Probeersels

Al enige maanden terug had mijn zus een filmpje op youtube gezet, waarin ze zong. Verschillende filmpjes zelfs volgens mij. Dus dacht ik: "Na bijna 3 jaar zang les durf ik dat toch ook wel." Daarom heb ik de gok gewaagd en eerst maar eens 2 filmpjes op youtube gezet, waarin ik zing. Ik heb er nog 1 staan, die ik misschien ook zal uploaden. En dan maar..... diep bukken (om tomaten enzovoorts te ontwijken).

Je kunt ze hier vinden:
http://www.youtube.com/watch?v=erYDrhUQJtw&feature=fvst
http://www.youtube.com/watch?v=o627rof0GMQ&feature=related

Een volgende keer weer meer!

Carmella De Waar.....zegster!

Een aantal weken geleden kreeg ik een mail van een collega van mij. Ze was een vrijgezellenfeest van een vriendin aan het voorbereiden. Deze vriendin had veel met spiritualiteit, Tarot kaarten en Mediums. Dus haar vraag aan mij was of ik als waarzegster wilde "verschijnen." op het vrijgezellen feest. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Dat wilde ik graag doen.

Vanavond was het zover! Ik was best een beetje zenuwachtig. Ik had wel het één en ander voorbereid, maar had besloten vooral te improviseren. De sfeer in het huis van mijn collega was heel zen, als ik dat zo mag zeggen. Ze hadden speciaal voor mij een "Carmella" stoel neergezet. Heel geschikt voor mij natuurlijk. Ik ging er zitten en de vrijgezel zat naast mij met haar hand op de foliebol (moderner dan de glazen bol ;-). Ik begon maar gelij

k met mijn lezing. Er kwamen beelden van haar verleden en de toekomst naar boven. Waar ik hier op dit blog niet over uit zal weiden, maar het was een mooie en intieme sessie ;-)

Voordat ik weg ging had Jeroen al wat foto's van mij gemaakt. Dat ziet er als volgt uit.

Ik vond het echt ontzettend leuk om te doen. Zoals veel lezers wel weten is acteren mijn passie en wil ik daar heel graag wat meer mee doen, naast mijn werk. Daarom volg ik nu ook een (amateur) opleiding Acteren. Dus mocht je een vrijgezellen feest, een jubileum of ander feest organiseren en je wil een leuke act. Laat het me weten. Ik wil daar graag nog meer ervaring mee opdoen. Het hoeft dus niet persé een waarzegster te zijn. Ik doe vanalles: als presentator van een quiz of programma,

de toilletjuffrouw, een bruid, een amsterdamse marktvrouw of een héél ander typetje. Een playback of soundmix optreden. Je kunt het zo gek niet bedenken of ik kan het. Ik kan er ook bij zingen en dansen.

Wil je contact met mij opnemen en je weet mijn e-mailadres of telefoonnummers niet. Laat dan een berichtje achter onderaan deze weblog en dan neem ik contact met je op.

Vakantie

En dit keer is augustus zomaar voorbij gegaan, zonder dat ik een stuk geschreven heb. Ook dit keer is dat vanwege goed nieuws. Ik heb het weer te druk met leuke dingen. Jeroen en ik hebben drie weken samen vrij gehad en zijn op vakantie geweest naar Center Parcs Het Meerdal in America (Limburg). We hebben daar natuurlijk volop van genoten.

Het duurde dit keer wel iets langer voordat ik echt in vakantiestemming kwam. We hadden er vrijdag 6 augustus allebei wel heel erg veel zin in. Al kletsend, lachend en meezingend met de radio reden we naar onze bestemming. Tien minuten voordat we daar aan zouden komen, besefte ik me iets en riep keihard: KUT!!! (waarmee ik bedoelde: Shit, ik besef dat ik een fout heb gemaakt). Waarop Jeroen vroeg: Wat? (waarmee hij bedoelde: Wat is er?). Ik: "Ik ben mijn ondergoed vergeten in te pakken (en daar bedoelde ik niets anders mee, dat was echt het geval). Jeroen: "Hoe kun je dat nou vergeten???????!!!!!!!?????" Ik: "Ja, dat weet ik toch ook niet!" (waarmee ik bedoelde: wist ik dat maar!!) Jeroen was even stil en zei toen zachtjes: "Volgens mij ben ik het ook vergeten!" Het lag op het puntje van mijn tong om te vragen hoe dat nou toch kon gebeuren, maar dat heb ik toch maar weer ingeslikt ;-)

Op 6 augustus is ook Menno geboren. Het jongste zoontje van Suzanne. Daar zouden we zaterdag al langs gaan vanuit het park. Dat hebben we nu gecombineerd met een rit naar Hoorn. Dus we zijn van America naar Hoorn gereden, toen door naar Suzanne en van daaruit terug naar Het Meerdal. Een flinke omrit dus en heel veel mensen snappen ook niet waarom we geen nieuw ondergoed hebben gekocht. En dan kan ik uitleggen dat ik nog meer spullen vergeten was en dat ik het zonde vond om nieuw ondergoed te kopen wat ik niet nodig heb. Maar het blijft een grote blunder, die Jeroen en ik gemaakt hebben. Dat geef ik meteen toe. We kunnen er al flink om lachen en één ding is zeker: dit gebeurd ons nooit weer!! :-D

De rest van de vakantie hebben we er geen moment meer aan gedacht en lekker genoten van de vakantie. We hebben gezwommen, herten, konijnen en eekhoorns gezien. We zijn naar Toverland geweest, een middagje Venlo en we zijn zelfs even door America heen gereden. Maar dit dorpje in Limburg stelt niet veel voor. Sorry mensen die daar wonen. Wij vonden het een beetje tegenvallen en er was ook niets te doen. Maar het zal er vast heel gezellig zijn!! En we hebben wel een foto van ons gemaakt bij het bord. Dat was wel grappig!

Het was dus een heerlijke vakantie. Daar kunnen we nog wel een tijd van nagenieten. Ook al zijn we nu allebei weer heel hard aan het werken. Maar ook dat is belangrijk. Des te meer genieten we van de vakanties en vrije tijd samen.

Een volgende keer weer meer

Weer gehollyd!! ;-)

Een fantastische baan!

De afgelopen tijd heb ik weer minder weblogs geschreven. Dit keer ontbrak het me niet aan inspiratie, want ik wil al een tijdje vertellen hoe het nu op werkgebied gaat. Maar nu ontbrak het me aan tijd. Mijn tijd ging op aan werk (maar wel met heel veel plezier), gezellige dagjes en avondjes weg met vrienden en vriendinnen, verjaardagen, huiswerk maken, boeken lezen en naar voorstellingen voor de acteeropleiding en de trainingen theatersport, het weekend weg en nog veel meer....

Nu dreigde juni weer zomaar voorbij te gaan. Dus maak ik vanavond even tijd voor deze weblog.

Vol trots vertel ik jullie dat ik sinds 1 maart van dit jaar een hartstikke geweldige en leuke baan heb. Dat ik dit werk niet eerder gevonden heb. Hoe is het mogelijk? Ik werk namelijk als Regisseur Wijkdienstverlening in twee wijksteunpunten. Daar oganiseer ik activiteiten voor ouderen en ik werf, selecteer en begeleid vrijwilligers bij hun werkzaamheden binnen het wijksteunpunt. Zo'n organiseer freak en creativeling als ik voelt zich daar natuurlijk als een vis in het water. Ik heb ook hele leuke collega's en leidingevende. Het is hard werken, maar dat vind ik helemaal niet erg. Dit werk wil ik echt graag nog heeeeeeeeeel lang blijven doen!

Dit jaar of volgend jaar ga ik trouwens, naast mijn baan, de volgende stappen zetten als trainingsacteur. Binnenkort ga ik naar een voorlichtingsbijeenkomst en hoor ik daar meer over. Dan zal ik daar ook weer een blog aan wijden.

Laatst had ik het met iemand over angsten. Over dat men soms bang kan zijn voor het onbekende, voor het niet weten... niet weten wat er allemaal nog gaat gebeuren. Daarop zei ik: "Daar is eigenlijk maar één remedie tegen." "En dat is: genieten van wat je nu meemaakt." Je zult begrijpen dat ik dat op dit moment met volle teugen doe!!

Een volgende keer weer meer!

Nogmaals sorry, Holly!!!

Tijn heeft zijn zwemdiploma A!!

Vorige week op een avond ging in huize Muis de telefoon. Tijn belde en vertelde apetrots dat hij op zaterdag 24 april mocht afzwemmen voor zijn zwemdiploma A!!! “Vind je het dan ook leuk als Jeroen en ik komen kijken? “ Vroeg ik. “JA NATUURLIJK” antwoordde Tijn. Tja, stomme vraag!!

Want natuurlijk reden wij afgelopen zaterdag naar het zwembad in Purmerend om daar, al foto makend, Tijn en zijn mede afzwemmers aan te moedigen. En wij waren niet de enige. Ook opa Gerrit, oma Lammy, tante Irma (?), papa Gerrit, mama Astrid en broertje Tom waren erbij.
De groep afzwemmers was flink groot, dus er werd een flinke happening van gemaakt. In een lange slinger en al huppelend kwamen alle kinderen, de badjuffen en meester het zwembad in. Ondertussen werden er vrolijke liedjes gedraaid. De badmeester had een microfoon. Deze had hij ook wel nodig om zich verstaanbaar te maken in dat grote zwembad. Hij legde per keer uit wat de kinderen moesten doen. Het was soms best veel om te onthouden. Maar alle kinderen deden – soms na een kleine correctie van een badjuf – netjes wat hij zei. Echt heel knap vond ik dat. Zelf was ik meteen na de uitleg alweer vergeten wat ze moesten doen. Gelukkig heb ik zelf mijn A en B al gehaald ;-) en hoefde ik alleen maar te kijken hoe Tijn het deed.

Tijn zwom in zijn kleding (t-shirt en korte broek) naar de overkant. Daarna mochten de kleren uit – het werd netjes in een plastic tasje gestopt - en zwommen ze in zwemkleding verder. Tijn zwom door een gat onder water, bleef drijven als een ster en kon heel goed schoolslag, borstcrawl en op z’n rug zwemmen. Nadat ze dit alles gedaan hadden zei de badmeester dat het allemaal alleen nog maar een oefening was geweest. Dat ze nu voor het echt weer opnieuw zouden starten en dat de kinderen hun kleding uit de plastic zak mochten pakken en weer aantrekken. Een aantal wilden dat echt gaan doen. Gelukkig zei de badmeester al snel dat het een grapje was.

Daarna kwam nog het watertrappelen. Voordat ze erin sprongen mocht het publiek nog een liedje zingen. Hij vroeg wie uit het publiek papagaatje leef je nog in de microfoon wilde zingen. En natuurlijk, hoe kan het ook anders. Tom wilde dat wel. Hij vond dat helemaal niet eng en hij deed dat ook heel goed!!! Een echte entertainer die Tom (heeft ie van z’n tante ;-)

Bij POEF, sprongen de afzwemmers het water in. Ze moesten ondertussen ook een rondje draaien. Tijn deed dat zo goed en snel; het leek wel een pirouette. Als publiek mochten we de laatste 10 seconden van het watertrappelen aftellen en daarna was het zover. Toen alle kinderen op hun stoel langs het zwembad zaten riep de badmeester dat iedereen was geslaagd. De diploma’s werden uitgedeeld en alle kinderen liepen nog een ererondje om het zwembad.

Tijn, nogmaals van harte gefeliciteerd. We zijn echt super trots op je en komen graag weer kijken als je gaat afzwemmen voor je zwemdiploma B.

De vlinder

Gisteren kwam Robin bij ons om gezellig bij te kletsen, maar ook om onze trouwfoto's te bekijken. In ons album zit o.a. deze foto. Iedereen die deze foto tot nu toe gezien heeft, maakt een opmerking over de prachtige vlinder op mijn bruidsboeket. En het is ook een prachtplaatje. Voor mij betekent die vlinder echter meer dan alleen een mooie afbeelding. Dus vertelde ik ook gisteren weer mijn verhaal achter deze foto;

We waren net klaar met foto's maken, maar nog te vroeg om naar de trouwlocatie te gaan. Omdat we de laatste rapportagefoto's bij Schouwburg Het Park gemaakt hadden, besloten we in het restaurant daar nog even wat te drinken. Ik legde mijn boeket op de tafel. Het drinken werd gebracht en we zaten wat te kletsen. Op een gegeven moment komt er een vlinder aan gevlogen en ze landt op mijn boeket.

De fotograven maakten er eerst geen foto van, want we waren er allemaal van overtuigd dat de vlinder dan meteen weer weg zou vliegen. We waren dan ook blij verrast dat ze toch echt langer bleef zitten. Dus besloten de fotograven de foto wel te maken. Carla, onze vrouwelijke fotograaf zei dat sommige mensen zo'n vlinder als teken zien van iemand die al overleden is. Ik reageerde daarop door te vertellen over mijn oma. Daar moest ik namelijk sterk aan denken, sinds die vlinder op mijn boeket geland was. Ik vertelde nog even verder en op een gegeven moment vloog de vlinder weer weg. Het was net alsof ze dacht: 'Rachel heeft het begrepen!'

Na het horen van mijn verhaal zei Robin dat hij meteen geloofde dat het waar was. Hij had zelf ook een situatie meegemaakt, waarbij ervan overtuigd was dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik vond het heel lief dat hij dat zei. Al maakt het mij niet uit hoe anderen dit zien. Voor mij is het waar. Ik vond het echt ontzettend mooi en zal het nooit meer vergeten!!!

En laatst had ik nog een situatie, waarvan je kan denken: 'was dat nou toeval of niet?' Maar daarover:

Een volgende keer weer meer!

Tijd te kort

Gisteravond had ik een muziek training bij Expreszo. Luciën liet ons onder andere de blues zingen in de blues bar. We kregen van 'het publiek' een probleem op. Ik kreeg de opdracht om een "tijd te kort blues" te zingen. Het zou leuk zijn als het ook zou rijmen, maar dat was (zo begreep ik) geen eis. Ik vind het echt geen ramp om improviserend te zingen, daar heb ik de laatste tijd juist steeds meer lol in. Echter om dan ook te rijmen... Tja, dat vind ik nog best lastig.

Tijdens het zingen kwam spontaan het zinnetje: 'Ik wil nog dit, ik wil nog dat' bij mij boven. En terwijl ik dat zong, dacht ik al: 'Hey, dat zinnetje ken ik ergens van? Maar waarvan?
Ik heb mijn blues uitgezongen en de rest van de training dacht ik er niet meer aan.

Na de training fietste ik met Noor naar huis toe en kwam het zinnetje weer in mijn hoofd. Spontaan begon ik het te zingen en meteen wist ik het weer! Het was jeugdsentiment. Het kwam uit kinderen voor kinderen. Het was zelfs de titel van het nummer. Je zou kunnen zeggen dat het de kinderversie is van de "Tijd te kort blues." Dus minder blues, meer kindermuziek. Natuurlijk staat alles tegenwoordig op YouTube. Dus kun je de clip bekijken en luisteren via: http://www.youtube.com/watch?v=41hDIYyLz28

En tja, als ik de tekst van dat lied hoor, moet ik eerlijk bekennen dat het gevoel mij heel bekend voor komt. Ik wilde (en heb nog steeds wel die neiging) ontzettend veel en het liefste ook alles tegelijkertijd. Ook wilde ik steeds weer iets anders. Anderen, maar vooral ikzelf hield(en) dat vaak niet meer bij. Ik wilde ander werk, misschien wel in het theatervak, misschien toch zorg of meer welzijn. Het werk dat ik had wilde ik zo goed mogelijk doen. Tegelijkertijd wilde ik (en veel wil ik nog steeds) theatersporten, zangles, squashen, een opleiding acteren volgen, mijn nieuwe huidige baan tot een succes maken en trainingsacteur worden, het huishouden goed bijhouden, mijn afspraken nakomen met vrienden en familie en het thuis met Jeroen samen zo leuk, gezellig en fijn mogelijk hebben. Tja, dat kan natuurlijk niet en zeker niet allemaal tegelijkertijd.

Dat merkte ik ook wel. Eind vorig jaar ben ik een paar keer flauwgevallen en had ik op kerstavond een black- out. De co-assistent bij de huisarts constateerde begin dit jaar dan ook dat ik wel eens licht overspannen zou kunnen zijn. Daar schrok ik natuurlijk behoorlijk van! Als advies kreeg ik mee om voldoende rustmomenten in te plannen. Daar ben ik meteen mee begonnen. Eerst ging dat nog niet zo goed, maar het ging steeds beter en sinds deze weken kan ik zeggen dat ik echt kiplekker in mijn velletje zit!

Ja, ik blijf opletten dat ik mezelf niet voorbij loop en dat ik wel voldoende rustmomenten neem. Ik besefte me dat ik naar een beter leven aan het streven was, terwijl ik een prima leven heb. Ja, het is echt waar; Ik had (en heb dus zeker nog de neiging naar) het dertigersdilemma. Terwijl ik dondersgoed weet dat ik pas 30 jaar ben en de rest van mijn leven nog genoeg tijd heb om te onderzoeken wat ik kan bereiken en wat niet. En als ik iets niet red, dan heb ik daardoor echt niet een slechter leven. Dat besef geeft me al veel meer rust.

Toch besefte ik me ook dat ik gewoon graag met veel dingen tegelijkertijd bezig ben. Maar dat kan naar mijn idee heel goed, als ik het maar blijf afwisselen met rustmomenten en me blijf beseffen dat ik een heel gelukkig leven heb. Dus, dat ik blijf genieten van alles wat ik doe, beleef, hoor, ruik, proef en besef. En dat heb ik natuurlijk helemaal zelf in de hand.

Ik vind dat ik daar al heel goed mee bezig ben. Zo geniet ik ontzettend van mijn nieuwe baan, waar ik 1 maart vol enthousiasme aan begonnen ben. Ik merk nu al dat het me goed doet en dat ik er ook energie van terugkrijg. En wieweet komt mijn wens om trainingsacteur te worden dit jaar of volgend jaar wel uit.

Maar daarover meer in mijn volgende blogs.

Middagje strand

Het was alweer een lange tijd terug dat Jeroen en ik naar het strand waren geweest om daar een wandeling te maken. Ik weet niet eens meer precies wanneer dat is geweest. Ik denk ongeveer één of misschien wel twee jaar geleden. We hebben destijds gezegd, dat we het vaker zouden doen, maar dat was er dus al die tijd niet meer van gekomen.

Tot gisteren (zondag dus). Ik kwam 's middags spontaan op het idee om een strandwandeling te gaan maken. De hemel was bijna strakblauw, het zonnetje scheen vollop. Kortom, ontzettend zonde om de hele dag binnen te zitten. Ramon en Jeroen wilden wel met me mee. Zij wandelen natuurlijk meestal in de stad, maar een lekkere lange strandwandeling sloegen ze niet af.

En dus lieten we mijn tom tom in Jeroens auto ons de weg wijzen naar Bergen aan Zee. Daar vonden we een geschikte plek voor de auto, op loopafstand van het strand. We wandelden echt een heerlijk lang stuk. In maart is het natuurlijk wel koud nog als de hemel zo strak blauw is, maar dat vond ik juist lekker. De heenweg hadden we de wind, als een soort steun, in onze rug. We hebben tijdens het wandelen gezellig gekletst over allerlei onderwerpen. Ondertussen genoot ik ook van het geluid van de zee. Daar word ik zo lekker rustig van. Bij een strandtentje genoten we van een heerlijke warme chocolademelk met slagroom. Daarna liepen we weer terug. De terugweg blies de wind schuin in ons gezicht. Daardoor liepen de tranen uit mijn ogen. Maar ik vond het heerlijk om die wind door mijn haren en om mij heen te voelen.

Ja het was weer een heerlijk middagje. Voor herhaling vatbaar. Dit keer misschien wat sneller, dan de vorige keer ;-)

Een volgende keer weer meer!