken.... Het was lachwekkend te horen hoe Noor heel rustig bleef en Nirma aan de andere kant van de lijn duidelijk super gefrustreerd was. Dus moesten we een half uurtje langer wachten, maar dat vonden we niet erg, want de sfeer zat er al goed in.

Onderweg hebben we flink in de file gestaan, maar in 1 auto was de sfeer in ieder geval opperbest. We hebben weer muziek van films en series geraden. Larissa bleek hier ontzettend goed in te zijn. Zij raadde het soms al na 1 of twee tellen. Ook vertaalden we liedjes in het Nederlands en zo gebeurde het dat It's my shit, 't is mijn poep werd. We hebben dubbel gelegen!!! Ook om mijn brulshirt, dat ik aan had, omdat Nederland moest voetballen voor het EK. Dat zie je ook op het filmpje. Echt lachen!!! Nadat we bij de McDonalds hadden gegeten, waren we, voor mijn gevoel, al vrij snel in Zeeland, al heeft het toch nog wel een tijd geduurd. Maar time flies, when you have fun! Die fun ging eenmaal aangekomen bij de omgebouwde boerderij gewoon door.
Er is teveel gebeurd om alles in chronologische volgorde te omschrijven, maar ik kan je wel veel vertellen; Zaterdagavond kleedden we ons al snel om in onze typetjes, waarvan we de beschrijving vooraf via de post ontvangen hadden. Ook dit jaar had iedereen er weer enorm veel werk van gemaakt en zo zag het er ook uit. De eerste avond hebben we een kort introductie scene gedaan. We zaten met z'n allen (zogenaamd) op schiphol. Iedereen met een andere reden. Tot er een bom ontploft bleek te zijn en we een nacht door moesten brengen in hotel California. De tweede avond werd je in duo's of alleen (Franka) in een kamer in gedeeld en hebben we in scenes ons typetjes verder uitgewerkt. Ik weet niet alle namen meer, excusses daarvoor, maar we hadden:

Anne als Dave: een foute man, een mislukte filmster uit de film Zoet, die nu in een reclamespotje zat. Hij verleide iedereen met zijn slagroom.

Larissa als Jessica: Een vrouw, zo zou je denken, die verliefd was op haar Dennis, die toch tegen bleek te vallen, uiteindelijk bleek zij zelf eigenlijk een man te zijn.

Noor als Azalea: Een moslima, die zwanger was geraakt door haar oom, maar heimelijk verliefd op haar buurman

Franka als dwangmatige vrouw: Ze zou met haar Henk naar de kermis op de dam gaan, om haar pleinfrees te overleven....

Mieke als reizende vrouw: Ze ging op reis, een enkele reis, omdat ze pas gehoord had, dat ze niet lang meer zou leven. Ze wist ons te pakken met de zin: “Maar wat heb je aan herinneringen zonder toekomst”.

Nirma als (alleenstaande?)moeder: Ze ging een eigen bistro beginnen in het buitenland, even weg van haar kinderen, denk ik...

Trees als zakenvrouw: Ze was bang voor de marmot van Joseph en heimelijk verliefd op haar baas. Ze wilde heel graag kinderen van hem.

Pieter als Joseph: Een Duitse man, die marmotten kweekte in zijn kelder. Helaas was zijn vrouw erachter gekomen en had hem en zijn laatst overlevende marmot Karl eruit gegooid.

Piet als neger: Hij woonde al jarenlang in Nederland en voelde zich dan ook Nederlander.

Lucien als dominee: Getrouwd met vrouw, enkele kinderen, maar eigenlijk was hij homo, daar kon hij niet mee leven....

Rachel als Karin: Haar vroegere leven uit de krakersscene had ze achter zich gelaten en woonde nu met Karim in Blaricum. Haar vent reisde constant, waardoor ze opdraaide voor het huishouden en voor de zorgen voor hun net verwekt, nog niet geboren kindje..... Zou ze bij hem blijven of niet...

Misschien klinkt het allemaal wat ernstig, maar het werden echt prachtige scenes en we hebben ook flink gelachen. Vooral de scene van Franka zal me nog lang bijblijven. Wat kan die meid acteren en ook Larissa gaf een geweldige show weg. Eigenlijk had iedereen wel wat in zijn of haar spel wat me bij is gebeleven. Dat is niet te omschrijven, daar had je bij moeten zijn. Het was echt bijzonder.
Natuurlijk hebben we ook dit weekend weer wat afgedanst, lol gehad tijdens het dierengeluidenspel (Nee, dit jaar was ik niet de dupe, ik was wel aangeschoten, maar kon mijn concentratie wel bij het spel houden) en we hebben elkaar beter leren kennen door het flessenspel: spin the bottel, waarin we elkaar omstebeurt vragen stelden. Hierin ontdekte ik dat het best komisch was, dat ik mijn eerste echte zoen heb gehad in Roermond!!
Overdag hebben we ons vermaakt met een wandeling over het strand, een duik in zee, zonnen in/op een duinpan, zwemmen en aquajogging (door Mieke) in het zwembad en een overheerlijke barbeque. Door al het gefeest en gepraat waren de nachten wat kort, maar het was absoluut weer een weekend om nooit te vergeten.

Improviseren met hooikoorts

2008-05-28T04:11:00.000-07:00

Op de site van Expreszo kun je het hele verslag lezen en ook Jeroen schrijft erover; de laatste theatersport thuiswedstrijd van dit seizoen was op zaterdag 24 mei.

Overdag was ik in Sijbekarspel om de DVD van de Sound Of Music te bekijken, de opname van de premiere. Het zag er allemaal geweldig uit en het was ook heel gezellig. Het enige nadeel was, dat ik onderweg naar Sijbekarspel net een hooikoorts aanval kreeg. Eerst was ik flink aan het niezen, vervolgens begonnen mijn ogen te prikken, jeuken en tranen. Daar heb ik de hele middag last van gehad. Ik weet niet of de anderen het gemerkt hebben, misschien dachten ze dat ik geemotioneerd was van de DVD...

Rond kwart voor vijf ging ik daar weer weg, want ik moest op tijd weer thuis zijn. 's Avonds was natuurlijk die wedstrijd met Expreszo tegen de Impromaniacs. Ik was dus welgeteld vijf minuten thuis, voordat Jeroen en ik weer weg gingen. We aten vooraf aan de wedstrijd om alvast de vormen door te spreken en Jeroen te instrueren over zijn rol als Rechter Meester Stencilberg, deze naam en zijn typetje heeft hij helemaal zelf bedacht. We hebben hem vertelt hoe hij de negativiteit en dus de sponsen naar zich toe kon praten. Tijdens de wedstrijd heeft hij dat trouwens heel goed gedaan, ik ben trots op hem en ook heel blij dat hij, mochten wij nog eens een jurylid te kort hebben, hij weer zou willen invallen als hij dan kan. Geweldig!!

Tijdens het eten was de hooikoorts niet minder geworden. We aten buiten en aangezien ik met mijn gezicht midden in de zon zat, hield ik mijn zonnebril maar op. Echter, de tranen bleven stromen en vooral mijn linker oog voelde erg vochtig en prikkerig. Verder begon ook mijn neus steeds meer te jeuken en.... nouja, mensen die ook last van hooikoorts hebben, weten waar ik het over heb.

Gedurende de wedstrijd heb ik het niet echt gemerkt. Dat wil zeggen, ik heb het weggestopt. Als ik speelde wilde ik me concentreren en genieten van het spel. Als ik op de stoel zat, nam ik snel een slok water om weer bij te komen. Op een gegeven moment voelde ik het echt bonken in mijn hoofd en ik kreeg het steeds warmer. 's Avonds laat, eenmaal in mijn bedje, ben ik dan ook als een roos in slaap gevallen en pas aan het eind van de zondagochtend weer wakker geworden.

Begrijp me niet verkeerd, ik heb echt ontzettend genoten van de wedstrijd en zou het zo weer doen. Dat ik de volgende dag flink schor was, kwam doordat ik tijdens een drie in de pan in verschillende muziekstijlen, bij de heavy metal, nogal uit mijn dak ging, samen met Larissa en twee spelers (Martijn en Peter) van Impromaniacs, die als straf in onze scene fungeerden als brandstapel en schandpaal. Hoe dat er uit zag in combinatie met mijn hooikoorts?
Meer foto's kun je vinden op de Expreszo website (zie links) Een volgende keer weer meer! Tot dan!

De paden af.....Dijk en Duin in?

2008-05-22T13:30:00.000-07:00

Het is nu officieel bekend. Roads, dat wil zeggen de regio's van wat Roads was boven het NoordZeeKanaal wordt overgenomen door Dijk en Duin. Dus ook West Friesland, ook al stonden we er in de krant (en mogelijk dus ook in het persbericht) niet bij.
We gaan door. Welliswaar onder een andere vlag, maar we gaan door!!

Vooral voor clienten en vrijwilligers is dit zeer goed nieuws. Ze kunnen hun traject, activiteit en/of andere vorm van dagbesteding weer oppakken of voortzetten. Ze kunnen weer verder werken aan/naar hun volwaardige plek in de samenleving. Velen van hen hebben trouwens absoluut niet stilgezeten. Vandaag alleen al kreeg ik van verschillende clienten te horen, wat zij in de tussentijd hebben gedaan en uitgezocht. Geweldig om te horen, dat ze het er niet bij hebben laten zitten.

Zelf ben ik ook op zoek naar wat mijn plek in de samenleving is, welke route (Roads) ik het beste kan volgen, op werkgebied dan. Prive en in mijn vrije tijd gaat het allemaal prima, dat zul je uit de vorige blogs wel begrepen hebben. Op werkgebied vind ik het moeilijker. Begrijp me niet verkeerd, ik weet heel goed wat mijn kwaliteiten zijn, wat mijn valkuilen zijn en wat ik verder nog wil uitzoeken en bereiken. Maar ik ben er nog niet helemaal uit welke stappen ik daarvoor wel en niet kan/wil zetten. Men zeg ook wel, dat je er gewoon voor moet gaan, maar ik ben iemand die liever kiest voor veiligheid en in die veiligheid stappen zet om wel verder te komen. Een stap zet ik op zeer korte termijn en naar aanleiding daarvan bedenk ik wat stap twee zal zijn, of een alternatief stap 1. Ik weet het, ik spreek in raadselen. Maar meer kan en wil ik er op dit moment niet over zeggen. Hm, misschien had ik er dan beter nog niet over kunnen beginnen? Maar zo blijft er nog wat te raden, op ratelenderachel.

In ieder geval is het voor mij nu redelijk veilig onder de nieuwe vlag. Als ex-dijk en duiner (in 2005 was D&D ook mijn werkgever) heb ik terugkeergarantie en daarom ben ik (met nog enkele andere collega's) met terugwerkende kracht per 16 mei weer bij hen in dienst. Hierover gaan we in juni in gesprek en horen we of we onze functie kunnen houden, iets anders kunnen gaan doen of boventallig worden. Echt wel spannend dus, vooral voor de medewerkers die een functie hebben die Dijk en Duin niet heeft. Onze andere collega's, die na september 2005 bij Roads in dienst waren gekomen zijn nog minder zeker van een plek. Zij moeten solliciteren, als het ware dus weer op hun eigen functie. En ook allemaal op korte termijn. Volgende week zijn de gesprekken al. Ook zeer spannend dus!! Dat wachten we de komende weken weer af...

Voorlopig bekijk ik het per dag of week en wordt ik elke keer weer een stukje wijzer... Ik houd jullie op de hoogte! Een volgende keer weer meer..

Een baan is niet vanzelfsprekend

2008-05-18T03:58:00.000-07:00

In een vorig blog schreef ik het al; Roads is failliet. Vervolgens kregen we van de curator te horen dat ons contract ontbonden werd. Wel werden we tegelijkertijd verzocht door te werken.

Ondertussen zocht het UWV uit hoelang ons opzegtermijn nog zou zijn en moesten we ons inschrijven bij het CWI en ook solliciteren. In vier weken tijd, moeten er 4 sollicitaties de deur uit.

Verder zijn de curator, de raad van bestuur (van Roads) en andere organisaties en instellingen in overleg met elkaar betreft een mogelijke overname en/of doorstart...

Inmiddels heb ik een brief ontvangen van het UWV, waarin staat dat mijn opzegtermijn tot 31 mei loopt. Nog twee weken dus. Voor die tijd hoop ik al meer te weten over de mogelijke doorstart en/of over mijn sollicitaties...

Ik besefte me gisteren, toen ik de brief van het UWV las, dat de komende twee weken echt heel belangrijk zijn voor mijn toekomst en dat van mijn collega's. Bovendien weet ik nu wat een voorrecht het is om aan het werk te zijn, een baan te hebben. Dat is niet vanzelfsprekend. Zodra dat weer loopt, zal ik dat echt weer gaan waarderen. Ik hoop er net zo van te genieten als ik tijdens de eerste jaren bij Roads heb gedaan.

Musicals, musicals en......... ja, precies....

2008-05-08T08:23:00.000-07:00

Het lijkt alweer een hele tijd geleden, het was ongeveer een maand terug, dat ik een weekend lang genoot van het kijken naar musicals. Op vrijdagavond 4 april was ik met mijn moeder naar Les Miserables (trayout) in Het Park in Hoorn. De zaterdagavond erop, 5 april, was ik met drie vriendinnen: Iris, Tanja en Karina (toen nog zwanger). Beide waren geweldig mooie en leuke avonden.

Al een hele tijd terug las ik in het blaadje van 'Het Park' dat Les Miserables opnieuw uitgevoerd zou worden en dat de trayouts in Hoorn opgevoerd zouden worden. Toen wist ik al dat ik mijn moeder zou vragen, om daar met mij naar toe te gaan. Zij heeft namelijk middels deze musical de liefde voor het theater meegegeven, waaruit mijn passie is ontstaan. Mijn oom speelde tijdens de eerste uitvoering namelijk op zijn trompet mee in het orkest en mijn moeder kreeg destijds een cassette bandje (ja, die bestonden rond die tijd nog vollop) met de songs uit de musical. Dat bandje heb ik helemaal grijs gedraaid. Het duurde niet lang of ik kende (bijna) alle liedjes uit mijn hoofd. Alleen het laatste stuk niet, want dat stond op bandje 2 en op de een of andere manier luisterde ik dat minder af. De mooiste liedjes vond ik natuurlijk: Mijn droom, Luchtkasteel, Alleen en Regen maakt de velden groen. Verder was ik onder de indruk van de stem van de actrise die Cosette speelde, maar sprak vooral de rol van Eponine mij aan.

Maar, omdat ik alles van een bandje had gehoord, wist ik niet hoe alles er echt uitzag. Dat heb ik jarenlang wel erg jammer gevonden, dat ik niet met mijn ouders meegekund had naar de musical. Nu kreeg ik die kans dus wel en natuurlijk greep ik die enthousiast aan. Mijn moeder wilde heel graag mee en we hebben dan ook op en top genoten. Op een klein technisch probleempje na, waardoor de uitvoering heel even stilgelegd werd, was het een prachtig stuk. Mijn moeder en ik raakte zelfs ontroert tijdens enkele scenes. Ik vond Suzan Seegers als Cosette en prachtrol neerzetten en weer sprak de rol van Eponine mij ontzettend aan. De teksten waren naar mijn idee enigszins aangepast. Naar wat ik heb begrepen was dat om ervoor te zorgen dat het verhaal voor iedereen duidelijk zou overkomen. Daar zijn ze absoluut in geslaagd!! Dit was een ervaring die me nog lang bij zal blijven.

De volgende avond was natuurlijk heel anders, maar heb ik ook weer ontzettend genoten. De film Dirty Dancing heb ik samen met Iris vroeger ook grijs gedraaid. We zongen na enkele keren de verschillende liedjes uit ons hoofd mee en noemden de teksten, nog voor het gezegd werd in de film. Dus dat ik met Iris naar de musical uitvoering zou gaan, stond zonder dat het echt afgesproken was, eigenlijk al vast. Daarnaast had Karina als een van de eersten vernomen dat deze musical uitgevoerd zou worden en mij gevraagd of ik mee wilde. Dat wilde ik natuurlijk heel graag. Uiteindelijk hebben we Iris en Tanja ook meegevraagd en gingen we met z'n viertjes op pad. Het was een hele gezellige avond. De musical was een prima vertaling van de film. Wat ik helemaal top vond was de scene(s), waarin Baby de lift leert van Johnny. Eerst in het gras, daarna in het water. Met een groot scherm, hadden ze dat echt prachtig weergegeven en was het als ze echt in het gras en water oefenden.

De zondag daarna, 6 april, was ik zelf weer aan het spelen. We repeteerden weer voor de Sound of Music. De uitvoeringen daarvan (een paar weekenden later) verliepen helemaal super. Vooral na de premiere stond ik nog helemaal na te trillen van de adrenaline door mijn lijf. Tijdens de laatste scene, waarin wij als nonnen het eindlied zongen, moesten we een hoge noot pakken, die naar mijn idee niet altijd even goed ging. Tijdens de priemiere schoot hij er naar mijn gevoel zo uit en dat voelde erg goed. Ik heb aan deze uitvoeringen een heel groot stuk zelfvertrouwen overgehouden en denk er ook met ontzettend veel plezier aan terug. Ook met de mede spelers kon ik goed opschieten, er was echt leuk contact onderling. Ja, mochten ze me nog eens vragen voor een productie bij de stichting Maatjes, dan is de kans groot dat mijn antwoord JA GRAAG is. Je kunt er meer over lezen, foto's en filmpjes bekijken op de website (zie links).

De repetities voor de Jantjes liepen en lopen ook gewoon door. Die groep is iets groter, maar ook daarin heb ik leuke contacten. Elke dinsdag is het weer een feest, flink hard repeteren; dansen en zingen. Heerlijk!!! De uitvoeringen hiervan zijn op 13, 14 (mattinee), 19 en 20 september. Dat wordt genieten. Jeroen en ik komen namelijk vlak daarvoor terug van onze huwelijksreis en ik 'vlieg' dan meteen door in de voorgenerale, generale en de voorstellingen. Ik heb er nu al zin in.

Tot slot nog even dit. Ik heb me opgegeven voor een orientatiecursus musical in Amsterdam. Daar ga ik volgend jaar mee beginnen. Ik kan het naast mijn werk (wat dat dan ook zal zijn) doen en mezelf nog verder ontwikkeling binnen het theatervak. In hoeverre ik echt van mijn hobby mijn werk kan maken, weet ik nog niet. Dat het hard werken wordt, weet ik wel zeker! Dus ik heb mezelf voorgenomen te starten en ervoor te gaan. Zolang ik de cursussen volg en er nog geen zicht is op werk als (musical)acteur, blijf ik werken binnen de hulpverlening. Of misschien stuit ik in de tussentijd wel op een baan als trainer of trainingsacteur (of kan ik daar ook voor leren). Misschien blijft het daarbij, misschien kom ik wel aan de slag als musicalster. Ik heb geen idee, de tijd zal uitwijzen hoever ik kom. Wat wel duidelijk is, is dat ik zal genieten van elke stap die ik zet!! Fantastisch!!

Ik had hele leuke plaatjes en foto's van de verschillende musicals toegevoegd, maar op de een of andere manier ging dat niet goed, dus heb ik ze toch maar weggelaten. Mogelijk lukt het later een keer.

Volgende keer, in ieder geval, weer meer!

Wat kan een mens aan?

2008-04-16T04:07:00.000-07:00

Gisteravond was ik erg melig en uitgelaten tijdens de repetitie van de Jantjes. Bijna iedereen wel trouwens. De regiseuse had het er al over dat er mogelijk storm op komst zou zijn. Ik had al bedacht dat dit wel eens uit zou kunnen komen, maar dan een ander soort storm. Mijn werkgever zou namelijk die avond een mededeling doen aan alle medewerkers over doorgaan of failliet gaan. Helaas is het, het laatste nieuws geworden. We zijn failliet. Ook al hebben ik en mijn collega's het wel zien aankomen, toch is het een hele schok. De komende tijd zullen we horen of en hoe er eventueel een doorstart gemaakt kan worden, het blijft dus spannend....

De laatste tijd heb ik mezelf wel afgevraagd wat een mens niet allemaal in een mensenleven moet verdragen en soms wel veel tegelijkertijd. Zoals Jeroen en ik dat de laatste tijd hadden. De spanningen op mijn werk zijn er al een tijdje (zoals ik al omschreef in een vorig blog) en dat uit ik natuurlijk ook bij Jeroen. Hij steunde me al door dik en dun en dat vond ik heel prettig. Hij wist wat ik meemaakte, want hij heeft ook reorganisaties op zijn werk meegemaakt. Maar hij had thuis dus ook te maken met mijn spanning. Ik kon af en toe echt heel chagerijnig en ongezellig zijn. Ik houd echt ontzettend veel van hem en ben super trots op hem!

Vervolgens kwamen we thuis samen ook in een vervelende periode terecht. Op 20 maart knapte er namelijk een slang van de kraan in de keuken. Jeroen was de aardappels aan het wassen en deed de kraan dicht. We stonden alletwee in de keuken en hoorden heel hard water stromen. Eerst dachten we dat het alleen onder de gootsteen vandaan kwam en ik rende naar boven voor een tweede emmer. De eerste stond toevallig nog onder de gootsteen. Op het moment dat ik weer beneden kwam, kwam het water onder het hele keukenblok vandaan stromen en het stroomde ook al richting de kamer. Jeroen haaste zich naar de hoofdkraan om die dicht te draaien en dat lukte, maar het kwaad was al geschied. En tot overmaat van ramp hadden twee benedenburen ook schade door ons water. We hebben een hoop water kunnen 'wegdweilen' met een dweil en vele handdoeken, maar helaas niet kunnen voorkomen dat de hele keuken, woonkamer, hal en toilet waterschade ondervond. De dagen erna kwam ons lamminaat omhoog zetten.

Natuurlijk hebben we alles gemeld bij de verzekering en (om een lang verhaal, niet onnodig langer te maken) we krijgen uitbetaald in natura, een nieuwe lamminaat vloer. Door al het water was het beton natuurlijk behoorlijk vochtig geworden. Daarom werd er, op dezelfde dag dat onze vloer eruit werd gehaald, een vochtmeting gedaan. De uitkomst was dat er een betondroger in ons huis neergezet zou worden, om het vocht eruit te blazen. Nog dezelfde week werd hij geplaatst. Jeroen zou op dat moment thuis zijn, maar op die dag bleek dat hij niet weg kon van zijn werk. Dus kwam ik naar huis sjezen van een belangrijk gesprek. Ik was nog ruim op tijd thuis en de droger werd geplaatst. Die heeft de afgelopen week flink staan blazen en gelukkig goed zijn best gedaan, want vandaag mocht hij weer uitgezet worden, nadat er een nieuwe vochtmeting werd gedaan. De uitslag was dus goed!

De afgelopen week was echter heel vervelend. Er mochten, zolang de droger aanstond, geen ramen, roosters en deuren open staan. Dus het was behoorijk warm en droog in huis. Wat betreft het geluid viel het in de slaapkamer gelukkig wel mee. We konden gewoon thuis slapen. Beneden vond ik het echt niet om uit te houden. We zaten er om er te eten (we hebben wel enkele avonden buitens huis gegeten en veel makkelijke gerechten naar binnen gewerkt), te computeren of tv te kijken. Maar het liefst was ik zo veel mogelijk weg.

Ik was echt blij met de repetitie voor de musicals en, zoals ik al eerder omschreven heb, ging ik soms ook op een avond naar de musical en naar Expreszo. Heerlijk vond ik dat! Het was natuurlijk wel een vlucht, maar het was ook fantastische afleiding. Ik weet dat ik anders ook zo zou genieten van die avonden. Het maakte dat ik mijn hoofd 'boven water' kon houden. We probeerden sowieso onze avonden met ontspanning gewoon door te laten gaan. Dus Jeroen ging afgelopen maandag ook gewoon zwemmen. Hij heeft zichzelf helemaal en nog meer gegeven. 's nachts in bed kreeg hij last van steken en lag hij helemaal te trillen en klappertanden. We zijn ons wild geschrokken. Gelukkig gaat het nu weer beter met hem. We denken dat het een samenloop is geweest van het harde zwemmen en de gevolgen van de spanningen rond de waterschade en betondroger in huis. Vrijdag gaat hij naar de huisarts.

Binnenkort wordt bij ons de nieuwe vloer gelegd en hopen we dat het in huis weer normaler wordt. Weer ons eigen stekkie. En zoals ik al zei ga ik ervanuit dat de komende tijd duidelijk wordt of en/of hoe er een doorstart gemaakt kan worden. En wie weet liggen daar nog wel hele mooie kansen....

Tussendoor hebben we ook genoeg leuks meegemaakt hoor! We zijn natuurlijk verder gegaan met het voorbereiden van de bruiloft (zie site) en ik noemde al mijn musical repetities. Dit weekend zijn de voorstellingen. Als je nog wil komen kijken, voor de zondagavond zijn nog genoeg kaarten te bestellen (zie site Sound of Music). Verder had ik het in mijn vorige blog al over mijn musical uitjes. Daarover een volgende keer weer meer. Zo zie je maar,dat ik toch gelijk had, toen ik zei dat het een keer niet over theater zou gaan, alhoewel ik het wel tussendoor genoemd heb, maarja, dat hoort nou eenmaal bij mijn leven!

Sound of Expreszo

2008-04-03T13:48:00.000-07:00

Al dat gebabbel van mij over mijn passie theater. Soms denk ik wel eens, wordt het niet te eentonig. Maar wat mij betreft kan ik het er nooit teveel over hebben - en vooral ook doen-. Je weet het; waar het hart vol van is..... Al typ (en praat) ik niet altijd over mijn theater activiteiten, ik heb het ook wel eens over andere gebeurtenissen of belevenissen uit mijn leven.

Echt wel!!

Echt waar!!

Af en toe wel hoor!

Nou, vooruit, je hebt gelijk, heel af en toe ;-)

Dit keer een beetje van beide. Vandaag had ik namelijk een geweldige avond, na een zenuwslopende dag vol met werkstress. Ik moest voor een belangrijk gesprek in Zaandam zijn. Over dat gesprek typ ik later nog wel eens, maar het gaat nu vooral om de tijd ervoor. Ik was erg zenuwachtig daarvoor en ik was weer eens met verschillende dingen tegelijk bezig. Ik was een mail een het maken, er kwamen achter elkaar telefoontjes en ik was mezelf aan het toespreken, dat ik niet zenuwachtig hoefde te zijn. In de autorit naar Zaandam werd ik afgeleid door mensen op de weg, die af en toe flink rare stunts uithalen. Ik kan me daar echt over verbazen. Ik ga de stomme stunts niet eens noemen, maar het is echt knudde... Gelukkig kwam ik wel veilig in Zaandam en later weer thuis.

Maar dan de avond.... daar zaten jullie natuurlijk allemaal op te wachten...... zie je wel, dat jullie stiekem willen dat ik het over theater heb. Want daar bestond mijn avond uit en dit keer wel twee activiteiten!! Eerst had ik de repetitie met de nonnen uit the Sound of Music. We begonnen eerder dan de andere keren om alle (nonnen)scenes goed door te kunnen nemen. Het ging lekker. Ik vind het heerlijk om in dat nonnenkoor mee te zingen. Binnen deze groep kan je, net als bij de Jantjes, echt goed merken dat iedereen er wat moois van wil maken. Natuurlijk kan het altijd beter en zal ik de komende weken nog flink oefenen, thuis en met de groep, maar ik ging met een dik tevreden gevoel weer naar huis.

De optredens zijn 19 en 20 april, meer informatie kun je lezen op de website (zie mijn links). Daar staan ook hele leuke foto's en filmpjes van de repetities tot nu toe. En heel belangrijk: Er zijn voor de zondagavond nog kaarten te koop. Dus als je wil komen kijken, kun je ze via mij of via de site bestellen!! Ik zou het echt ontzettend leuk vinden!! Het is sowieso een ontzettend mooie musical om te zien. Dus niet (alleen) om mij te zien genieten, maar om zelf (ook) te genieten van dit prachtige stuk.

Maargoed, ik dwaal af. Omdat we eerst de nonnenscenes hadden doorgenomen, kon ik eerder naar huis dan anders. Thuis aangekomen merkte Jeroen dat ook op, hij zei: 'Goh, wat ben je vroeg, je zou nog wel naar Expreszo kunnen!' Dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Dus kreeg ik van Jeroen een lift naar het pakhuis, (wat een schat!!) zodat ik de laatste drie kwartier tot uur van de training nog mee kon maken. De anderen waren blij verrast toen ze me binnen zagen komen. Het was heerlijk om zo in te kunnen springen en mee te improviseren. Rod was dit keer de trainer en dan spelen we meestal veel en actief. Zo ook deze keer. Het was echt genieten. Als het goed is kun je het verslag lezen op de Expreszo site (zie ook mijn links).

Door de enthousiaste en motiverende repetitie met de nonnen en door het actieve improviseren was ik de spanningen van overdag helemaal kwijt en zoek ik nu met een op en top tevreden gevoel mijn bedje op. Wat zal ik lekker slapen!!

Ik kan alvast dromen over het weekend (start vrijdagavond), want dat zit ook weer helemaal vol met theater. Vrijdagavond ga ik met mijn moeder naar Les Miserables, zaterdag overdag treden we met AZOV op in Medemblik (een kort concert samen met het koor uit Abbekerk), zaterdagavond ga ik met drie vriendinnen naar Dirty Dancing en zondag repeteren we weer met de Sound of Music. Ik denk dat mijn volgende blog hierover zal gaan......

Ik denk het ja, ik weet het niet zeker.....

Nee, echt niet!!

Het kan toch zijn dat ik tussendoor wat anders beleef....

hm, je gelooft me niet?

Oke, ik geef het toe, het zal weer over theater gaan!! :-D :-) :-D

Korte update: weer beter!

2008-04-02T08:29:00.001-07:00

De titel zegt eigenlijk alles al. Het gaat weer een stuk beter met me. Op het werk is het nog wel stressen, maar privé heb ik mijn gevoel weer gevonden; ik voel me goed! Ik ben de laatste tijd weer vollop bezig met mijn hobby. Dat was ik ook al wel, maar het leek wel of ik er minder van genoot. Dat gevoel was even weg. Nu is dat weer terug. Ik geniet van het meespelen, zingen en dansen in twee musicals, het improviseren (wat ik nu even minder doe, maar over een paar maanden weer meer) en zangles!

Wie dan wel?

2008-03-28T13:42:00.000-07:00

Als wij niet meer geloven dat het kan
Wie dan wel?
Als wij niet meer vertrouwen op houen van
Wie dan wel?
Als wij niet meer proberen
Om van fouten wat te leren
Als wij 't getij niet keren
Wie dan wel?

Als wij niet meer zeggen hoe het moet
Wie dan wel?
Als wij niet meer weten wat er toe doet
Wie dan wel?
Als wij er niet in slagen de ideeën aan te dragen
Voor een kans op betere dagen
Wie dan wel?

Als wij niet meer geloven dat het kan
Wie dan wel?
Als wij er niet mee komen met een plan
Wie dan wel?
Als wij er niet voor zorgen
Dat de toekomst is geborgen
Voor de kinderen van morgen
Wie dan wel?
Als wij onszelf niet dwingen
Een gat in de lucht te zingen
Waar zij in kunnen springen
Wie dan wel?
© Paul van Vliet

Mijn gevoel?

2008-03-15T05:24:00.000-07:00

Laatst, na de datum van mijn vorige blog, vroeg iemand aan mij: 'Hoe gaat het met je?' Ik dacht niet na en antwoorde: 'goed!' 'niet!' zei de ander. Ik was verbaasd over deze reactie en zei dat ik me echt goed voelde, op dat moment dacht ik dat ook echt, dus ik zei dat het echt goed ging en vroeg waarvoor zij dacht van niet. Waarop ze uitlegde dat ze mijn weblog had gelezen. Ik antwoorde dat het een momentopname was. Dat ik me toen echt rot voelde en nu weer beter, een stuk beter. Ze was blij voor me.

Later besefte ik mezelf dat ik eigenlijk niet goed wist hoe ik me de afgelopen tijd had gevoeld. Ik had gehuild, maar ook gelachen. Naast de stress op mijn werk had ik, samen met Jeroen, ook leuke dingen meegemaakt. Zoals het voorbereiden van de bruiloft. Ik wist dat ik ook gelachen had, maar dat het meer een rationele lach was en dat ik het niet echt gevoeld had.

Het lijkt erop dat ik niet goed bij mijn eigen gevoel kan. Dat er als het ware een soort waas voor zit. Volgens mij is dat een soort bescherming van mijn eigen lichaam, dat de verschillende emoties die er doorheen razen blijkbaar niet goed aankan.
Eigenlijk was mijn antwoord, dat het goed ging, niet helemaal eerlijk. Maarja, ik had dus geen antwoord kunnen geven.

Op dit moment denk ik me wel iets beter te voelen. Ik kan soms nog steeds niet helemaal bij mijn gevoel, maar ik heb wel iets meer vertrouwen in dat het goed komt. Dat er een dag zal zijn waarop ik er weer helemaal bij kan. Ik denk dat ik er eigenlijk al iets dichter bij in de buurt ben.

Zo heb ik er o.a. weer vertrouwen in dat ik verder kan uitzoeken of ik van mijn hobby mijn werk kan maken. Maar daarover meer, zodra ik er zelf ook wat concreter nieuws over heb.

Ik houd jullie op de hoogte!

Van negatief naar positief

2008-03-02T07:16:00.000-08:00

Het is moeilijk om een blog te typen als je niet helemaal lekker in je vel zit, zoals ik nu. Toch waag ik me eraan. Ik hoop hiermee te bereiken dat ik wat van me af kan schrijven en mezelf ook toe kan spreken. Dus eerst de punten die minder goed gaan en vervolgens de punten die het positieve in mijn leven brengen, waardoor ik wel hoop houd dat er betere tijden volgen.

Het gaat niet goed op mijn werk, we zitten in een onzekere tijd en dat vreed aan me. Ik herken mezelf niet zo meer en reageer anders dan ik verwacht had. Ik zit soms zomaar te huilen, terwijl ik zelf niet kan verklaren waarom. Soms heb ik het niet eens door en voel ik als het ware opeens een traan over mijn wang lopen en besef ik me dat ik zit te snikken. Heel vreemd. Ik voel me ook niet goed, heb last van hoofdpijn, verkoudheid, duizeligheid (vrijdagmiddag viel ik bijna flauw) en ik heb last van mijn maag. Dat leg ik maar uit als stress klachten, waardoor ik dus denk dat ik minder stressbestendig ben, dan ik had gedacht. Dat is weer een enorme tegenvaller. De laatste tijd ben ik sowieso aan het twijfelen of de hulpverlening wel wat voor mij is en dit helpt daar niet bij.

Ik maak het er ook niet beter op door vervolgens ook te gaan twijfelen ik nog wel van mijn hobby mijn werk kan maken. Sommige mensen zie ik vertwijfelt reageren als ik ze het vol enthousiasme vertel en dan slaat de twijfel bij mij ook toe. Bovendien ben ik van anderen afhankelijk of ik in mijn vrije tijd tijdens het uitoefenen van mijn hobby de kansen krijg, die ik graag wil krijgen. Dan ben ik opeens weer heel onzeker of ik wel kan laten zien, wat ik in huis heb. Dan vraag ik me af of ik me in mijn vrije tijd wel kan ontwikkelen zoals ik wil en of ik wat werk betreft misschien toch maar moet kiezen voor veiligheid en dus op zoek te gaan naar een andere baan binnen de hulpverlening. Ik weet het gewoon even helemaal niet meer.

Wat er wel goed gaat is de voorbereidingen voor de bruiloft (nog steeds te volgen op de bruiloftsite). Jeroen steunt me daarbij waar hij kan. Het eerst volgende wat we gaan doen is het uitzoeken van de ringen. Daar hebben we beide echt enorm zin in. Verder steunt Jeroen me natuurlijk ook in deze onzekere periode wat mijn werk betreft. Hij weet hoe het is om een reorganisatie mee te maken, vooral ook hoe het kan voelen. Ik merk dat hij echt begrijpt wat ik meemaak.

Of ik van mijn hobby mijn werk kan maken, houd me erg bezig. Dat is wel duidelijk denk ik. Laat ik het maar stapje voor stapje aan pakken. Ik weet dat ik in september met een opleiding acteren wil starten. Deze wordt gegeven door st. de Kunst en leidt op tot amateur theater. Laat ik me daar eerst of focussen. Tegen die tijd zal ik daar meer informatie over krijgen en weet ik of het financieel en praktisch haalbaar is. Dan zien we daarna wel weer verder.

Ik houd jullie op de hoogte.
De volgende keer weer meer.

Vastgelegd in een Holly strip

2008-02-06T04:53:00.000-08:00

Op onze bruiloftsite kun je lezen over twee vrienden van ons, Rob en Larissa, die hun creatieviteit samenvoegen om voor ons de prachtige trouwkaart te ontwerpen en te drukken. Daar zijn wij natuurlijk hartstikke blij mee. Om met hen te overleggen hadden we bedacht dat het heel erg leuk zou zijn om ze uit te nodigen voor een diner bij ons thuis. Ik zou dan rijst klaarmaken met nog meer lekkers erbij.

Een paar weken ervoor had ik dat afgesproken met Rob via msn dat dit diner op 4 februari plaats kon vinden. Larissa had ik vervolgens weer via de mail uitgenodigd en een paar dagen later een herinneringsmail gestuurd, of ze het nog wist, omdat ik nog geen reactie binnen had. Ze had het wel netjes op haar kalender gezet bleek achteraf. Door mijn herinneringsmail ging het echter niet helemaal goed.

Twee weken ervoor op 21 januari kwam ik thuis in de hozende regen en kwam ik bij de schuur Larissa op haar brommertje tegen. Hoe het verder ging hoef ik niet helemaal te vertellen, maar kan ik je laten zien. Larissa tekent namelijk ook stripjes over zichzelf en andere figuren en heeft de situatie daarin geillustreerd:

Je kunt nog meer stripjes van haar lezen op http://hollycomics.livejournal.com/ en ze heeft ook een eigen website, waarop ze nog meer van haar kunsten laat zien: http://www.hollytoadstool.com/

Musical in het ziekenhuis

2008-02-04T11:35:00.000-08:00

Zondagmiddag hebben we met stichting Maatjes ontzettend hard gereperteerd op de eerste helft van de musical de Sound of Music. Donderdag had ik de eerste repetitie meegemaakt met het nonnenkoor en zaterdag overdag had ik (net als vele dagen voor de repetitie donderdag) zelf ook nog geoefend thuis, voordat ik mij zondag naar het ziekenhuis begaf. Daar hadden we de grote revalidatiezaal om te oefenen. We hebben de eerste helft eerst een keer doorgespeeld. Het stuk van de nonnen ging best goed, vooral het openingsstuk. Al ben ik wel blij dat we nog enkele maanden hebben, om verder te repeteren. Verder heb ik enorm genoten van de liedjes en dansjes van de kinderen! Dat zag er ook al heel goed uit. Je kunt meer foto's en een filmpje bewonderen op de website.

Mijn eerste theatersport wondje

2008-02-03T10:05:00.000-08:00

Zaterdagavond was het dan zover, ik zou teamcaptain zijn tijdens een theatersport (thuis) wedstrijd van Expreszo. Van te voren was ik best zenuwachtig, ook al spraken mijn medespelers me echt wel moed in en uiteindelijk ging het ook best goed. Ik was echt wel tevreden. Ook omdat mijn publiek achteraf melde dat ze erg genoten en gelachen hadden! Dus dat is wel voor herhaling vatbaar!

Iets wat naar mijn idee niet voor herhaling vatbaar is, is mijn val. Na de pauze deden we als openingsvorm de machine. Hierin beelden we met de twee teams (dus met 8 personen) een machine uit, die door het publiek benoemd wordt. Piet, de presentator had aan het publiek gevraagd welk product zij gefabriceerd wilden zien. Zij kozen voor een suikerspin en dus werden wij met z'n alleen een suikerspinmachine, iedere persoon een onderdeel. Deze machine ging steeds sneller en sloeg letterlijk en figuurlijk op hol. We stonden met z'n allen best dicht op elkaar, waardoor ik tijdens mijn (als nep bedoelde) val, echt struikelde over een speler van Tartrek (tegenpartij)!

Gelukkig kon ik mezelf nog opvangen met mijn armen, wat wel voor een schaafwondje zorgde. Op het moment van de val heb ik amper wat gemerkt. De jongen van Tartrek hielp me netjes overeind en vroeg hoe het ging. Dus met een brede smile liet ik hem weten dat het prima ging.
Ik voelde er helemaal niets van, dus wist dat het goed afgelopen was. Vervolgens speelden we gewoon lekker door.

Op een gegeven moment ging ik op de stoel zitten en leunde met mijn elleboog op mijn schoot. Auw!! Toen voelde ik het wel en ik bekeek mijn elleboog toch maar eens. Daar zag ik de schaafwond en vanaf dat moment voelde ik 'm constant. Mijn eerste theatersport wondje.

Verder heb ik wel prima door kunnen spelen en was de wedstrijd al weer sneller afgelopen, dan ik had gedacht. Later thuis in bed voelde ik mijn bovenarmen enorm en de onderkant van mijn rug. Dat is inmiddels weer wat minder geworden, af en toe een scheut, maar mijn schaafwondje voel ik wel. Maargoed, dat gaat ook weer over. Je ziet wel op de foto, dat het niets voorstelt!

Ik vond het echt een gafe avond en wil echt nog wel een keer captain zijn. Bovendien wil ik ook nog een keer presenteren, lijkt me ook iets veiliger, hihihi!

Een volgende keer weer meer.

De grachten van Haarlem

2008-01-30T03:38:00.000-08:00

Terwijl de was in de wasmachine draait en ik mijn brunch net achter de kiezen heb, is er even mooi tijd voor weer een blog op mijn weblog. Straks wil ik namelijk nog wat voorbereiden voor de bruiloft en nog wat oefenen voor zangles vanavond.

Zoals ik vorige keer al gemeld had zijn Jeroen en ik afgelopen vrijdag een avondje samen weggeweest. Dat komt niet vaak voor, omdat ik met mijn theaterbezigheden doordeweek en geregeld ook in het weekend, vaak weg ben. Dus we hebben er flink van genoten.

We hebben een rondvaart gemaakt door de Haarlemse grachten! Dit, onder het genot van een heelijke zoete witte wijn (ik dan, want Jeroen moest nog rijden), lekkere stukjes stokbrood en allerlei lekkers (kruideboter, stukjes kaas en worst). De gids vertelde onderweg leuke en mooie verhalen over de omgeving. Je kon het allemaal goed zien, want behalve kaarslicht, waren de lichten in de boot uit. Dat gaf wel een romantische sfeer, al zaten er nog een stuk of 9 andere stellen in dezelfde boot.

We hebben onder andere gezien: het huis van Mart Smeets, een molen waar mensen kunnen trouwen, hele mooie herenhuizen en grachtenpanden, een tunneltje onder een brug, welke tijdens WOII gebruikt is en nog veel meer. Ook zagen we het gebouw; de Egenlantier, waar Expreszo dezelfde avond een theatersportwedstrijd had tegen Tartrek uit Haarlem (zie links).

Het was soms ook best lachen om de gids. Zo vertelde hij, terwijl we langs de grote koepel gevangenis in Haarlem kwamen, dat hij blij was, dat hij na 7 maanden eindelijk weer vrij was en dat er naast de molen, waarin mensen kunnen trouwen ook een molen gebouwd zou worden, waarin mensen konden scheiden. Al denk ik niet dat iedereen altijd even goed door had, dat hij grapjes maakte.

Vooraf aan de rondvaart hebben we trouwens in een heel gezellig eetcafe nog wat gedronken en gegeten (bittergarnituurtje). We waren namelijk op aanraden van de organisatie op tijd naar Haarlem vertrokken. Later zagen we dat dit een heel goed advies was geweest, want de parkeergarage was, nog geen half uur, nadat wij aangekomen waren, al vol.

We hebben met een wegwerpcamera foto's gemaakt. Deze laat ik binnenkort nog ontwikkelen en dan zal ik ze aan dit verslag toevoegen.

Jorien en Jeroen nogmaals ontzettend bedankt voor de PLUIM, waardoor wij deze geweldige tocht konden maken! Zodra de foto's klaar zijn laten we die jullie natuurlijk zo snel mogelijk zien.

Nieuwe layout, zelfde inhoud

2008-01-23T07:33:00.000-08:00

Je hebt het vast al gezien, een nieuwe layout. Jeroen had zijn weblog ook veranderd en ik was ook uitgekeken op die van mij. Dus vandaar, een fris nieuw begin. Misschien zal ik de komende tijd nog wel het één en ander veranderen, maar dat zien we dan wel weer.

Wat inhoud betreft zal er niet veel veranderen ben ik bang. Even heb ik er aan gedacht om een theater weblog te maken en een privé weblog, maar (voorlopig) houd ik het nog samen, want tijd om er één bij te houden heb ik al bijna niet, laat staan twee. Hoe dan ook ik blijf ratelen over alles wat ik in mijn leven meemaak. Niet alles kan en wil ik zomaar op Internet zetten, omdat ik vind dat ik ook nog een stuk eigen privacy heb en ik heb ook respect voor de privacy van anderen. Ik heb namelijk het idee dat het Internet vaak genoeg gebruikt wordt op een manier, die mensen kan kwetsen. Daar doe ik liever niet aan mee. Maar gelukkig maak ik genoeg mee wat ik wel kan omschrijven.

Op theatergebied is er weer nieuws. Bij de AZOV in Abbekerk gaan we de musical de Jantjes doen! Ik ga dit jaar auditie doen voor één van de rollen. Voor welke weet ik nog niet, maar voor zover ik heb begrepen doe je niet echt auditie voor een bepaalde rol, maar meer in het algemeen. Vervolgens wordt er gecast. Naar mijn idee is dat een goede manier om de rollen te verdelen onder de juiste mensen. Ook is me vertelt dat (redelijk) nieuwe leden op die manier ook een kans maken op een rol, als ze dat willen en dus auditie doen. Vandaar dat ik de stap durf te wagen. Ik ben ontzettend benieuwd hoe het zal gaan. Zenuwachtig ben ik nu nog niet, maar zodra de datum (ergens in februari of maart heb ik vernomen) dichterbij komt, zullen die wel toenemen. Maar dat is niet erg, dat is juist gezond. (zolang ze niet de overhand nemen, hahahahaha).

Voor de musical de Sound of Music heb ik inmiddels de cd en bladmuziek ontvangen en ben ik bijna dagelijks aan het oefenen. Ik zing in het nonnenkoort twee liederen mee en dan de hoge alt stem. Op de cd vind ik het al zo ontzettend mooi klinken, ik hoop dat wij er ook wat moois van kunnen maken. Vast wel!! Bij links staat ook de website hiervan. Je kunt nu al kaarten bestellen voor de voorstellingen in april. Ik heb vernomen dat met name de zondagmiddag al steeds voller begint te raken. Dus bestel die kaarten of laat het me weten, als je wil dat ik kaarten voor je bestel!!

Op 2 februari is de eerstvolgende theatersport wedstrijd en ik speel mee. Ik ben dan ook de teamcaptain. Dat laatste is wel iets waarvoor de zenuwen bij mij naar boven komen, maar ik wil het ook wel weer heel graag doen. En ik weet dat mijn medespelers me hierin steunen en dat het hoe dan ook een top avond zal worden. Mocht het toch niet helemaal goed gaan, dan heb ik er weer van geleerd voor een volgend keer. Maar, ook dit komt vast wel goed!!

Verder kan ik noemen dat ik besloten heb mezelf niet alleen te oriënteren op het vak van trainingsacteur. Maar ook wil ik onderzoeken welke mogelijkheden er liggen op het gebied van het acteren zelf (en daar dus een baan in vinden). Dat hoeft niet een baan bij Joop v.d. Ende te zijn, maar mogelijk ligt er veel meer voor. Van die wereld wil ik mijn beeld groter maken. Dus als je iets tegenkomt, laat het me maar weten. Daar ben ik echt ontzettend nieuwsgierig naar.
Bovendien weet ik dat ik nog dit jaar of volgend jaar naast mijn werk een opleiding acteren wil gaan volgen. Dat vind ik heel zinvol, welke kant (trainingsacteur of acteur/musicalster) ik ook opga. Ik zal er veel aan hebben en kijk er ontzettend naar uit.

Je zult je mogelijk afvragen of ik dat allemaal wel red en of het niet teveel is. Maar ik kan je echt geruststellen. Van bezig zijn met mijn passie krijg ik een enorme stoot energie. Natuurlijk kost het dat ook, maar naar mijn idee houdt het elkaar prima in evenwicht. Ter vergelijking na een dag werken kunnen mijn schouders en nek helemaal vast zitten. Als ik dan 's avonds ga zingen of een musical repetitie of Expreszo training heb, heb ik daar geen last (meer) van. Het is echte pure ontspanning voor me. Natuurlijk ben ik ook wel eens moe en zit er ook wel eens wat tegen. Maar dat hoort er ook bij. Daar kan ik weer van leren. Ik let wel altijd op dat het in balans blijft met mijn prive leven (thuis met Jeroen, familie en vrienden) en wensen.

En verder ben ik binnenkort natuurlijk jarig en word ik alweer 28 jaar! Vandaag heb ik alvast wat inkopen gedaan, omdat we daar de komende dagen verder niet aan toekomen. Voornamelijk omdat Jeroen en ik vrijdag eindelijk de PLUIM gaan gebruiken, welke we van Jorien en Jeroen hebben gehad als bedankje tijdens hun bruiloft. Wat we gaan doen en wat we ervan vinden, zal ik daarna omschrijven op mijn weblog.

Ook zijn er weer voorbereidingen voorbereid (hahahaha) voor de bruiloft. Dat hebben we op onze bruiloftsite omschreven.

Dus volgens mij ben je weer even op de hoogte van de laatste ontwikkelingen!!
Een volgende keer weer meer!

Non Rachel

2008-01-03T08:54:00.001-08:00

Allereerst natuurlijk de beste wensen aan mijn lezers! Dat het een super 2008 mag worden!

Ik weet dat ik een tijd niet geschreven heb. Dat heeft verschillende redenen. Ik heb het druk gehad met het werk (we gingen verhuizen) en prive (o.a. samen met Jeroen zoeken naar een fotograaf voor de bruiloft). Wat ik eventueel leuk genoeg vond om over te schrijven maakte ik samen met Jeroen mee en vaak schreef hij er ook al over, dus dacht ik dat het niet interessant zou zijn om er ook over te typen. Inmiddels heb ik van vrienden begrepen dat ze het ook wel interessant vinden om mijn versie te lezen. Dus wieweet komt er in het vervolg wel een 'dubbel' stuk op de webloggen. Verder ben ik wat aan het kwakkelen geweest en wat ziekjes, maar het gaat weer goed.

Kortom, even stond mijn hoofd niet naar het ratelen over theater en wat me nog meer bezig houdt...
Maar nu zeker wel. De laatste tijd lijkt alles weer naar het positieve om te slaan. Ik ben begonnen met zangles en dat bevalt heel goed. Ook ga ik uitzoeken of ik trainingsacteur kan worden om op die manier communicatie, mensen begeleiden en theater te kunnen combineren. En bovendien - een knoop die ik vandaag heb doorgehakt- ga ik dit jaar aan twee musicals meedoen. Ik ben gevraagd om als non mee te doen met the Sound of Music. Het is geen spreekrol zeg maar, ik zing alleen mee, maar ik vind het helemaal geweldig. Daarnaast doe ik ook nog steeds en superenthousiast mee met de AZOV (ik weet nog niet welke musical we gaan doen). Hoe het allemaal precies zit leg ik nog wel eens uit.

Echt, ik ben zo ontzettend blij!!! Even was ik bang dat ik zou moeten kiezen tussen Expreszo en the Sound of music, maar dat hoeft niet. Ik zal maar enkele trainingen van Expreszo missen en niet een half jaar lang. Want als dat wel zo was geweest, had ik het, denk ik, niet gedaan. Of misschien toch? Ik weet het niet en zal het ook nooit weten, want nu hoeft er niet gekozen te worden en kan ik beide doen, wat zeg ik, ik kan mijn drie passies blijven doen: theatersport bij Expreszo, zangles en in twee musicals meedoen!!!

Dus ik ben er van overtuigd dat dit een topjaar gaat worden. Natuurlijk ook vanwege de bruiloft, waarvoor de voorbereidingen ook doorgaan, maar daarover houd ik jullie op de hoogte via de bruiloftsite.

Wat betreft het opdoen van theaterervaring gaat het absoluut de goede kant op. Ik hoop echt dat dit zo blijft doorgaan...... Ik houd jullie op de hoogte!

Volgende keer weer meer!

Mijn rollen bij Expreszo

2007-11-19T02:48:00.000-08:00

Zaterdag 17 november gingen we met theatersport vereniging Expreszo 'De Vloer op' Het verslag hiervan kun je al lezen op de Expreszo weblog en de rest van de foto's kun je daar ook zien.

Het leek mij echter leuk om wat verschillende foto's van mezelf bij Expreszo hier te plaatsen. Volgens mij is daar wel aan te zien, hoe erg ik het naar mijn zin heb of hoe erg ik in een rol kan zitten, hahahahaha!

Deze twee foto's hierboven zijn gemaakt tijdens de uitreiking van het lokale compliment. Met een groepje van Expreszo presenteerden wij de middag en deden we theatersport stukjes tussendoor.

Tijdens mijn eerste weekend weg met Expreszo, was ik een gothic type. In mijn rol heb ik toen weinig gelachen, maar af en toe kon je er toch een op mijn gezicht bespeuren, kijk maar goed. Ik zit op en top te genieten.

Als rechter tijdens de theatersportwedstrijd van de beginners, moest ik natuurlijk streng zijn. Maar ook toen kon er voor en na de wedstrijd best een lach af!! :-D

Tijdens mijn eerste theatersport wedstrijd, was ik nog best zenuwachtig (links), maar ik kon meerdere malen meedoen met uit- en thuis wedstrijden en ik wist al snel dat dit een fantastische hobby is!

Ook tijdens de trainingen geniet ik van al datgene dat ik leer op het gebied van het acteren, improviseren en al het anderen dat erbij hoort.

Kortom, ik zie mijzelf nog jaren lid blijven van theatersport vereniging Expreszo!! Het is echt geweldig.

Grenzen

2007-11-02T07:59:00.000-07:00

Jeroen heeft het in zijn stuk (over de paradontoloog) over zijn zenuwen, die hij niet meer de baas was. Zijn handen bleven trillen, hoe hard hij ook wilde dat het zou stoppen. Dat gevoel ken ik. Laatst maakte ik dat zelf mee op mijn werk. Ik was een mail aan het lezen van mijn leidinggevende. Het had naar mijn idee niets met de inhoud van de mail te maken, maar het gebeurde toevallig op dat moment. Ik begon (zo bleek achteraf) bijna te hyperventileren, ik kon in ieder geval bijna geen adem meer krijgen en begon naar lucht te happen. In mijn hoofd kwamen meteen allemaal gedachten naar boven. Wat gebeurd er nu? Word rustig....Waarom word ik niet rustig? Waar komt dit vandaan? Wanneer stopt het? Maar het stopte niet, het bleef doorgaan. Ik ben erover in gesprek gegaan met mijn moeder en zij vertelde mij, dat mijn lichaam vermoedelijk toch weer een grens aangaf. Weer, want daar speel ik al een hele tijd mee.

Zoals inmiddels bekend is heb ik pfeiffer. Of zoals mijn huisarts dat laatst uitlegde, een oude pfeiffer, waar ik nu last van heb, omdat ik te weinig antistoffen aan maak of ze werken niet goed. Hoe dan ook, ik merk het nu, doordat ik periodes heb, waarin het echt niet goed gaat. Dan heb ik mijn lichaam niet zelf onder controle, waardoor er sombere gedachten en soms ook hele doemscenario's in mijn hoofd opdoemen. In het hierboven genoemde voorbeeld ging het om het gedrag van mijn lichaam op dat moment. Vervolgens gaat dat verder met me aan de haal; Dit is al de zoveelste keer? Hoe vaak zal dit nog voorkomen? Wanneer houd het op? Straks blijf ik er me hele leven mee rondlopen...en ga zo maar door. Tegelijkertijd spreek ik mezelf toe, want ergens weet ik wel dat ik mezelf aan het gekmaken ben. Toch dring ik op de momenten dat het zo slecht gaat, niet tot mezelf door. Niemand dringt dan tot me door en ik voel me dan echt rot.

Vaak kom ik er wel weer uit, door er over te praten. Vorige keer deed ik dat met mijn moeder dus en mijn leidinggevende later. Zij luisteren goed en nemen me echt wel serieus. Maar ik wil graag dat dit soort momenten niet meer voor komen. Ik probeer ze juist te voorkomen door zo goed mogelijk mijn grenzen in de gaten te houden. Vier clientgesprekken, maximaal, per dag, nog niet teveel extra taken en goed pauze houden. Maar blijkbaar is dat soms toch te veel, of gebeurd er dan iets, waardoor mijn lichaam protesteerd. Dat vind ik nou zo moeilijk, daar heb ik zelf geen controle over en laat ik nou net een controlefreak zijn. Pffff...Ik wil echt niet in de slachtofferrol zitten, maar soms zie ik dus geen perspectief. Begrijp me niet verkeerd hoor: ik geniet op en top van dit leven en wil dat echt niet opgeven. Dat is het nou juis. Ik wilde dat ik daar weer eens wat meer van kon genieten, zonder rekening te hoeven houden met een lichaam, dat het opeens (onverwacht) even niet aankan, terwijl het daarvoor wel prima ging.

Ik geef toe hoor, ik heb een druk leven. Enkele maanden lang was ik drie avonden per week weg, had ik het druk op mijn werk en wilde ik nog een hoop erbij eigenlijk. Enkele weken was ik zelfs elke avond weg, doordeweeks en in het weekend. Nu valt dat wel even mee, omdat de musicalavond tijdelijk uitvalt. In januari start dat weer en dan wil ik graag weer actief deelnemen. Expreszo en het zwemmen wil ik ook blijven doen en ik heb nog zoveel wensen (die ik tijdelijk even op een laag pitje heb gezet). Voor mijn gevoel heb ik al behoorlijk wat water bij de wijn gedaan en wordt het nu tijd voor een stijgende lijn, of in ieder geval een stabiele lijn, zonder terugvallen, die zo rot aanvoelen.

Nouja, de tijd zal het uitwijzen, meer kan ik er op dit moment even niet van maken. Wel kan ik positief afsluiten, want deze week is het weer goed gegaan, zonder terugval hield ik het vol om tot 17.00 uur te werken. Met vandaag als uitzondering, vandaag was ik eerder thuis. Dat was echter niet vanwege een terugval. Dat was omdat ik nog gebruik wilde maken van een aantal vakantieuren voor het eind van het jaar.

Volgende keer weer meer en hopelijk het hele stuk wat positiever. Maarja, ik had nu zo'n tijd niet meer getypt, dus ik vond het wel weer eens tijd. En erover praten helpt, dus wieweet ook door het van me af te schrijven.

Hello Dolly

2007-10-01T05:32:00.000-07:00

De zenuwen gierden door mijn keel afgelopen weekend. Op zaterdag had de musicalvereniging, waar ik bij zit, namelijk de premiere en op zondag de matinee voorstelling van Hello Dolly. Van de regiseurs van het stuk leerde ik al snel dat die zenuwen juist een cadeautje zijn, waardoor je gefocused bent om goed je best te doen. We moesten wel rennen en vliegen tussen de scenes door, snel, snel omkleden en weer klaarstaan en dan was het oppassen geblazen om ervoor te zorgen dat we optijd op de juiste plaats stonden, maar uiteindelijk ging het prima.

Vooral zondag vond ik het zelf beter gaan dan zaterdag. Dat had te maken met mijn parasol, die zaterdag weigerde open te gaan, maar met een big smile bleef ik volhouden en uiteindelijk heb ik het dansje wel af kunnen maken. Op zondag zaten Jeroen, mijn moeder en twee zussen, mijn schoonmoeder, een collega met haar vriendin en twee kinderen en twee vrienden van mij en Jeroen in de zaal. Jeroen en mijn moeder had ik ingelicht over mijn parasol avondtuur en ik ben ervan overtuigd, dat zij tijdens dat dansje vooral op mij en mijn parasol lette. Gelukkig ging het dit keer uitstekend, niets aan de hand en ook de andere dansjes en liedjes vond ik prima gaan. Ja, ik ben dik tevreden. Vrijdag en zaterdag nog twee voorstellingen en morgen gaan we weer wat liederen doorzingen. Ik heb er in ieder geval weer erg veel zin in!!

(De foto's zijn tijdens de pauze gemaakt. Zodra ik meer foto's heb van het optreden zal ik die ook op deze weblog plaatsen).

Volgende keer weer meer!

2007-09-13T14:19:00.001-07:00

*WIJ GAAN TROUWEN!!!!!!*

*Op 28 augustus 2008*

p.s. Lees op de weblog van Jeroen het verslag over het aanzoek!!! Over de voorbereidingen kun je straks van alles lezen op onze weblogs en straks ook op onze bruiloftsite! We houden jullie op de hoogte!!

Shanty

2007-07-24T04:50:00.000-07:00

Afgelopen zaterdag waren Jeroen en ik een dagje naar Garderen, naar Ria, Bram en Shanty! Het was, net als de vorige keren erg gezellig en we hebben ook weer een stukje gewandeld. Omdat ik sindskort een nieuwe fotocamera heb, waarvan de accu het beter lijkt te doen, dan bij mijn vorige camera, schoot ik de ene na de andere foto. En vooral Shanty bleek best fotogeniek te zijn :-D.

Zie hier het resultaat:

Volgende keer weer meer!

Musicals

2007-07-20T04:15:00.000-07:00

Het is inmiddels wel duidelijk dat ik een grote theater fan ben. Dus het zal je ook niet verbazen dat ik graag musicals bezoek. Dit jaar was ik wat aan de late kant met het invullen van mijn wensenlijst aan het Park Schouwburg. Maar ik mag niet klagen over de kaarten die toegekend zijn. Ik ga dit seizoen naar maar liefst 5 musicals en een toneelstuk; Ciske de Rat (try out), Hair, Jesus Christ Superstar (door amateurvereniging uit Hoorn), Evita, met Jeroen, Erwin en Karina ga ik naar het toneelstuk Uitgedokterd en samen met mijn moeder naar Les Miserables! Dat vindt ik echt een geweldige topper en ik heb er mjin hele leven al naartoe gewild. Door deze musical heb ik mijn liefde voor musicals ontdekt. Mijn ouders waren er heen geweest en hadden een bandje gekocht met de muziek erop. Eerst luisterde ik mee met mijn moeder, maar al gauw was het bandje op mijn kamer te vinden. Inmiddels heb ik de cd gekocht en daar luister ik ook nog regelmatig naar. Op mijn hyves heb ik het mooiste liedje uit deze musical als gadget staan; on my own, in het Nederlands vertaald als: heel alleen. Beide teksten ken ik uit mijn hoofd (de Nederlandse iets beter, dan de Engelse).

De hoofdpersoon van Les Misérables is Jean Valjean, een man die negentien jaar in een strafkamp heeft gezeten om het stelen van een brood. Na zijn vrijlating vertrekt Valjean naar het dorpje Montreuil-sur-Mer, waar hij het tot fabriekseigenaar en burgemeester schopt. Zijn leven wordt echter aan een stuk door zuur wordt gemaakt door de kwaadaardige commisaris Javert, zijn voormalig gevangenis opzichter. Dat alles tegen de achtergrond van de Parijse opstand van 1832. (bron: http://www.musicals.nl/)

Natuurlijk ben ik ook super benieuwd naar de andere musicals. Voorgaande jaren heb ik al enkele musicals mogen bewonderen; The Wizz, Rembrandt en Sweeney Todd. Elke keer weer begint het dan te kriebelen in mijn buik en denk ik weer aan mijn droom om ooit zelf in een musical te schitteren. Dit jaar komt dat al uit op amateur gebied en dat vind ik geweldig! Ik zit in het ensemble van de musical Hello Dolly. Eind september en begin oktober zijn de optredens. Ik heb daarover een mail laten rond gaan onder familie en vrienden, maar voor alle zekerheid zal ik er hier ook nog wat over berichten.

Het verhaal gaat over Dolly Levi, een weduwe, die er veel plezier in heeft relaties ‘te ritselen’. Ze heeft het koppelen in haar bloed. De enige die Dolly niet wil koppelen aan een ander, maar voor zichzelf wil houden is Horace Vandergelder. Maar hij is een krent, die vrouwen eigenlijk alleen maar handig vindt, omdat ze gratis hard werken. Ook zijn twee personeelsleden Barnaby Tucker en Cornelius Hackl ervaren dat. Zij en Horace belanden in de hoedenwinkel van mevrouw Irene Molloy in New York. Irene is een vrouw waar Horace Vandergelder zijn oog op heeft laten vallen en Dolly zou hen wel even 'ritselen' natuurlijk. Kortom een geweldige voedingsbodem voor allerlei verwikkelingen, verliefdheden en misvattingen die zijn hoogtepunt bereikt in de restaurantscène in het tweede deel. In het Harmonia Garden restaurant krijgt een ieder onder het toeziend hoofd van gerant Rudolph Reisenweber wat hem of haar toekomt.

De voorverkoop van de kaarten is reeds gestart en duurt tot en met 28 augustus.

De kaartjes kosten € 13,- voor een volwassene (of € 11,- in de voorverkoop) en € 5,- voor een kinderkaart (tot en met 12 jaar).

Voorstellingen:

29 september 2007 : aanvang 20.15 uur

30 september 2007 : aanvang 14.00 uur

05 oktober 2007 : aanvang 20.15 uur

06 oktober 2007 : aanvang 20.15 uur

Locatie: Theater “De nieuwe haven”, Burg. Kromplein 6, Abbekerk.

Kaarten via http://www.azov.n/ / 0229-582278 of 0229-582148

(Bron: hyves van een hoofdrolspeler en de website van azov). Maar je kunt mij ook een seintje geven, als je wil dat ik kaarten voor je bestel. Op zondag 30 september komen mijn ouders, Dorine, Mirjam, Jeroen en een collega en haar gezin naar de middagvoorstelling. Dat vind ik echt geweldig. Dus laat het weten, als je komt, dan maak je me superblij.

Kortom, ik geniet dit seizoen flink van het kijken naar musicals, maar vooral ook van het zelf meedoen!! Als het blijft gaan, zoals het tot nu toe gaat, dan denk ik wel dat ik volgend seizoen weer mee zal doen. Ik ben al reuze benieuwd wat de volgende musical zal zijn. Je kan daarover stemmen op de hyves van Bart, een van de hoofdrolspelers (hij speelt Horace). Dat heb ik gedaan. Ik heb mijn voorkeur uitgesproken op Sound of Music, maar ik vond het wel moeilijk, ook Evita stond ertussen en dat vind ik ook een fantastische musical. Echter, de melodietjes van de Sound of Music ken ik al beter. Vandaar. Maarja, dat is afwachten, dat merk ik vanzelf wel.

Voorlopig houd ik me bezig met Hello Dolly, daar heb ik het druk genoeg mee. We hebben nu 'vakantie,' maar vanaf half augustus zijn er weer repetities. Ik doe nu lekker rustig aan om er tegen die tijd weer helemaal voor te gaan! (he, dat rijmt, haaaaha)

De volgende keer weer meer!

Tja, dat is Nederland

2007-07-17T12:34:00.001-07:00

Mijn vakantie is weer voorbij. Dit jaar gingen de vrije dagen best snel voorbij. Alleen de laatste anderhalve week duurde wat langer, maar toen hebben we eigenlijk niets gedaan. Vooral vanwege het slechte weer. Het kwam met bakken naar beneden. Op zondag 8 juli viel dat eigenlijk behoorlijk mee. Toen zijn we saampjes naar het IJsselmeer gegaan en hebben genoten van het mooie uitzicht op het prachtige meer, dat ooit een zee was!!

Ik laat de foto's dit keer voor zich spreken.

Wat een plaatjes he?

Vanaf de volgende dag was Jeroen weer aan het werk en had ik nog 3 dagen vrij. En toen zag het er op ons balkon als volgt uit:

Toen zag de lucht er niet stralend blauw uit (al vond ik het stiekem best mooi): Tja, dat is Nederland!

Volgende keer weer meer!

Vakantie 2007 Portugal

2007-07-04T04:25:00.000-07:00

Vanaf 22 juni tot en met 29 juni zijn Jeroen en ik op vakantie geweest naar Portugal en natuurlijk hebben we enorm genoten. Tijdens de heenreis hadden we eerst wel wat vertraging, vanwege een blikseminslag in het vliegtuig, terwijl wij erin zaten. Jeroen heeft op zijn weblog hierover vertelt. Maar uiteindelijk zijn we met een ander toestel wel naar Portugal gevlogen en heb ik onderweg wat foto's gemaakt van een prachtige zonsondergang.

Van te voren hadden we gezocht naar een hotel zo dicht mogelijk bij het strand, want dan zouden we flink wat van zon en zee konden genieten..... We hebben absoluut veel in de zon gezeten (Jeroen meer indirect vanonder de parasol), maar de zee, daar hebben we amper in gezwommen, want die was ontzettend koud!!! Jeroen heeft enkele keren een duik genomen, maar rende dan snel weer terug naar de handdoek. Ik kwam niet verder dan alleen pootjebaden. Bovendien zouden we 20 euro per dag kwijt zijn als we samen onder een parasol, ieder op een ligbed wilde liggen. Dat tikt wel aan! Maar we hebben tijdens de vakantie wel heerlijk gezwommen hoor..... in het zwembad bij het hotel. Het was niet echt groot, zo'n 15 meter, maar het water was lekker fris (al was dat ook in het begin wel wennen) en we konden (gratis) gebruik maken van ligbedden en parasols, dus dat was echt genieten.

Omdat ik rustig aan moest doen (vanwege de pfeiffer) hadden we de excursies afwisselend ingedeeld, met relaxedagen bij het zwembad. Maandag deden we een Jeepsafari. We werden met een Jeep opgehaald bij het hotel, haalden wat mensen op en reden naar het ontmoetingspunt. Daar moesten we nog een tijdje wachten op de andere Jeep en kon de Jeepsafari uiteindelijk starten. Het was wat meer bewolkt, waardoor de kans op verbranden wat kleiner was. Met de jeep reden we door diepe dalen, soms riviertjes, die de ene keer droog stonden (volgens de chauffeur hadden de vissen het water opgedronken, hahahaha), de andere keer gevuld waren met toch nog wat water en soms reden we over hoge bergen met een fantastisch uitzicht. Een keer overdreef de chauffeur wat en vond een medepassasier, een meisje uit schotland, dit wat te eng, ze begon te huilen, maar gelukkig gingen we snel alweer op veiligere stukken rijden. Jeroen en ik vonden het allemaal erg gaaf. Opvallend was dat er veel honden rondliepen. Vaak hoorden ze wel bij mensen, maar soms liepen ze ook gewoon los op de weg, zonder dat duidelijk was, waar de woonden. We hadden ook stops onderweg. We bekeken o.a. kurkbomen en bezochten een honingmakerij. Daar proefde Jeroen iets, wat vuurwater werd genoemd (zie de foto voor zijn reactie). Ook zwommen we in een riviertje, tijdens de lunch aten we in een restaurantje en we zagen hoe manden gemaakt werden. Maar het meest gaaf was het scheuren over de weg, over wegen vol stenen, door smalle straatjes, heel erg hoog en ook heel erg laag. Ja, het was een jeepsafari, zoals hij hoort te zijn!

Op woensdag gingen we naar Zoomarine. 's Ochtends rond tien over half negen zouden we opgehaald worden. Dat werd tien minuten later. Achteraf gezien valt dat wel mee, maar we hadden wel even de zenuwen, toen we daar voor het hotel stonden te wachten. Natuurlijk net, toen ik mijn mobiel uit de hotelkamer wilde halen, om onze contactpersoon van Jiba te bellen of smsen, kwam Jeroen achter me aan, dat de bus inmiddels geariveerd was. Al met al waren we nog ruim op tijd bij Zoomarine. Het park was net open gegaan. We hebben 4 van de 5 shows bekeken. Als eerst de roofvogel show en we denken dat we neefje Tim erg blij kunnen maken met de foto's en video opnamen, die we hebben gemaakt. Al was het soms wel moeilijk om de uil, arend of gier te pakken te krijgen op het schermpje. Gelukkig stonden ze ook wel eens stil.

Van de dolfijnen show heb ik nog het meest genoten. Het viel ons op dat de trainers vooral veel in het water met de dolfijnen bezig waren. Maar natuurlijk waren de geweldige sprongen ook weer fantastisch om te zien. Je kon er ook zwemmen met dolfijnen, maar dat hebben we niet gedaan, maar als ik ooit nog eens de kans krijg, wil ik het zeker gaan doen. Jammer alleen dat het vaak zo ontzettend duur is. Tussendoor hebben we tijdens de lunch een heerlijke pizza gegegeten. Vervolgens volgden we het verhaal van de formule voor een gelukkig leven, tijdens de seals en sealions show! Leuk om te zien dat die beesten zo menselijk reageren, door achter iemand aan te sluipen of een soort boer te laten. Dat was echt lachen. De laatste show was de 4D show, die te vergelijken was met de show, die ze bij de efteling afspelen. Erg grappig, vooral het moment dat je druppels in je gezicht voelt, zogenaamd van de IJsbeer, die moet niezen! Na deze show hebben we nog wat rondgeneusd in het souveniers winkeltje en heb ik nog een T-shirt gekocht. Ook kochten we de foto, die tijdens het binnenkomen in het park werd gemaakt.

Rond 16.00 uur reden we met de bus weer terug naar het hotel.

De andere dagen hebben we heerlijk relaxed bij het zwembad gelegen, af en toe een duik genomen, gezwommen, gelezen en gezont!!! Een dag waren we zelfs de eersten in het water. Dat was op en top genieten. Ook spraken we een paar keer met een Nederlands gezinnetje, waarvan de man een bakker bleek te zijn, waar ze Digi weegschalen hadden, dus een klant van Jeroens werk! Soms is het wereldje klein. Af en toe stond er wel wat meer wind, maar in de zon hadden we daar absoluut geen last van.

Wel moesten we wennen aan de etenstijden. Vooral het avondeten, dat begon pas om half 8 's avonds, Portugese tijd. In Nederland is dat half 9 's avonds. De eerste paar keren begonnen onze magen flink te knorren. Later viel dat mee, omdat we 's middags wat later gingen lunchen in de snackbar van het hotel. Dus ging het prima! Het eten was wat sobertjes, maar prima te eten. Niet elke avond patat, maar ook andere aardappelgerechten, rijst en/of pasta. Ook het ontbijt was goed met croissantjes, bolletjes, brood en als beleg jam, kaas, ham, komkommer en/of tomaat. We hebben ervan gesmuld.

Ik wil echt nog wel een keer terug. Misschien dan een andere hotel, andere plaats en andere excursies, maar dit land is echt heel mooi.

Ja, het was een fantastische vakantie!!!

Pfeiffer

2007-06-13T08:13:00.000-07:00

Na het weekend met Expreszo bleven de 'hooikoorts' klachten naar mijn idee wat lang hangen en bovendien voelde ik me oververmoeid. Na even wikken en wegen besloot ik toch maar naar de huisarts te gaan. Dat is goed geweest, want hij heeft mij doorgestuurd naar de poli in het ziekenhuis voor een bloedonderzoek. Vandaag vertelde hij mij de uitslag en hoorde ik dat het de ziekte van pfeiffer is. Hij heeft me medicatie voorgeschreven en vooral veel rust. Dus opzich komt het goed uit, dat ik vanaf volgende week woensdag (20 juni) vakantie heb. Dan kan ik ook rustig aan doen!

Nu wacht ik af hoe ik op de medicatie reageer en hoop ik van harte dat het weekje weg naar Portugal door kan gaan. Zoals ik me nu voel, denk ik van wel!

Ik twijfelde eerst of ik dit wel op mijn weblog zou zetten, maar het gaat sneller, dan iedereen, die ik op de hoogte zou houden, apart te mailen. Dat scheelt tijd en energie. Vandaar...

Volgende keer weer meer.

EXPRES JEZELF EXPRESZO

2007-06-07T07:56:00.000-07:00

Ook dit jaar gingen we met Expreszo (theatersportvereninging) een weekend weg. We hadden een boerderij geboekt in het autovrije dorp Orvelte (Drenthe) De Borckerhof. De zelfde boerderij waar Lama's gezocht, de bonte avond is opgenomen.

Het was fantastisch en ook het weer was geweldig! Dit jaar hebben Mariska en ik het georganiseerd, dat wil zeggen, vooral de inhoud van de vrijdag- en zaterdagavond. We hadden iedereen gevraagd om een stukje voor te bereiden van ongeveer 5 minuten, waarin iedereen zich presenteert. We zijn dit jaar verdubbeld, wat betreft het aantal leden, dus vonden we EXPRES JEZELF als een geschikt thema. Het was echt gaaf om te zien wat iedereen ervan gemaakt had. Ik ben echt blij, dat ik mijn videocamera mee had, waardoor we nog veel kunnen nagenieten. Gisteravond is het gelukt om alles op dvd te zetten en het ziet er (al zeg ik het zelf) echt heel leuk uit.

Aukje, Anne, Larissa, Franka, Mieke, Noor, Nirma, Vincent, Piet, Mariska en ik waren mee. Het begon de heenweg al met veel vrolijkheid. We zouden rond 16.00 uur vertrekken, maar doordat de NS weer eens vertraging had en niet duidelijk communiceerde had Franka wat vertraging, maar ongeveer een uurtje later vertrokken we. Ik vond het niet zo erg, want nu had ik Jeroen nog even gesproken en gezien, voordat we gingen. Maar ik zal niet te lief over Jeroen praten, want dan begint Anne straks weer....(hahahaha) In de auto luisterden we naar muziek en hadden we een hoop lol met het vertalen van de liedjes in het Nederland. Zo werd 'Belfast child' een heel ander lied: 'Als het Bijlmer kind opnieuw zingt' klinkt gewoon veel minder mooi, als je het mij vraagt, maar het is echt grappig als je dat meezingt. En wat dacht je van: 'Neem altijd het weer met je mee' (always take the weather with you).

Bij de Borckerhof aangekomen keken we onze ogen uit en ik gebruikte vooral mijn oren tijdens het filmen van de omgeving. Het leek wel over de vogeltjes in Drenthe veel vrolijker fluiten. Ik vond het echt een prachtgeluid en genoot er vollop van - wat wel als gevolg heeft dat wat ik gefilmt heb een beetje eentonig lijkt. Maar als je niet zo zeer op de beelden let, maar naar de vogeltjes luistert, geniet je er vast meer van :-)

We kregen van Anne onze sweaters van Expreszo. Daar hebben we het hele weekend al veel aan gehad. Ze zitten echt geweldig! En zijn ze niet prachtig?

Die avond introduceerde Mariska (en ik als haar assistent) de avond door zweverig te beginnen in een kring. Het is moeilijk uit te leggen, daar had je gewoon bij moeten zijn, maar het was echt leuk. Nadat Mariska ons teruggebracht had in de realiteit startte we echt. We zagen alle voorbereidde stukjes en ik kwam tot de conclusie dat 5 minuten te kort is voor theatermensen. Anderen mensen beginnen, naar mijn idee te zuchten als ze horen dat ze zichzelf moeten presenteren in 5 minuten. Theater mensen zuchten ook, maar juist omdat ze zich afvragen hoe het ze gaat lukken in 5 minuten. Waarom niet langer? Het is ook niet iedereen gelukt, maar het waren prachtstukjes. Wat mij betreft hoefden ze ook niet korter. Ik vond het geweldig om te zien hoe iedereen zichzelf liet zien op een manier, die bij hem of haar paste. Echt heel goed!

Mieke introduceerde zichzelf in een lied, dat ze zelf begeleide op haar mondharmonica en Larissa ondersteunde op haar gitaar. Het swingde (zeg je dat zo?) erop los. Mieke heeft in een jaar (?) tijd echt een hoop geleerd op de mondharmonica! Noor intervieuwde zichzelf aan de hand van vragen, die wij de avond ervoor (tijdens training) op een briefje geschreven hadden). Ze was de interviewer, maar ook zichzelf. Echt leuk om te zien hoe ze er een komedie van maakte door als ze zelf antwoord had gegeven, weer op de andere stoel te gaan zitten en te zeggen: 'Wat leuk!' Aukje liet haar kwetsbare kant zien en vertelde ons hoe blij ze was, dat ze iedereen in de ogen kon kijken, ik kreeg een brok in mijn keel. Piet zong over de modder aan zijn learze op z'n West Fries en zong als Buster van Tijn, dat hij een beetje misselijk was. Beide keren met achtergrond koor (Franka twee keer, de eerste keer met Mieke en vervolgens met Anne). Ook vertelde hij over Marian Milatz. Zij heeft namelijk ook op Expreszo gezeten en was net als Piet, een lid van het eerste uur. (slik, slik). Ook bedankte hij ons voor de steun aan hem vorig jaar. Hij eindigde met de wens dat dit een geweldig weekend zou worden en volgens mij is dat uitgekomen ;-) Larissa had ook een lied, waarin ze de testement van haar jeugd opmaakte. Ze liet van alles na aan haar moeder, stiefvader Tedje, haar zussen, vrienden, kat, vogeltjes en ons. Een zin uit haar lied (ongeveer) 'Elke week improviseren in een groep, dat is leuk, hoewel geen mens er wat aan heeft' (hahahahaha) 'Dat zijn theatersport herinneringen, die neem je mee, zolang je leeft' (klap, klap, klap, klap). Anne had een verhaal ingesproken op bandje met achtergrond muziek en geluiden. Hij vertelde over hemzelf en welke rol toneel in zijn leven speelde en speelt. Franka en ik stonden hem (op zijn verzoek bij) we waren klasgenoten, die hem uitscholden, omdat hij alles zo goed wist, inclusief de abcformule. Uiteindelijk bedankte hij ons omdat hij door theatersport met ons zijn ontspanning vindt. Franka presenteerde zichzelf aan de hand van allerlei voorwerpen en teksten op bordjes. Eigenlijk moet je dat gewoon zien. Ze deed dat op een liedje, maar ik weet even niet hoe de zanger heet en wat de titel van het liedje is, sorry. Ik zal het haar vragen. Daarna kwam ik met mijn stukje. Ik liet hen een kijkje nemen in mijn leven aan de hand van de verschillende rollen, die ik ben. Trajectbegeleider, vriendin en familielid, musical ster en Expreszo lid. Dat vatte ik samen in een limerick. De rest zong leuk mee met het refrein: la, la, la, la, laa, la (2x). Vincent presenteerde zichzelf ook aan de hand van verschillende voorwerpen. Hij stalde ze uit op tafel, liep er omheen en vertelde over zichzelf en wat hij in zijn leven meegemaakt had en wat hem bezig hield. Mooi om te horen vond ik zijn affiniteit met zwerfjongeren. In zijn vrije tijd houdt hij zich bezig met een hotel, waarin ze werken, studeren en eventueel wonen. Echt een geweldig en mooi initiatief. En dat Vincent zo'n goede verteller was, had ik ook niet verwacht. Ik was geboeid van begin tot eind. Nirma verzuchtte dat ze vijf minuten zo weinig vond en vertelde over haar droom om later naar Afrika te reizen, daar als verpleegster mensen te helpen aan een goede gezondheid. Daar leeft ze dan nog lang en gelukkig met haar zwarte ridder en halfbloed kindjes. Mariska sloot af door in eerste instantie haar feestkant te laten zien. Ze maakte zichzelf op voor een spiegel, zorgde voor een sexy outfit en danste op het nummer van madonna 'Expres Yourself' Vervolgens liet ze haar kwetsbare kant zien door een prachtig melodietje te laten horen, op een mini instrument, waarvan ik even de naam niet weet. Heel mooi om te zien. Verder hebben we die avond nog wat gedanst en gezongen. Rond half vier lagen we in bed.

Zaterdag overdag hebben we, na een heerlijk ontbijt, een lange wandeling gemaakt door het bos. En als ik zeg lang, bedoel ik ook echt lang. We raakten onderweg de weg een beetje kwijt, ondanks de kaart, die we mee hadden. Hierdoor werd het uiteindelijk een wandeling van ongeveer vier uur. Tussendoor hebben we op een terrasje gezeten en genoten van een heerlijke ijscoupe. Ik had een dame blanche. Heerlijk!!! Onderweg heb ik weer flink genoten van de omgeving, de volgels en andere dieren. We zagen nog twee schotse hooglanders pootjebaden in een meertje. Tijdens zo'n wandeling praat ik meestal niet zoveel, maar ik heb wel geluisterd naar de verhalen van o.a. Mieke, Franka en Vincent (en ook wel gereageerd hoor :-) Ja, ik heb er echt van genoten.

Mijn spieren vonden het alleen wat minder en helaas stak mijn hooikoorts of wat het ook is, de kop weer op. Mijn ogen begonnen te prikken, neus begon te jeuken en ik begon te snotteren. Ik begon me steeds beroerder te voelen, maar heb volgehouden. Teruggekomen was ik echt blij toen we uiteindelijk het meegebrachte badje neer hadden gezet en zelf konden pootje baden. Mieke nam de jaarlijkse traditie wat serieuser en naam een 'duik' in het badje. Volgend jaar toch maar weer een locatie dichter bij het IJselmeer of Noordzee? Vincent bereidde die avond een heerlijke maatijd voor ons met heerlijke eieren, pizza's en salades. Heerlijk!!!!

's avonds streden we in tweetallen voor de E-factor. We deden dat in de vorm van goede scene, slechte scene, maar dan andersom. Mariska had een a-4tje gemaakt met theatersport vaardigheden erop. Wij kozen daaruit onze kwaliteiten en uitdagingen. Vervolgens kozen we een uitdaging om mee aan de slag te gaan. In de slechte scene lieten we zien, waarom de uitdaging bij ons paste en in de goede scene probeerde we het zo goed mogelijk te doen. Uiteindelijk won het duo Aukje en Anne. Franka had dit, als fantastisch jurylid, in overleg met ons geconcludeerd, nadat ze iedereen gevraagd had wie volgens hem/of haar de winnaars zouden moeten zijn. Anne zijn uitdaging was het spelen van een foute, hoge status, man en dat deed hij echt heel goed. Dat hebben we de rest van de avond geweten ook. De ene foute opmerking na de andere kwam uit zijn mond. Ik ging rond 0.30 uur mijn bed in, maar sliep enkele uren later. Ik geloof dat ik in slaap ben gevallen tijdens een spel, waarin we dierennamen noemde. Giraffe - Eend- Duif, enz...

De volgende ochtend pakten we na een goed ontbijt onze spullen in. Met Anne, Piet, Vincent en Franka maakten we nog een korte wandeling. Het was de bedoeling dat we naar een bepaalde heuvel zouden gaan, maar die was er niet meer. Vervolgens ruimden we op en leverde ik de sleutel in. Ik bedankte de eigenaar en we gingen weer op huis aan.

Dit weekend was echt fantastisch. Ik geniet nog na, o.a. door de filmpjes en foto's en ik zit nu al uit te kijken naar volgend jaar.

Volgende keer weer meer!

De strandwandeling

2007-05-28T11:10:00.000-07:00

Gisteren kwamen Jeroen en ik op het geweldige idee om een strandwandeling te maken. We hebben het tijdens vakanties wel vaker gedaan, maar nog nooit in Nederland, dus dat werd wel een keertje tijd, vonden wij. Het weer was niet denderend, maar het zou in de loop van de dag opklaren, dus we vertrokken met de auto naar Schoorl. Het was de bedoeling om ergens in de buurt van het klimduin te starten met wandelen, of om daar de auto ergens te parkeren en dan naar het strand te lopen. Ondanks de Tom Tom konden we het klimduin echter niet vinden, maar we hebben ook niet echt ons best gedaan om het te vinden. We wilden een strand wandeling maken, dus dan kom je daar ook wel door bordjes met 'strand' erop te volgen. Dus dat kwam helemaal goed. Alleen weet ik nu dus niet of we bij Schoorl, Bergen of ergens anders over het strand gewandeld hebben, maar zoals ik al zei, maakt dat niets uit. Bij een strand tent namen we een coupe ijs en vervolgens hebben we een stukje gewandeld en af en toe ook stil gestaan en genoten van het uitzicht en alles wat er in en om het water gebeurd. We zagen een hoop kwallen en ander watergedierte. Het waaide enigszins, net lekker genoeg, om goed uit te waaien. Het was een heerlijke wandeling en we hebben al besloten dat we dit vaker gaan doen!!

Volgende keer weer meer

Waarom?

2007-05-22T08:54:00.000-07:00

Het is geen leuk onderwerp om over te schrijven en mijn weblog zou dit keer wat positiever zijn, maar door omstandigheden lukt me dat deze keer nog niet helemaal. Ik zal mijn best doen, om dat volgende keer wel voor elkaar te krijgen.

Deze week is namelijk een sombere week voor zowel Jeroen als mij en vele anderen. Afgelopen vrijdag is de moeder van zijn beste vriend overleden. Mogelijk zal hij daar zelf een weblog aan wijden. Dus laat ik dat aan hem over.

Enkele weken geleden, volgens mij een stuk of 5 a 6 werd mijn collega (werktrainer) ziek. Ze ging op een werkdag naar huis, omdat ze niet meer uit haar woorden kon komen. We dachten aan een TIA. Dit bleek het echter niet te zijn. Het bleek longkanker te zijn met uitzaaiingen naar haar hersens. Daarna is het naar mijn idee heel snel gegaan. We hoorden dat de uitzaaiingen meer waren, dan in eerste instantie werd gedacht. We vernamen dat ze bestraalt werd, dat chemokuur niet meer kon en dat ze zich er erg beroerd bij voelde. Vervolgens kwam maandag het bericht dat ze overleden was.

Bij het horen van dit nieuws, was de eerste vraag, die bij me naar boven kwam: waarom? En daarop volgde meteeen: ze had nog zoveel om voor te leven! Ik weet dat ik daar geen antwoord op krijg. Het is onderdeel van de cirkel van het leven; Geboorte, leven en overlijden. Maar als iemand nog niet uitgeleefd is, heb ik daar wel veel moeite mee. Ik kan het niet bevatten.

Wel probeer ik zo goed mogelijk mijn herinneringen aan haar bij me te houden. Op mij kwam ze over als een spontane en sociale vrouw. We hebben veel gelachen samen en ze was echt goed met clienten, ze ging echt op gelijkwaardig niveau met hen om. Terwijl ik dit tik, twijfel ik op mijn woorden niet te deftig klinken. Zo was ze namelijk totaal niet. Ze liet je echt in je waarde, maar kon ook met humor duidelijk maken, hoe je op haar overkwam. De juiste woorden vind ik nu niet, sorry.

Ik zal haar nooit vergeten!

Verbrand

2007-05-19T15:02:00.000-07:00

Vanmiddag ben ik verbrand, door de zon. Eigenlijk moet ik zeggen gistermiddag, aangezien het nu 3 over 12 's nachts is. Maar jullie weten vast wel wat ik bedoel! Enfin,Ik zat lekker op mijn balkon, had papier en pen bij de hand en zat na te denken over mijn stukje voor het weekend met Expreszo. We gaan, net als vorig jaar weer een weekend weg. Dit keer geen moordweekend, maar wel wat anders. Ik kan er nog niet teveel over vertellen, omdat de mensen die meegaan nog niet mogen weten wat we gaan doen. Wel hebben we ze al gevraagd iets voor te bereiden, waarin ze zichzelf presenteren. EXPRES JEZELF is het motto daarvan. Dus vandaag was ik bezig dat van mezelf voor te bereiden. Tja en meer kan ik er echt niet over kwijt....

Het was wel een erg gezellig lang weekend. Donderdag zijn Jeroen en ik naar Ria en Bram geweest in Garderen. We hebben weer een flinke wandeling door het bos gemaakt. Bijzonder vind ik dat mensen daar elkaar echt allemaal gedag zeggen en de omgeving is er ook zooo mooi. Het is gewoonprachtig en ik kom er altijd helemaal tot rust. We mogen er ook een keer met z'n tweetjes verblijven. Dat gaan Jeroen en ik hopelijk echt een keer plannen, want ik vind het er geweldig (voor zover dat nog niet duidelijk was).

Vrijdag moest Jeroen weer werken en heb ik wat huishouden gedaan, maar de rest van de dag heb ik gilmore girls gekeken en op Internet rondgesurft. Een heerlijke dag, waarop ik bijna niets gedaan heb. Dat doet een mens ook goed!

Vandaag (ik lig nog niet in bed, dus voor mij is het nog zaterdag), heb ik met Franka geluncht in Hoorn bij de Tuynkamer of de Eetkamer, hoe heet hij nou ook alweer? Anyway, het was echt heel gezellig! Ik merk dat we verschillende dingen gemeen hebben en dat het gewoonweg elke keer weer goed klikt. Ja, het is een goede vriendin geworden, het voelt gewoon goed. We krabbelen elkaar veel. Nee, nou geen vreemde dingen gaan denken, gewoon kijken op www.Taantje25.hyves.nl (gokje) Ze gaat ook mee met het weekend Expreszo, daar heb ik haar leren kennen, ik ben reuze benieuwd naar haar stukje en zij vast naar dat van mij. Vooral na het lezen van deze weblog, hihi.

Daarna zat ik dus op het balkon en was ik verbrand. Niet dat het boeit, maar het is wel weer een zin. Bovendien is het de titel van dit stukje, dus moest het gewoon weer even terugkomen. Na het eten zijn we.......let op........mijn auto gaan wassen.........ja, echt waar.........het is geen 1 april grap................zou ook niet lollig zijn op 19 mei.................. en vervolgens doorgereden naar mijn ouders. Daar was het zo gezellig, dat we het er volhielden tot en met half twaalf. Nu is het inmiddels alweer een uur later, dus tijd om naar bed te gaan.

Voordat ik deze blog ging schrijven, heb ik me ingesmeert met after sun, want zoals ik net al liet weten, ben ik vanmiddag op het balkon verbrand door de zon.

Welterusten en volgende keer meer (mogelijk dan iets minder melig)

De komende tijd rustiger

2007-05-11T09:15:00.000-07:00

Het is alweer bijna een maand geleden, dat ik iets op mijn weblog heb gezet, dus dat wordt wel weer eens tijd. Ik weet dat ik in herhaling val (vandaar dat ik ook een tijd niet geblogt heb), maar ik heb het echt ontzettend druk. Zowel op mijn werk als privé. Maarja, het is mijn eigen schuld, ik wil ook vanalles. Ik wil gezond en goed aan sport doen, ik wil me ontwikkelen binnen het theater en musical gebeuren, laten zien dat ik een goede trajectbegeleider ben en last but zeker not least wil ik gezellig kletsen en veel leuks beleven met vrienden, kennissen en familieleden. En elke week wil ik dat weer.

Maar ik verwacht wel dat het de komende tijd rustiger zal worden, of beter gezegd, de druk zal er wat vanaf gaan. Op het werk gaan we met elkaar bespreken, hoe we als team meer productie kunnen creeeren en wanneer we op de productie zitten. Ik hoop er dan ook achter te komen of ik er al op zit. Ik weet dat ik er niet alleen verantwoordelijk voor ben, maar het werkt rustiger als je weet dat je gewoon je werk kan doen en niet contstant die productiecijfers in de gaten hoeft te houden. Er is nu niemand, die zegt dat dit moet hoor, maar er wordt wel genoemd dat we als team de productie niet halen en dat heeft bij mij wat stressgevoelens teweeggebracht. Nouja, het komt wel goed hoor, we vergaderen er dinsdag over.

De rest wat ik allemaal wil is ontspannend, dus daar ervaar ik geen stress bij. Ik vind het heerlijk om met theatersport en bij de musicalvereniging in Abbekerk bezig te zijn. Het is misschien wat veel samen met het sporten. Daarom heb ik besloten om met fitness te stoppen. Ik blijf wel zwemmen en Jorien en ik hebben plannen om samen te gaan joggen. Dat is gezellig en sportief tegelijkertijd en veel leuker dan alleen in de sportschool te zitten zweten en zien hoe sommigen zich uit zitten te sloven.

Ook wilde ik nog op zangles en mogelijk een musicalcursus of opleiding volgen. Dat wil ik nog steeds wel, maar het hoeft niet allemaal dit jaar natuurlijk. Dus daarmee wacht ik nog even rustig af. Dus als het goed is, wordt het binnenkort allemaal wat rustiger en zal ik leukere dingen op mijn weblog zetten. Beloofd! :-)

Volgende keer weer meer!

Op die mooie zomerse dagen...in april

2007-04-15T10:02:00.000-07:00

Dit weekend heb ik me echt verbaasd. Het was ruim 25 graden buiten en dat nog wel op 14 en 15 april. Dat beloofd wat voor de rest van het jaar...... je kunt deze zin positief of negatief interpreteren natuurlijk...mijn voorkeur gaat uit naar positief....Maar ik dwaal af.

Jeroen en ik hebben van zaterdag een fietsdagje gemaakt. Eerst naar de stad, waar mijn moeder en Dorine spullen verkochten op de rommelmarkt van de kerk. Het opgehaalde geld werd besteed aan o.a. SoWieso (de musicalgroep), een nieuwe keuken en invalidentoilet in de kerk. Tenminste dat heb ik begrepen. Mijn moeder deed ook mee met een loterij. Er werden nummers opgenoemd (die met een rad gedraaid werden) en als jij dat nummer had, kreeg je een prijs. Omdat mijn moeder bij de boekenverkoop stond, hielden wij dat voor haar in de gaten. Nou, ze won de ene na de andere prijs. Een adresboekje, een kalender, mooie kopjes, macaroni, mix en servetten en volgens mij ben ik nog wat vergeten. Ik liet achteraf wel weten dat ik die kopjes errug mooi vind en ik mag ze hebben :-) (nou nog ruimte in de kast vinden).

Vervolgens hebben we nog een klein rondje door de stad gewandeld en genoten we van een lekkere snack bij de febo. Daarna stapten we weer op onze fietsen en togen naar Hauwert. Eerst bezochten we daar tante Co. Daar kwam de rest van de familie ook naartoe. Het was erg gezellig, vooral omdat Jolanda twee puppiehondjes (herders) kreeg. Ze waren zo'n 7 weken oud en heel erg lief en schattig en dat betekent echt wat als ik dat zeg.

Daarna reden we binnen Hauwert nog zo'n tien minuten verder naar Hugo en Anne, waar we alsnog mijn en Suzannes verjaardag vierden. Dat deden we aan de hand van een heerlijke BBQ, met ook nog rijst en pannenkoeken. Oja, en heerlijk, fantastisch lekker ijs toe. 's avonds reden we via een iets andere route weer terug naar Hoorn en belanden we onwijs moe, maar heel erg voldaan in ons bedje, waar we als een roos in slaap vielen.

Zondagochtend was het voor mij weer vroeg dag. Rond half negen stond ik naast mijn bed, omdat ik rond half tien in Abbekerk werd verwacht voor een workshop zang van een zangpedagoge. Daar kreeg ik echt de smaak te pakken om dat meer te trainen en dus op zangles te gaan. Ik zit daar al enige tijd over te denken. Zij geeft goede tips, waardoor je veel zekerder gaat zingen. Grappig is dat, want ik vind van mezelf helemaal niet dat ik een goede zangstem heb. Maar misschien wordt het toch nog wel wat. Tussendoor was er een geweldig goedverzorgde lunch met heerlijke salades, stokbrood en drinken. En natuurlijk zaten we daarvan, buiten in de stralende zon, te genieten. Aan het eind van de middag zongen we vierstemmig het prachtige lied Maria, uit West side Story. Het was wel moeilijk, maar uiteindelijk klonk het echt mooi.

Volgende keer meer.

De bruiloft van Jorien en Jeroen

2007-04-09T08:13:00.000-07:00

Het zonnetje straalde aan de hemel. Doordat het zo rond de 12 graden was, voelde het nog wel frisjes aan 's ochtends, maar het beloofde een mooie droge dag te worden en dat werd het ook. Vandaag (lees 4 april 2007) stapten Jorien en Jeroen in het spreekwoordelijke huwelijksbootje. Ik was al vroeg bij hen om Jorien, samen met Linda, te helpen met haar bruidsjurk. Dat liep allemaal goed. Het meeste werk hadden we nog aan het rijgsnoer, maar binnen tien minuten zat dat ook helemaal goed. Jeroen was inmiddels ook al gearriveerd en stond al aan te bellen. Dus Jorien spoedde zich naar de voordeur. Daar ontmoetten zij elkaar en dat was een prachtig mooi gezicht. Het zonnetje kwam daar ook bij kijken en deed de bruidsjurk van Jorien stralen. Vervolgens gingen zij foto's laten maken en reed ik terug naar huis, om later met Jeroen (mijn Jeroen) weer terug te komen. Dit keer had ik mijn videocamera aanstaan. Jorien en Jeroen hadden mij namelijk gevraagd om opnames te maken (vooral van het jawoord) voor de oma van Jorien, die er niet bij aanwezig kon zijn. Het was voor mij de eerste keer voor zoiets, dus ik hoop, dat als ze de opnames zien, het naar hun zin is. Ik vond het wel moeilijk om alle leuke, interessante, romantische en wonderlijke momenten vast te leggen. Zo heb ik tijdens de ceremonie in het stadhuis een hoop opgenomen, maar achteraf gezien vind ik dat ik meer had kunnen rondlopen, om meer gezichten vastteleggen. Ook had ik tijdens het eten mijn camera in de lader staan, waardoor ik twee speeches van de getuigen niet kon opnemen. Maar het jawoord staat er redelijk goed op en ook het tekenen daarna. Ik vond het een prachtige dag en een eer, dat ik er de hele dag bij mocht zijn. Rond 13.30 uur gingen we naar het stadhuis van Hoorn. Daar heeft de ambtenaar van de burgelijke stand een heel verhaal gehouden. Ze omschreef vooral het huwelijk heel mooi. Iets in de trand van: 'je hebt een vriend, een maatje, waar je bij wilt zijn, waar je voor wilt zorgen en waarmee je gelukkig wilt worden.' Dat staat iig op de video. Ook mooi vond ik dat ze Nikki ook een paar keer noemde, want natuurlijk hoort zij er ook bij. Na het stadhuis gingen we naar het Gouden hoofd in Blokker. We kregen eerste een kop koffie en Jorien en Jeroen sneden de taart aan. Die smaakte prima trouwens! Vervolgens kregen we een heerlijke brood maaltijd met krentenbroodjes, verschillende bolletjes, verschillende broodjes en beleg. Ik heb hier enorm van zitten smullen en ondertussen gekletst met Saskia, een vriendin van Jorien. Zij en haar vriend gaan in augustus trouwen, dus dat was een leuk onderwerp van gesprek. Jorien kreeg trouwens een prachtig kado van haar oma. Een armband, die zijzelf van haar moeder had gehad. Dus van generatie op generatie werd deze doorgegeven. Aan het gezicht van Jorien te zien, was ze onder de indruk en dat was ik ook. Naast de speeches van de getuigen, brachten de moeder van Jorien en haar vriend het alfabet ten gehore. Daarin kwamen veel herkenbare momenten naar voren. O.a. dat ze niet in Frankrijk te vinden zijn als het er regent en dat ze niet meer uitgaan en drinken, omdat het gezin nu op de voorgrond komt.
Daarna was de receptie op dezelfde locatie, maar dan beneden in een grotere zaal. Daar ontmoette we collega's, buren en andere vrienden van Jorien en Jeroen. De collega's van Jorien brachten nog een lied ten gehore op de wijs van altijd is kortjakje ziek. De tekst weet ik nu niet meer, maar het was heel goed verstaanbaar op dat moment. Ook de collega's van Jeroen barste in een lied uit, heel spontaan, maar dat was zo snel weer voorbij, dus dat hebben we niet helemaal kunnen volgen. Al klonk het wel heel enthousiast. Rond half negen was de receptie afgelopen en druppelden de collega's, buren en vrienden weer naar buiten. Als daggasten zaten we nog even na en werden we dubbel en dwars door het bruidsbaar bedankt. We kregen als bedankje een schaaltje met twee paaseitjes, een klein peper en zoutstelletje (dat moet je echt zien) en Jeroen en ik (evenals de getuigen: Michiel en Peppijn en de fotograaf Gijs) kregen een pluim; Een hele speciale bon. Die kregen we o.a. voor het organiseren van het vrijgezellenfeest. Jeroen en ik kregen een passiepluim, wat inhoudt dat we het uit kunnen geven aan een romantisch uitje of iets anders voor 2 personen. Dat gaan we nog uitzoeken op Internet. Er zit ook een wegwerpcamera bij, zodat we er ook foto's van kunnen maken. Erg gaaf!!

De moeders kregen een heel mooi beeld: twee handen in elkaar met de ringen erin en dan met de namen van Jorien en Jeroen erop. Echt prachtig!! We vonden het echt een geweldige dag en zijn Jorien en Jeroen erg dankbaar hiervoor. Natuurlijk wensen we jullie nogmaals veel geluk en liefde toe, samen met Nikki!