Weer gehollyd!! ;-)

Een fantastische baan!

De afgelopen tijd heb ik weer minder weblogs geschreven. Dit keer ontbrak het me niet aan inspiratie, want ik wil al een tijdje vertellen hoe het nu op werkgebied gaat. Maar nu ontbrak het me aan tijd. Mijn tijd ging op aan werk (maar wel met heel veel plezier), gezellige dagjes en avondjes weg met vrienden en vriendinnen, verjaardagen, huiswerk maken, boeken lezen en naar voorstellingen voor de acteeropleiding en de trainingen theatersport, het weekend weg en nog veel meer....

Nu dreigde juni weer zomaar voorbij te gaan. Dus maak ik vanavond even tijd voor deze weblog.

Vol trots vertel ik jullie dat ik sinds 1 maart van dit jaar een hartstikke geweldige en leuke baan heb. Dat ik dit werk niet eerder gevonden heb. Hoe is het mogelijk? Ik werk namelijk als Regisseur Wijkdienstverlening in twee wijksteunpunten. Daar oganiseer ik activiteiten voor ouderen en ik werf, selecteer en begeleid vrijwilligers bij hun werkzaamheden binnen het wijksteunpunt. Zo'n organiseer freak en creativeling als ik voelt zich daar natuurlijk als een vis in het water. Ik heb ook hele leuke collega's en leidingevende. Het is hard werken, maar dat vind ik helemaal niet erg. Dit werk wil ik echt graag nog heeeeeeeeeel lang blijven doen!

Dit jaar of volgend jaar ga ik trouwens, naast mijn baan, de volgende stappen zetten als trainingsacteur. Binnenkort ga ik naar een voorlichtingsbijeenkomst en hoor ik daar meer over. Dan zal ik daar ook weer een blog aan wijden.

Laatst had ik het met iemand over angsten. Over dat men soms bang kan zijn voor het onbekende, voor het niet weten... niet weten wat er allemaal nog gaat gebeuren. Daarop zei ik: "Daar is eigenlijk maar één remedie tegen." "En dat is: genieten van wat je nu meemaakt." Je zult begrijpen dat ik dat op dit moment met volle teugen doe!!

Een volgende keer weer meer!

Nogmaals sorry, Holly!!!

Tijn heeft zijn zwemdiploma A!!

Vorige week op een avond ging in huize Muis de telefoon. Tijn belde en vertelde apetrots dat hij op zaterdag 24 april mocht afzwemmen voor zijn zwemdiploma A!!! “Vind je het dan ook leuk als Jeroen en ik komen kijken? “ Vroeg ik. “JA NATUURLIJK” antwoordde Tijn. Tja, stomme vraag!!

Want natuurlijk reden wij afgelopen zaterdag naar het zwembad in Purmerend om daar, al foto makend, Tijn en zijn mede afzwemmers aan te moedigen. En wij waren niet de enige. Ook opa Gerrit, oma Lammy, tante Irma (?), papa Gerrit, mama Astrid en broertje Tom waren erbij.
De groep afzwemmers was flink groot, dus er werd een flinke happening van gemaakt. In een lange slinger en al huppelend kwamen alle kinderen, de badjuffen en meester het zwembad in. Ondertussen werden er vrolijke liedjes gedraaid. De badmeester had een microfoon. Deze had hij ook wel nodig om zich verstaanbaar te maken in dat grote zwembad. Hij legde per keer uit wat de kinderen moesten doen. Het was soms best veel om te onthouden. Maar alle kinderen deden – soms na een kleine correctie van een badjuf – netjes wat hij zei. Echt heel knap vond ik dat. Zelf was ik meteen na de uitleg alweer vergeten wat ze moesten doen. Gelukkig heb ik zelf mijn A en B al gehaald ;-) en hoefde ik alleen maar te kijken hoe Tijn het deed.

Tijn zwom in zijn kleding (t-shirt en korte broek) naar de overkant. Daarna mochten de kleren uit – het werd netjes in een plastic tasje gestopt - en zwommen ze in zwemkleding verder. Tijn zwom door een gat onder water, bleef drijven als een ster en kon heel goed schoolslag, borstcrawl en op z’n rug zwemmen. Nadat ze dit alles gedaan hadden zei de badmeester dat het allemaal alleen nog maar een oefening was geweest. Dat ze nu voor het echt weer opnieuw zouden starten en dat de kinderen hun kleding uit de plastic zak mochten pakken en weer aantrekken. Een aantal wilden dat echt gaan doen. Gelukkig zei de badmeester al snel dat het een grapje was.

Daarna kwam nog het watertrappelen. Voordat ze erin sprongen mocht het publiek nog een liedje zingen. Hij vroeg wie uit het publiek papagaatje leef je nog in de microfoon wilde zingen. En natuurlijk, hoe kan het ook anders. Tom wilde dat wel. Hij vond dat helemaal niet eng en hij deed dat ook heel goed!!! Een echte entertainer die Tom (heeft ie van z’n tante ;-)

Bij POEF, sprongen de afzwemmers het water in. Ze moesten ondertussen ook een rondje draaien. Tijn deed dat zo goed en snel; het leek wel een pirouette. Als publiek mochten we de laatste 10 seconden van het watertrappelen aftellen en daarna was het zover. Toen alle kinderen op hun stoel langs het zwembad zaten riep de badmeester dat iedereen was geslaagd. De diploma’s werden uitgedeeld en alle kinderen liepen nog een ererondje om het zwembad.

Tijn, nogmaals van harte gefeliciteerd. We zijn echt super trots op je en komen graag weer kijken als je gaat afzwemmen voor je zwemdiploma B.

De vlinder

Gisteren kwam Robin bij ons om gezellig bij te kletsen, maar ook om onze trouwfoto's te bekijken. In ons album zit o.a. deze foto. Iedereen die deze foto tot nu toe gezien heeft, maakt een opmerking over de prachtige vlinder op mijn bruidsboeket. En het is ook een prachtplaatje. Voor mij betekent die vlinder echter meer dan alleen een mooie afbeelding. Dus vertelde ik ook gisteren weer mijn verhaal achter deze foto;

We waren net klaar met foto's maken, maar nog te vroeg om naar de trouwlocatie te gaan. Omdat we de laatste rapportagefoto's bij Schouwburg Het Park gemaakt hadden, besloten we in het restaurant daar nog even wat te drinken. Ik legde mijn boeket op de tafel. Het drinken werd gebracht en we zaten wat te kletsen. Op een gegeven moment komt er een vlinder aan gevlogen en ze landt op mijn boeket.

De fotograven maakten er eerst geen foto van, want we waren er allemaal van overtuigd dat de vlinder dan meteen weer weg zou vliegen. We waren dan ook blij verrast dat ze toch echt langer bleef zitten. Dus besloten de fotograven de foto wel te maken. Carla, onze vrouwelijke fotograaf zei dat sommige mensen zo'n vlinder als teken zien van iemand die al overleden is. Ik reageerde daarop door te vertellen over mijn oma. Daar moest ik namelijk sterk aan denken, sinds die vlinder op mijn boeket geland was. Ik vertelde nog even verder en op een gegeven moment vloog de vlinder weer weg. Het was net alsof ze dacht: 'Rachel heeft het begrepen!'

Na het horen van mijn verhaal zei Robin dat hij meteen geloofde dat het waar was. Hij had zelf ook een situatie meegemaakt, waarbij ervan overtuigd was dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik vond het heel lief dat hij dat zei. Al maakt het mij niet uit hoe anderen dit zien. Voor mij is het waar. Ik vond het echt ontzettend mooi en zal het nooit meer vergeten!!!

En laatst had ik nog een situatie, waarvan je kan denken: 'was dat nou toeval of niet?' Maar daarover:

Een volgende keer weer meer!

Tijd te kort

Gisteravond had ik een muziek training bij Expreszo. Luciën liet ons onder andere de blues zingen in de blues bar. We kregen van 'het publiek' een probleem op. Ik kreeg de opdracht om een "tijd te kort blues" te zingen. Het zou leuk zijn als het ook zou rijmen, maar dat was (zo begreep ik) geen eis. Ik vind het echt geen ramp om improviserend te zingen, daar heb ik de laatste tijd juist steeds meer lol in. Echter om dan ook te rijmen... Tja, dat vind ik nog best lastig.

Tijdens het zingen kwam spontaan het zinnetje: 'Ik wil nog dit, ik wil nog dat' bij mij boven. En terwijl ik dat zong, dacht ik al: 'Hey, dat zinnetje ken ik ergens van? Maar waarvan?
Ik heb mijn blues uitgezongen en de rest van de training dacht ik er niet meer aan.

Na de training fietste ik met Noor naar huis toe en kwam het zinnetje weer in mijn hoofd. Spontaan begon ik het te zingen en meteen wist ik het weer! Het was jeugdsentiment. Het kwam uit kinderen voor kinderen. Het was zelfs de titel van het nummer. Je zou kunnen zeggen dat het de kinderversie is van de "Tijd te kort blues." Dus minder blues, meer kindermuziek. Natuurlijk staat alles tegenwoordig op YouTube. Dus kun je de clip bekijken en luisteren via: http://www.youtube.com/watch?v=41hDIYyLz28

En tja, als ik de tekst van dat lied hoor, moet ik eerlijk bekennen dat het gevoel mij heel bekend voor komt. Ik wilde (en heb nog steeds wel die neiging) ontzettend veel en het liefste ook alles tegelijkertijd. Ook wilde ik steeds weer iets anders. Anderen, maar vooral ikzelf hield(en) dat vaak niet meer bij. Ik wilde ander werk, misschien wel in het theatervak, misschien toch zorg of meer welzijn. Het werk dat ik had wilde ik zo goed mogelijk doen. Tegelijkertijd wilde ik (en veel wil ik nog steeds) theatersporten, zangles, squashen, een opleiding acteren volgen, mijn nieuwe huidige baan tot een succes maken en trainingsacteur worden, het huishouden goed bijhouden, mijn afspraken nakomen met vrienden en familie en het thuis met Jeroen samen zo leuk, gezellig en fijn mogelijk hebben. Tja, dat kan natuurlijk niet en zeker niet allemaal tegelijkertijd.

Dat merkte ik ook wel. Eind vorig jaar ben ik een paar keer flauwgevallen en had ik op kerstavond een black- out. De co-assistent bij de huisarts constateerde begin dit jaar dan ook dat ik wel eens licht overspannen zou kunnen zijn. Daar schrok ik natuurlijk behoorlijk van! Als advies kreeg ik mee om voldoende rustmomenten in te plannen. Daar ben ik meteen mee begonnen. Eerst ging dat nog niet zo goed, maar het ging steeds beter en sinds deze weken kan ik zeggen dat ik echt kiplekker in mijn velletje zit!

Ja, ik blijf opletten dat ik mezelf niet voorbij loop en dat ik wel voldoende rustmomenten neem. Ik besefte me dat ik naar een beter leven aan het streven was, terwijl ik een prima leven heb. Ja, het is echt waar; Ik had (en heb dus zeker nog de neiging naar) het dertigersdilemma. Terwijl ik dondersgoed weet dat ik pas 30 jaar ben en de rest van mijn leven nog genoeg tijd heb om te onderzoeken wat ik kan bereiken en wat niet. En als ik iets niet red, dan heb ik daardoor echt niet een slechter leven. Dat besef geeft me al veel meer rust.

Toch besefte ik me ook dat ik gewoon graag met veel dingen tegelijkertijd bezig ben. Maar dat kan naar mijn idee heel goed, als ik het maar blijf afwisselen met rustmomenten en me blijf beseffen dat ik een heel gelukkig leven heb. Dus, dat ik blijf genieten van alles wat ik doe, beleef, hoor, ruik, proef en besef. En dat heb ik natuurlijk helemaal zelf in de hand.

Ik vind dat ik daar al heel goed mee bezig ben. Zo geniet ik ontzettend van mijn nieuwe baan, waar ik 1 maart vol enthousiasme aan begonnen ben. Ik merk nu al dat het me goed doet en dat ik er ook energie van terugkrijg. En wieweet komt mijn wens om trainingsacteur te worden dit jaar of volgend jaar wel uit.

Maar daarover meer in mijn volgende blogs.

Middagje strand

Het was alweer een lange tijd terug dat Jeroen en ik naar het strand waren geweest om daar een wandeling te maken. Ik weet niet eens meer precies wanneer dat is geweest. Ik denk ongeveer één of misschien wel twee jaar geleden. We hebben destijds gezegd, dat we het vaker zouden doen, maar dat was er dus al die tijd niet meer van gekomen.

Tot gisteren (zondag dus). Ik kwam 's middags spontaan op het idee om een strandwandeling te gaan maken. De hemel was bijna strakblauw, het zonnetje scheen vollop. Kortom, ontzettend zonde om de hele dag binnen te zitten. Ramon en Jeroen wilden wel met me mee. Zij wandelen natuurlijk meestal in de stad, maar een lekkere lange strandwandeling sloegen ze niet af.

En dus lieten we mijn tom tom in Jeroens auto ons de weg wijzen naar Bergen aan Zee. Daar vonden we een geschikte plek voor de auto, op loopafstand van het strand. We wandelden echt een heerlijk lang stuk. In maart is het natuurlijk wel koud nog als de hemel zo strak blauw is, maar dat vond ik juist lekker. De heenweg hadden we de wind, als een soort steun, in onze rug. We hebben tijdens het wandelen gezellig gekletst over allerlei onderwerpen. Ondertussen genoot ik ook van het geluid van de zee. Daar word ik zo lekker rustig van. Bij een strandtentje genoten we van een heerlijke warme chocolademelk met slagroom. Daarna liepen we weer terug. De terugweg blies de wind schuin in ons gezicht. Daardoor liepen de tranen uit mijn ogen. Maar ik vond het heerlijk om die wind door mijn haren en om mij heen te voelen.

Ja het was weer een heerlijk middagje. Voor herhaling vatbaar. Dit keer misschien wat sneller, dan de vorige keer ;-)

Een volgende keer weer meer!

Squashen

Sinds nu ongeveer een maand squash ik wekelijks samen met mijn moeder. Daarmee sla ik twee vliegen in één klap - Al sla ik hoofdzakelijk tegen het balletje aan - Ik doe wat aan mijn gezondheid/ conditie en ik kan bijkletsen met mijn moeder.
Al doen we dat laatste wel vooral na de drie kwartier squashen natuurlijk, onder het genot van een lekker Ice tea.

Op mijn verjaardag kreeg ik van Jeroen een squash racket, want voor die tijd gebruikte ik die van hem. Zodoende kunnen we ook een keer samen spelen. En het toeval wil dat hij zijn racket meteen al kon gebruiken. Toen ik een keer niet kon, is hij met mijn moeder gaan squashen. Dat heeft hij al genoemd ook op zijn weblog.

Mijn weekindeling wordt hierdoor nog wel iets voller. Maar tot nu toe is het allemaal prima te behappen. Dus ik ga er vol enthousiasme mee door!!

Een volgende keer weer meer!

Emoties

Een emotie wordt vaak omgeschreven als een innerlijke beleving of gevoel van bijvoorbeeld vreugde, angst, boosheid, verdriet dat door een bepaalde situatie wordt opgeroepen of spontaan kan optreden. In een meer algemene of biologische zin kan men een emotie echter ook definiëren als een reactie van onze hersenen op een positieve of negatieve gebeurtenis. Dit komt zowel bij mensen als dieren vrijwel automatisch tot uiting in een bepaald patroon van gedrag (bijvoorbeeld vluchten of toenadering) en fysiologische reacties. Het gevoel kan dan gezien worden als een speciale uiting of vorm van emoties die typisch is voor mensen, namelijk de bewuste beleving, of mentale reflectie van een emotie. (bron: Wikipedia).

Het leven zit vol emoties. Je bent boos, blij, melig, verveeld, melancholiek of jaloers en dat zijn slecht enkelen van de velen, die er zijn. Je krijgt er mee te maken in je leven, daar kan je niet onderuit. Soms is dat prettig, soms ook niet. Het ene moment juich je, omdat je een nieuwe baan heb en het andere moment baal je omdat iemand boos op je is.

Natuurlijk houdt een theater freak als ik zich graag bezig met emoties. Op de opleiding Acteren heb ik de afgelopen weken vooral geleerd te schakelen tussen emoties en van een emotie naar neutraal. Door het zelf te doen, maar ook door naar andere kijken ben ik een stuk wijzer geworden. Ik weet nu dat het ontzettend veel helpt als je zelf gelooft in wat je op het toneel doet en dat het dan ook voor het publiek interessanter of ook leuker is om naar te kijken.

Die lessen probeerde ik ook uit tijdens de training theatersport van afgelopen week. We moesten een monoloog oefenen. Doordat ik zelf geloofde in wat ik vertelde, werd het verhaal met mijn emotie echt en was het publiek (mijn mede theatersporters) enthousiast over mijn stuk. Zo zie je maar dat je als theatermens ook nog een hoop kan leren van emoties.

Mijn verjaardag

Het is inmiddels alweer ruim een week geleden, dat ik mijn verjaardag heb gevierd. Het was een gezellig, leuk, fantastisch en geweldig feest. We hebben een mini- optreden met Expreszo gegeven. Gelukkig mocht ik dit keer (in tegenstelling tot op onze bruiloft) wel meedoen. Verder hebben we gedanst, gekletst en heel veel gelachen.

Nirma en Jeroen hadden voor mij als verrassing bedacht, dat iedereen mij ook een persoonlijk cadeau zou geven. Nou, dat heb ik geweten hoor. Ze kwamen met de meest originele cadeautjes aan. Ieder cadeau was echt heel bijzonder. Ik vergeet er hier vast een paar, maar ik zal zo veel mogelijk noemen. Van Nirma kreeg ik een blauwe bloem, van Noor een vriendschap steen, van Iris een high tea, van Karina een boekje met 30+ grappen, van Ottmar en Sylvia de verrassing dat ze er toch waren en een prachtig gedicht, geschreven door Sylvia zelf. van Johan vier stenen en van Anne konijnen oren en strikje. Bij deze cadeaus kreeg ik vaak ook nog een speech. Noor ging er zelfs bij zingen. Prachtig!!

Al de uitleg en speeches kan ik hier niet noemen, maar ik wil toch wel even uitleggen wat er achter de konijnen oortjes zat, die Anne mij gegeven heeft. Hij bood zijn excusses al aan tijdens het geven van het cadeau. Maar de uitleg was erg leuk. Hij heeft mij dit cadeau gedaan, omdat hij vindt dat ik een echte party meid bent, waarmee je dus kan feesten, dansen en lachen. Maar ook voor een goed gesprek, steun en een knuffel kun je bij mij terecht! Ik vond het een groot compliment en heb de oortjes en het strikje met een big smile de hele avond gedragen :-D

Zoals ik al zei, ik vond het een mega superfeest en die zal ik niet snel meer vergeten!! Bedankt allemaal!! Een volgende keer weer meer!