Groots acteren in 3 stappen

In mijn vorige blog schreef ik al, dat ik gisteren wat meegemaakt heb, waardoor ik toch weer overweeg mijn passie verder te ontwikkelen.

Het begon een aantal maanden terug. Mijn moeder had een krantenartikel gelezen over een boek van Frederik de Groot over acteren in 3 stappen. Later tipte ook een musical genoot mij op het boek en afgelopen week stond er een artikel over Frederik de Groot in het blad woonhelden. Via mijn moeder kwam dit bij mij terecht.

Het boek zou een aanwinst zijn voor amateurtoneelspelers en anderen die zich in het acteren willen verdiepen. Natuurlijk wilde ik dat boek absoluut lezen. Onderaan het artikel stond een website van Living Productions (http://www.livingproductions.nl/). Het bedrijf, waaronder Frederik de Groot het boek zelf heeft uitgegeven. Je kon hen mailen en dan zou het boek opgestuurd worden. Zo gelezen... Zo gedaan. Onderaan de mail schreef ik mijn adres. Dat leek me wel verstandig, aangezien ze het op zouden sturen. Ik bestel wel vaker wat via Internet, dus hier hechte ik niet zoveel waarde aan. Al was ik wel razend benieuwd naar het boek.

De volgende dag zag ik dat ik teruggemaild was door Livingproductions. Ik verwachte te lezen hoeveel het boek zou kosten en wanneer het opgestuurd zou worden. Tot mijn grote verbazing was het een mail van Frederik de Groot zelf. Hij nodigde me uit op de koffie!! Dezelfde middag heb ik hem gebeld en zijn Jeroen en ik bij hem langs geweest! Het was echt leuk! Hij vertelde over zijn boek, hij heeft me ook verschillende tips gegeven... en hij heeft het boek gesigneerd.
Ik zal dit nooit vergeten.

Overdag zijn we nog bij mijn ouders langs geweest en daar hebben we ook gegeten. 's Avonds thuis ben ik meteen aan het boek begonnen en inmiddels heb ik het uit. Ik zal het echt aanraden aan iedereen, die van acteren houd en er beter in wil worden. Zoals mijn theatersport- en cursus genootjes. Het is makkelijk te lezen, overzichtelijk en door de vele voorbeelden ook goed te begrijpen. Ook beschrijft hij veel vanuit zijn eigen ervaringen als acteur. Het is een handzaam boek, makkelijk om bij je te houden en voor een auditie, repetitie of voorstelling nog eens open te slaan. Maar dan moet je het wel eerst helemaal gelezen hebben.

Ik ben echt onder de indruk dat is duidelijk en ik heb ook veel om over na te denken...

Een volgende keer weer meer.

Dertigers dilemma!

Net las ik in de gids, dat er donderdag een programma op tv komt over het dertigers dilemma. Dit wordt gepresenteerd door Chantal Janzen (net 30 jaar) en Ruben Nicolai. Ook een psychologe (Nienke Wijnants) zal haar licht laten schijnen op dit thema. Voor het lezen van het artikel, dacht ik: "Eens lezen, waar ik vanaf volgend jaar mee te maken krijg," want ik wordt natuurlijk volgend jaar pas 30.

Het programma donderdag gaat over dertigers die nadenken over de zin van hun werk en de keuzes die ze daaromheen over hun leven "moeten" maken. In het artikel staat daarover: "De grote hoeveelheid aan keuzes geldt natuurlijk voor iedereen, maar rond je dertigste komen de belangrijkste vraagstukken in je leven samen: een baan, een serieuze relatie, kinderen." Aldus Nienke Wijnants in het artikel. Naast de keuzestress leggen veel dertigers volgens haar hun leven langs een maatschappelijke meetlat. Hierover zegt ze in het artikel: Dertigers proberen krampachtig te voldoen aan de eisen van een perfect leven. Je moet dat jarendertighuis kopen en het zelf opknappen, een leuke vriendengroep en een inspirerende baan hebben en samen met die geweldige partner kinderen krijgen.

Terwijl ik dit las herkende ik ontzetten veel van mezelf. Ook Jeroen en ik, net getrouwd, hebben onze kinderwens en praten daar over. Maar in hoeverre past dat bij andere wensen van ons? Wat geef je prioriteit? En wat zijn daar dan de gevolgen van?

Na de loopbaantraining, die ik vorig jaar heb gevolgd, wat het advies: "Gewoon doen!" "Volg je droom en ga ervoor" En zoals ik eerder gemeld heb op mijn weblog, heb ik de eerste stappen gezet. In mijn vrije tijd ben ik gestart met mijn ontwikkeling van mijn passie, het acteren. Als ik daar nog verder in wil komen, is een gedegen opleiding natuurlijk ontzettend belangrijk. Echter, ik liep bij het zoeken daarvan, steeds tegen mijn leeftijd op. Als bijna dertiger zou ik niet meer aangenomen worden bij de opleidingen, die ik vond. Tot ik de cursus vond, die ik nu volg. Die had geen leeftijdsgrens. Toch merk ik dat ik geen tiener meer ben en bleef ik verder zoeken. Eigenlijk had ik dat zoeken echter opgegeven. Tot er gisteren iets gebeurde (daarover meer in mijn volgende blog).

Het heeft er in ieder geval voor gezorgd, dat ik toch weer aan het nadenken ben en dat ik weer volop voor het dertigers dilemma sta. Ga ik nu voor mijn carriëre of kies ik eerst voor een (of meer) kind(eren).

In het artikel geven ze ook tips om van het dilemma af te komen: "Keuzes maken in volgens Nienke Wijnants de manier om de dertigersdip achter je te laten. Hoe meer eindjes er open liggen, hoe meer last je hebt van de dilemma's. Je kiest voor een relatie, kinderen en een baan. Met het maken van keuzes wordt het leven rustiger. Mijn devies is dan ook: hak knopen door.

Die ena laatste zin en laatste zin vond ik verwarrend. Het klinkt alsof je voor meerdere zaken tegelijk kan kiezen. Dus feitelijk niet hoeft te kiezen. Maar toch is het van belang om knopen door te hakken? Hmmm, daar ga ik nog even over nadenken.

Een volgende keer weer meer...

Rachel in de Metro

Dit artikel stond vandaag in de Amsterdamse Metro (krant)

Later als ik groot ben wordt ik ook een ster...

Move your ass !Metro’s Dieuwke op musicalles
Broadway, here I come!
Je hebt stiekem de droom om te schitteren in een musical, maar je weet niet waar je moet beginnen. Bij de oriëntatiecursus musical van Musical Center krijg je les om die droom in vervulling te brengen. Metro mocht een avondje meedoen.

In het voormalige gebouw van de Volkskrant aan de Wibautstraat staat een groepje meiden voor een enorme spiegelwand. Met danskleren aan en tapdansschoenen in de aanslag, want vanavond ligt de nadruk op dans. We beginnen met de warming-up. Arnold van Maanen, dansdocent en tevens oprichter van Musical Center, loost ons in een sneltreinvaart door allerlei pasjes heen. Gelukkig herken ik de balletachtige pasjes van andere danslessen en kan ik aardig meekomen.

Het tweede uur van de les gaan we acteren. “Slof niet met hangende schouders het podium af. Neem het publiek tot en met de laatste seconde mee,” drukt Van Maanen ons op het hart. Twee uur later is het tijd voor het derde deel van de avond: tapdansen. Met een paar geleende tapdansschoenen stort ik me op de tapcombinaties. “Hier hebben wij vorige keer al heel lang op geoefend, hoor”, stelt een van de meiden me gerust.

Dan komt het zanggedeelte. Met een plat Amsterdams accent moeten we het liedje ‘Zalig Zijn’ zingen uit de musical My Fair Lady. Wat kun je een hoop leren in vier uur tijd. Maar toch heb ik nog niet echt het ‘musicalgevoel’. Maar dan, aan het einde van de avond, voegt Van Maanen alles wat we geleerd hebben samen.

We acteren een scène uit My Fair Lady, de muziek begint te spelen.We tapdansen totdat de muziek tot een climax komt en dan zingen we in koor: Zalig zijn. Wouw, wat is dit leuk! Ik waan mezelf een musicalster. Om in de woorden van Eliza Doolittle te spreken:
“Oh, zou dat nou niet zalig zijn?”

ADHD

Afgelopen dinsdag begon het al. Ik was gewoon aan het werk, maar voelde me niet zo lekker. Ik besloot me af te melden voor de Musical Cursus van die avond. Maar ik kreeg een sms terug van Arnold (de artistiek leider van het Musical Center) dat we die keer bijna de hele avond zouden acteren. Dat kon ik dus niet laten schieten en ging toch maar heen….

Dat heb ik geweten… Tijdens de avond ging het wel, al voelde ik me wel al heel beroerd. Ik miste de bus terug en moest een half uur langer wachten. Eenmaal in de bus vielen mijn ogen constant dicht en stond het zweet me op het voorhoofd. Woensdag werd ik kotsmisselijk wakker en had ik een keel, waar bijna geen geluid doorheen kwam. Praten deed gewoon zeer. Donderdag en vrijdag ben ik thuisgebleven van mijn werk. De klachten stapelden zich op: hoofdpijn, ontstoken ogen, last van mijn oren tijdens niezen en gapen, maagkrampen en eten dat niet binnen bleef. Kortom, een stevige griep.

Terwijl ik met deze griep op bed heb gelegen, werd ik met m’n verkouden neus op de feiten gedrukt. Opeens wist ik het: Ook ik heb ADHD. Nee, geen hyperactiviteit in mijn gedrag, maar meer in de activiteiten, de hobby(‘s) die ik heb. Alles heb ik af moeten bellen afgelopen week: Musical cursus, zangles en Expreszo. Bovendien kon ik niet met Jeroen, Erwin en Karina mee naar Niet Schieten (Cabaret) en niet naar de verjaardag van Suzanne.

Mocht ik nu noodgedwongen iets moeten stoppen, dan zou ik niet weten wat. De Musical Cursus stopt na juni, dus dan wordt het wel even wat rustiger. Maar ik overweeg om daar in oktober weer mee verder te gaan, als er genoeg aanmeldingen zijn voor de vervolg cursus. Ook zangles vind ik veel te leuk en opzich is dat maar een half uur per week. Met Expreszo wil ik echt niet stoppen. Dat is gewoon een onderdeel van mijn leven. De groep is super en het trainen en wedstrijd spelen levert me juist energie op.

Verder wil ik eigenlijk ook nog heel graag in een musical of toneelstuk meespelen. Daarom had ik ook auditie gedaan, waar ik het in mijn vorige blog over had. Maar ik denk dat ik dat idee voorlopig even moet laten varen. Ik speel natuurlijk wel bij Expreszo. Dat is natuurlijk niet hetzelfde als in een musical, maar ik sta wel op de planken. En in mei gaan we weer De Vloer Op, dus dat komt weer een stukje dichter in de buurt.

In de toekomst zal ik het wel wat rustiger aan moeten doen. Hoe? Geen flauw idee. Maar voorlopig blijf ik nog met veel enthousiasme: ADHD (Alle Dagen Heel Druk), wat betreft mijn hobby (‘s). Ik kan gewoon niet (makkelijk) stilzitten.

De rollen omgekeerd

Een aantal weken terug, heb ik (weer) een auditie gedaan. Dit keer voor een toneelstuk. Omdat ik tijdens de musical cursus heb gemerkt dat vooral het acteren mijn passie is, wilde ik uitzoeken wat ik vind van alleen het toneelspelen. Helaas heb ik de rol niet gekregen en dat houdt in, dat ik ook niet mee speel in het toneelstuk. Achteraf vind ik het toch niet zo erg. Ik besefte me, dat ik het eigenlijk toch al behoorlijk druk heb met andere activiteiten. Bovendien kan ik mijn vrije tijd beter besteden aan de ontwikkeling van mijn passie. Blijkbaar ben ik er nu nog niet aan toe om al in zo'n stuk te spelen. Wieweet, in de toekomst.

Thuis blijf ik trouwens evengoed acteren, samen met Jeroen. Ja, echt waar! Een tijdje terug was het zo enorm koud en aangezien ik dicht bij het raam slaap, had ik daar erg veel last van. Daarom mocht ik van mijn lieverd enkele nachten aan zijn kant van het bed slapen en sliep hij op mijn plek. Dit bracht een spontane rolwisseling teweeg. Jeroen begon 'op mijn manier' te klagen over de koud en dat hij zijn voetjes zo graag aan mijn benen wilde warmen. Ik, op mijn beurt, , nadat we vijf minuten daarvoor besloten hadden om te gaan slapen, zette het op een snurken! Zo deden we allemaal uitspraken en gewoontes van elkaar na. We hebben in een deuk gelegen!!

Tja, daar had je echt bij moeten zijn, om de humor hiervan te begrijpen, maar ik denk niet dat hier ooit een toneelstuk van gemaakt wordt...

2008

Ietwat aan de late kant, maar zoals beloofd, blik ik nog even terug op 2008. Voor mij was dat het jaar van het nieuwe; natuurlijk ons huwelijk, maar ook een geboorte en een nieuwe start in mijn vrije tijd. Het klinkt nu misschien nog wat kriptisch, maar wordt straks duidelijk.

Natuurlijk begon het aftellen naar de bruiloft pas echt in januari. Al hadden we de laatste maanden van 2007 ook al heel wat geregeld. Maar vanaf januari begon echt dat belangrijke jaar voor ons. En wat hebben we veel geregeld. Jeroens pak, de ringen, de bedankjes, de openingsdans en nog veel meer. Ik weet nog goed, dat de dag aanbrak en ik stikte van de zenuwen. Die achteraf nergens voor nodig waren. Het was een prachtige dag. Droog en niet te warm. De ambtenaar hield een persoonlijke, mooie en gedichtvolle toespraak. De muisjes op de taart waren ontzettend leuk en onze openingsdans was een groot succes. En wat hebben wij genoten van de sketches, dansjes en liederen van onze familieleden en vrienden. Wieteke heeft alles heel mooi op video gezet en natuurlijk zijn de foto's fantastisch geworden. Dus we kunnen nog vele jaren nagenieten. Voelt het nou heel anders? vragen veel mensen aan ons. Dat valt mee hoor. We leven eigenlijk gewoon verder, zoals we dat voor de bruiloft ook deden. We houden nog steeds evenveel van elkaar, als daarvoor. Maar toch... dat we die keuze hebben gemaakt voor elkaar in het bijzijn van onze vrienden en familie. Dat is heel speciaal geweest en heeft toch wel iets speciaals.

En wat was het spannend of Suzanne op de bruiloft zou kunnen komen of niet. We hadden het haar absoluut niet kwalijk genomen als ze er niet was geweest, want ze was hoog zwanger. En ze was er bij. Helemaal vanuit Laren Gelderland, kwam ze naar onze bruiloft in Hauwert. Dat zullen Jeroen en ik echt nooit en te nimmer vergeten.... En Fleur, dat is ook een bijzondere meid. Die kwam ter wereld op het moment dat wij goed en wel weer in Nederland waren en in ons bedje lagen na onze huwelijksreis. Heel goed getimed meid! Daar zullen we je eeuwig dankbaar voor zijn!

2008 was ook het jaar van mijn zoektocht, ontdekkingstocht: in hoeverre zou ik van mijn hobby mijn beroep kunnen maken? Daarom ben ik in oktober ook begonnen met de orientatiecursus musical in Amsterdam. Ik heb het er enorm naar mijn zin en vind het heerlijk om naartoe te gaan. Toch heb ik wel een (voorlopige) conclusie getrokken. Voorlopig zet ik mijn ontwikkeling en ervaring op theatergebied wel door, maar houd ik het wel lekker in mijn vrije tijd. Ook heb ik ontdekt dat mijn passie met name ligt bij het acteren. Zingen komt op een goede tweede plaats en daarna, op nummer 3, het dansen. Ik ben gaan twijfelen of ik dat nog wel zo graag wil combineren met zingen en dansen. Dus ben ik nu aan het onderzoeken hoe ik mijn acteer vaardigheden in mijn vrije tijd verder kan ontwikkelen.

Wat is er verder nog gebeurd in 2008; Naast Fleur, zijn ook Tara, Pien en Tygo geboren, mijn vorige werkgever Roads ging failliet en Dijk en Duin nam het weer over. Mijn ouders zijn verhuisd, waardoor het huis waar ik vanaf mijn zesde woonde leeg is komen te staan; het staat te koop.

Wat zal er verder nog gebeuren in 2009: dat weet ik niet, maar wel weet ik dat ik er flink van zal genieten en zeker mijn best zal doen om er weer een mooi en vreugdevol jaar van te maken.

Een volgende keer weer meer.

Straks in 2009

Natuurlijk had 2008 als ultiem hoogtepunt onze bruiloft. Wat was het een sprankelende dag en een knalfeest. Daar denken wij nog vaak met heel veel liefde en plezier aan terug. En wat hebben we het goed saampjes. We genieten van ons getrouwde leven samen en kijken uit naar 2009.

Deze blog gebruik ik echter niet om 2008 te herdenken. Dat komt waarschijnlijk wel een andere keer. Dit keer een gedicht, wat zomaar in mijn hoofd opkwam. Ik wil hier wel wat bij uitleggen. Omdat het misschien wat somber klinkt. Daar wil ik alleen graag over zeggen, dat 2008 zeker niet alleen maar somber is geweest. Het is alleen een gevoel wat de laatste maanden wat meer bij mij naar boven is gekomen. Ik hoop dus echt dat ik dat in 2009 aan kan pakken en ervoor kan gaan.

Maar natuurlijk weet ik, dat in 2009, net als in 2008, vele leuke en mooie momenten zullen zijn. Die nemen we mee in ons hart, zodat we weer de kracht vinden om ook met die sombere momenten om te gaan.

Een leven vol hoop,
Een leven vol leven,

Niet meer een soap

Maar meer geven.

Een leven vol positiviteit

Een leven vol met lef

Niet meer 'geen tijd'

Maar meer besef

Dat leven is prachtig

Dat leven een zegen

Niet meer zo jachtig

Straks in 2009

De Musical Cursus

Jeroen heeft het al een aantal keer genoemd in zijn blogs. Elke dinsdag avond kom ik met een big smile op mijn gezicht thuis. Dan ben ik namelijk naar de orientatie cursus musical geweest. Het is echt geweldig en ik leer er ontzettend veel!!

Op dit moment richten we ons voornamelijk op het dansen en zingen, maar in het volgende blok zal het acteren ook weer aan de orde komen. Ik ben thuis al druk mijn monoloog aan het voorbereiden.

Het zingen gaat naar mijn idee ook lekker. We krijgen flink wat technische aanwijzingen en leren goed naar elkaar te luisteren. Het niveau ligt best hoog. Zomaar een akkoord zingen, zonder dat iedere noot apart aangegeven wordt, das best lastig. Maar het gaat me steeds beter af. Wel ben ik blij dat ik ook nog zelf apart zangles heb, op de woensdagavond. Sinds kort heb ik daarvoor een prachtige digitale voicerecorder gekregen, waarmee ik mijn zanglessen en dergelijken op kan nemen en thuis dus ook goed kan oefenen. Misschien neem ik die voicerecorder ook wel mee naar de cursus binnenkort.

Het meest lastige onderdeel vind ik het dansen en dan vooral het tapdansen. Vooral als we aan het eind van de les, zo tussen 22.00 uur en 22.30 uur, nog nieuwe pasjes aangeleerd krijgen. Het lukt me niet altijd om dat, na een dag hard werken, nog in mij op te nemen. Maar ik wil het wel super graag leren, dus ik ga erg mijn best doen om mijn spanningsboog groter te krijgen. Dan kan ik de 5 a 6 dansen, die we inmiddels geleerd hebben, beter onthouden en goed meedoen.
Ook ben ik thuis druk bezig mijn spieren meer kracht te geven en te strekken. Zodat ik over een aantal weken (of maanden) ook de grond kan raken met mijn handen, terwijl mijn benen gestrekt zijn of kan zitten in spreidstand en dan met mijn handen mijn voeten kan aanraken.
Dat gaat al steeds een klein beetje beter.

Ik hoop dat ik volgend jaar door kan met de vervolg cursus, maar ik ben voor de zekerheid al op zoek naar een alternatief. Voor als er te weinig aanmeldingen zijn voor het vervolg (wat al een aantal jaren gebeurd is, begreep ik). Of als mocht blijken dat het dansen toch te hoog gegrepen is voor mij (zou zomaar kunnen, je weet het niet). Mocht dat zo zijn, dan denk ik erover om mij toch meer te specialiseren in het acteren, want dat is mijn allergrootste passie.
Daarvoor heb ik bijvoorbeeld op de website van De Trap gekeken. Die acteer opleiding spreekt mij erg aan, alleen die is wel heel duur.
Dus dan moet ik sowieso eerst uitrekenen of het uberhaupt
bet(h)aalbaar is.

Kortom, ik geniet nu volop van de orientatiecursus musical en leer er een hoop. Wat ik daarna zal gaan doen, weet ik op dit moment nog niet, de tijd zal het verder uitwijzen. Ik houd jullie op de hoogte!

De volgende keer weer meer!

Mijn oude thuis

Laatst liep ik naar huis en zag ik de sleutel van het huis van mijn ouders. En opeens besefte ik me dat het over een paar weken al zover is, dan helpen we mijn ouders verhuizen. Dan is het huis waarin ik vanaf mijn zesde jaar in opgegroeid ben leeg en niet meer van mijn ouders.

Tenminste, mocht het verkocht worden. Heeeeeeeeeeel misschien kopen wij het. Mocht het over een jaar nog te koop staan. En als we het ons kunnen veroorloven natuurlijk. Maar vooralsnog ga ik daar niet van uit en hoop ik voor mijn ouders alleen maar dat het verkocht wordt....

Dan staat dat huis leeg... het (t)huis waar ik vanaf mijn zesde ben opgegroeid, van waaruit ik naar verschillende scholen ging, leuke contacten had met allerlei vrienden en vriendinnen..... en ja inderdaad ook vriendjes. Ik weet nog wel, dat we wel eens verstoppertje speelden in huis en er een plekje op zolder was (achter de schotten), waar ik wel eens dubbelgevouwen verstopt zat. Het kon ontzettend lang duren, voordat ik dan gevonden werd. Nouja, voor mijn gevoel dan.

Ook kan ik de verschillende slaapkamers nog goed herinneren. De achterkamer, die ik deelde met mijn zusje, nadat zij zo ziek was geweest en weer herstellende was. De voorkamer, die ik ook deelde met mijn zusje. Er stond een kastenwand in het midden. Zo hadden we toch ieder een eigen plekje. Als laatste de zolder, helemaal voor mezelf. Wat heb ik daar gezongen en gedanst voor de spiegel. Marco Borsato, New kids on the block, madonna en nog vele anderen. Allemaal passeerden ze de revue. Maar natuurlijk heb ik daar ook flink huiswerk zitten maken aan mijn bureau (een grote houten plank) onder het dakraam.

Als kleine en jonge meid heb ik daar wat in de straat gespeeld. Bijvoorbeeld met de bal tegen de schuurdeur gooien en dan bepaalde pasjes doen. Of in de zomer onder de waterstraal om af te koelen.

Verder denk ik aan de kleine keuken in dit huis, wat iets knussigs geeft aan de inrichting. Ik denk aan de vele verschillende indelingen, die mijn ouders in dit huis maakten. Dan weer stond de eetafel aan de achterkant van het huis, dan toch aan de voorkant om toch weer teruggeplaatst te worden naar de achterkant. Zo hebben ook de televisie, bank, kasten en stoelen op verschillende plekken gestaan. En natuurlijk werd oud meubelair regelmatig vervangen door nieuw.

Het nadenken over dit huis, maakt dat ik terugkijk op mijn jeugd. Hoe ik sintemaarten liep in die straten daar, hoe we speelden in de speeltuin in de buurt en hoe leuk het contact was met de omwonenden. Natuurlijk bedacht ik me dit ook toen ik op mezelf ging wonen, maar dan waren mijn ouders daar nog. Dus kon ik nog terug. Dat kan straks niet meer........ niet meer naar dat huis.

Ja en zo kan ik nog wel uren doorgaan. Het huis zal altijd in mijn herinnering blijven. En gelukkig zie ik mijn ouders nog regelmatig en heb ik nu mijn eigen thuis, samen met Jeroen. Dus er zullen nog vele gezellige, leuke en mooie momenten bijkomen in mijn leven, waar ik in de toekomst met een goed (misschien ook weemoedig) gevoel aan terug kan denken.

Een volgende keer weer meer.

André van Duin

Zaterdag 29 november zijn Jeroen, zijn moeder, mijn vader en ik naar de nieuwe Revue van André van Duin geweest, in het Park Schouwburg van Hoorn. Samen met Ron Brandsteder, Ferry de Groot, een live orkest en showballet maakt hij er weer een echte show van. Natuurlijk vooral vol met humor.

Bij binnekomst kregen we een bingo formulier en een heel klein potloodje in onze handen gedrukt. Ze vertelden ons dat we BINGO zouden spelen tijdens de show en dat André en Ron ons wel uit zouden leggen hoe het ging. Op het formuliertje stond dat je grote prijzen kon winnen: een breedbeeld televisie, fietsen en weet ik veel wat nog meer. De moeite waard om alles in te vullen en met potlood in de aanslag klaar te zitten voor de show, maar vooral voor het spel. Maar natuurlijk hadden we het van André en Ron kunnen verwachten.... Voordat het spel lijkt te beginnen, komt er weer vanalles tussendoor, waardoor het spel niet kan starten. Ik zal er niet te veel over verklappen (voor als mensen nog naar de show gaan), maar er belandden zelfs vele balletjes midden in het publiek!!!

Verder zijn er twee sketches die me voornamelijk bijgebleven zijn. Namelijk Ron Brandsteder, die dancing with the stars wil presenteren, maar er is geen jury. André heeft daar natuurlijk weer een oplossing voor. Ik heb in een deuk gelegen, toen hij als Marc-Marie Huijbregts binnen kwam lopen en zijn imitatie van Herman van Veen was ook grandioos!!! Natuurlijk zie je dat het André is, maar dat is ook de bedoeling.

Als tweede vond ik de dik voor mekaar show geweldig. Dan zitten André en Ferry in een radio studio en zie je hoe die show wordt gemaakt. Heel grappig om maar twee mensen te zien zitten en het idee te krijgen, dat er vijf in dat hokje zitten. De rest van de show wordt opgevuld met dansen door het showballet. Ze doen ook een stukje met verschillende musical songs. Je begrijpt dat vooral die dans(en) mij vooral erg aansprak(en).
Al met al was het een swingende, grappige en lachwekkende show. Mocht je er binnenkort heen gaan; heel veel plezier!