Een bewuste keuze

Soms zijn er van die momenten in je leven, dat je bewust een keuze maakt. Dit is zo'n moment in mijn leven. De afgelopen jaren heb ik mezelf weer een stuk beter leren kennen en ik ben veranderd. Natuurlijk ben ik niet een heel ander persoon geworden. Maar ik kom wel steeds beter voor mezelf op en stel mezelf minder afhankelijk van anderen op. 

Een voorbeeld. Terwijl ik dit schrijf spoken de negatieve gedachten door mijn hoofd. Mensen zitten niet te wachten op dit geblaat van mij. Dit is veel te open. Dit wil niemand lezen. Ik weet wel dat vrienden en familieleden mijn openheid juist waarderen. Maar dat betekent nog niet dat ik het op mijn weblog moet plaatsen. Bovendien zijn het allemaal clichés. Ieder mens zal zoiets meemaken in zijn of haar leven. Daar ben ik echt niet bijzonder in. Een aantal jaar terug zou dit een reden zijn om het niet te plaatsen. Maar nu denk ik daar anders over. Ik zeg namelijk niet dat dit iets bijzonders is. Het is vooral een goed en fijn moment in mijn leven. Voor mij. Niet origineel of uniek. Dus ik plaats het wel. Ik plaats het voor mezelf en omdat ik dit wil delen met wie het wel willen lezen :-)

Op dit moment ben ik heel zeker over mezelf. Over mijn keuze. Ik kies er namelijk voor om gelukkig te zijn samen met mijn man en kinderen. Om een volwassen vrouw te zijn. Een vrouw, die geniet van de mooie, leuke en fijne momenten in mijn leven en zware, moeilijke of lastige momenten ook aan gaat. 

Ons leven is de afgelopen jaren op z'n kop gezet en flink veranderd. We zijn een gezin nu. Daar moesten we behoorlijk aan wennen en dat was niet altijd even makkelijk. Nou ja, eigenlijk zijn we nog steeds aan het wennen en is het nog steeds niet altijd makkelijk. Onze meiden zijn schatten en we houden van allebei heel erg veel. Waar we aan moeten wennen is de extra rol, die we in ons leven hebben. We zijn nu ook ouders. Daar horen onder andere nieuwe verantwoordelijkheden bij. Tegelijkertijd moeten we niet vergeten dat we ook partners zijn en ook ons eigen leven hebben.

Ik heb er nu voor gekozen gelukkig te zijn. Dat betekent niet dat ik vanaf nu altijd gelukkig zal zijn. Maar ik sta wel positiever en met meer zelfvertrouwen in mijn leven. Mijn geluk is minder afhankelijk van wat er gebeurd, minder afhankelijk van hoe anderen met mij omgaan of over mij denken. Mijn geluk is afhankelijk van wat ik zelf doe, laat, zeg of leer in mijn leven. Van mijn eigen keuzes.Mijn geluk is mijn eigen verantwoordelijkheid. 

Ik kies voor mijn gezin en voor mezelf. :-) 

Een volgende keer meer :-) 

(want hier ben ik nog niet over uitgeschreven, maar het is nu tijd om naar bed te gaan ;-) 

Een leven zonder jou

Blanco, volledig blanco. Ze wist niet wat ze moest zeggen. Ze wist niet wat ze moest denken. Ze stond er gewoon en deed niets. Dat kon ze niet. Tranen rolden over haar wangen.

Er kwam een man naar haar toe. "Wat doe jij daar? Je hebt hier niets te zoeken." Het klonk boos. Hij kwam dichterbij. "Oh, meisje, je huilt!" "Wat is er?" Hij keek hoe ze erbij stond. "Wat is hier gebeurd? " Hij klonk geschrokken. "Kom met me mee, dit kan zo niet." Hij sloeg een arm om haar heen.

Ze schrok van zijn aanraking. In een reflex rukte ze zich los en rende weg. Ze weet niet waar naartoe, maar ze rende. Al rennend kwamen haar gedachten terug. "Wat was er gebeurd?" "Had zij dat toegelaten?" "Nee" Ze had keihard nee geroepen. Dat wist ze zeker. Ze rende naar huis. 

Thuis rende ze meteen de trap op en nog een trap op. Ze dook op haar zolderkamer in bed. Ze had geen zin in haar ouders of haar zussen. Huilend begroef ze haar gezicht in haar kussen. Ze hoopte dat niemand haar hoorde. 

En niemand hoorde haar. Jarenlang bleef het haar geheim. Totdat ze het tijdens een goed gesprek aan een zus opbiechtte en wat later aan haar moeder.. Ze was aangerand. Haar eigen vriendje had haar tegen haar zin uitgekleed en betast. Terwijl ze het vertelde, voelde ze weer de pijn.

Ze was nooit naar de politie gegaan en nu was het verjaart. Dat speet haar niet. Want wellicht was hij inmiddels veranderd en was het gewoon een stomme, maar onschuldige fout geweest. Gemaakt door een puberjochie.. En zij had weliswaar keihard nee geroepen. Maar ze was in eerste instantie wel vrijwillig met hem meegegaan. Het was toch haar woord tegen het zijne geweest.

Dit had haar kijk op de wereld wel veranderd. Zo had ze minder vertrouwen in mannen. Maar ze wist, al was het cliché, het had haar ook sterker gemaakt.. Ze was nu voorzichtiger, maar ook duidelijker, wanneer ze iets niet wilde, dan zei ze dat. Ze had het verwerkt. Ze had er geen last meer van. 

Tot ze hem twintig jaar later opeens tegenkomt. Hij begint vrolijk met haar te praten. "Ik denk nog vaak terug aan vroeger, aan die fijne tijd, die we samen hadden." "Het was natuurlijk kalverliefde wat wij hadden, maar ....eh...hoe gaat het nu met je?" "Zullen we een keer samen wat afspreken?" "Mag ik je telefoonnummer?" 

Even twijfelt ze. Zal ze reageren, zijn vragen beantwoorden? Zal ze hem negeren en weglopen. "Wel goed" mompelt ze al denkend. Ze voelt zich niet prettig in zijn omgeving. Het voorval komt weer boven. Ze voelt toch weer die pijn. 

Dan beseft ze zich dat er voor deze man geen plek meer is in haar leven. Misschien is hij veranderd. Maar hij heeft haar destijds teveel pijn gedaan.  Ondanks dat ze nu zelf veel sterker is.. Of misschien wel juist omdat ze nu veel sterker is. Ze haalt even adem en kijkt hem strak aan. Dan zegt ze: "Het gaat je goed, maar ik moet weer door." En voor zichzelf denkt ze: "Ik ga weer door met mijn leven."

"Een leven zonder jou."

Vriendschap

Het jaar was goed begonnen. Welk jaar weet ik niet precies meer. Nou ja, eigenlijk waren het een aantal jaren achter elkaar. Madelief deed vanaf begin januari heel aardig tegen me. Ze wilde bij mij thuis spelen. Ze nodigde me uit bij haar thuis en op school was ze opeens mijn beste vriendin. Eind januari was ik jarig en natuurlijk nodigde ik ook Madelief uit voor mijn feestje. Ze was er bij en deed altijd heel leuk mee. "Goh" dacht ik dan "Ik heb er echt een vriendin bij! 

Tot ik de volgende schooldag met haar wilde praten of spelen. Ze negeerde me volkomen of reageerde heel kattig. "Je moet nou niet denken dat we vriendinnen zijn hoor" En ik voelde me weer in een hoekje gezet. Na een paar jaar begon het mijn moeder ook op te vallen. Ze zei het tegen mij en ik besloot niet meer in het trucje van Madelief te trappen. Een jaar later negeerde ik haar en nodigde ik haar niet uit voor mijn verjaardagsfeest. Ik had mijn eerste les over vriendschap geleerd.

Zo heb ik tijdens mijn leven nog meer lessen over vriendschap en ook over liefde geleerd. Ja, ook ik viel op verkeerde jongens. Ja, ook ik liet vrienden vallen voor de liefde. Ja, ook ik leerde wie echte vrienden waren en wie niet. Ja, ook ik verloor vrienden uit het oog. Ja, ook ik gaf vrienden nog een kans, omdat ik zo naïef was om te denken dat iemand veranderd was. Maar gelukkig soms ook terecht. En ik viel soms ook op leuke en lieve jongens. Ik kreeg er ook veel vrienden bij. Een aantal daarvan werden zelfs beste vrienden. Ik heb nu best een grote groep vrienden.  Dank jullie voor de vriendschap, steun en lol van de afgelopen jaren. Ik kijk al uit naar de komende jaren. Ik noem geen namen, maar mijn vrienden weten dat ik het over hen heb. 

Op dit moment weet ik dat ik een "Madelief" sneller doorheb en niet meer zomaar zou uitnodigen voor mijn "feestje." Want in de afgelopen jaren heb ik op het gebied van vriendschap dus wel wat meegemaakt. Dat heeft me sterker gemaakt en vertrouwen gegeven.Ik ben tot de conclusie gekomen dat ik vriendschap nodig heb in mijn leven, maar wel op mezelf kan vertrouwen met wie ik dat wil. Mede daardoor ben ik, wie ik ben. 

Beste vriend

Ze kijkt, maar ziet niets. Ze luistert, maar hoort niets. Ze knijpt, maar voelt niets. Het lijkt alsof ze er niet echt is. Alsof ze midden in een 3D film zit, waar alles om haar heen, er is, maar niet echt bij haar is.  Jessica loopt op straat. Ze passeert andere mensen, huizen en bomen. Het verkeer raast langs haar heen. Maar Jessica zit volledig in haar eigen gedachten. In haar eigen wereld. “Het kan gewoon niet waar zijn!” denkt ze. “Het mag niet waar zijn!”

Gisteren was er nog niets aan de hand. Ze waren nog gewoon aan het chatten. Het gesprek afgesloten met: Slaap lekker, sweet dreams en tot spreeks. En nu zou ze hem nooit meer spreken.  “Het kan gewoon niet waar zijn!” Die gedachten blijft door haar hoofd spoken. Ze wil schreeuwen, huilen, woedend uitroepen dat hij weer terug moet komen. Maar ze loopt verdwaasd over straat.

Ze moest even weg uit huis. Even weg van de plek, waar ze het slechte nieuws las. Op facebook hadden andere vrienden van hem een bericht geplaatst. Die eerste drie letters zeiden al genoeg.
Het stond er echt. R.I.P. En twee vrienden hadden dat staan. “Dat is toch niet iets waar je grappen over maakt?” vroeg ze verward aan Danny. Hij had haar heel lief getroost. Maar ze wist dat hij het anders ervaarde, dan zij.

“Het kan gewoon niet waar zijn!” “Het mag niet waar zijn!” Ze had ook nog het chatgesprek afgekapt gisteravond. Vooral om Danny, die niet kon slapen en dat liet merken door flink te zuchten. “ Ik had gewoon naar beneden moeten gaan om nog even verder te chatten” dacht ze. “Maar ja, dat was waarschijnlijk ook geen goede keus geweest.” Hoe dan ook, het is niet  terug te draaien.” 

Haar beste vriend, haar maatje, haar soulmate. Michael is overleden. Ze mist hem!  Ze wil het niet geloven, maar ze weet dat het waar is. Ze weet dat hij zou zeggen:  “Geniet van de mooie en leuke tijd, die je hebt gehad” of “Je kan je er druk over blijven maken, maar dat helpt je niet.” "En hij had gelijk!" denkt ze. "Het heeft geen zin hierover te blijven piekeren." 

Even staat ze stil. Ze zucht diep. Ze kijkt naar de lucht. “Dank je, Micheal, dank je voor alles”
Ze kijkt voor zich, ziet haar huis, ze luistert en hoort Danny roepen, ze knijpt…”Au!”

Een positief begin

En ja hoor, weer is het een flinke tijd terug, dat ik een weblog geschreven heb. Het lijkt wel steeds langer te duren. Maar dit keer heb ik er wel een goede reden voor. Het ging namelijk niet zo lekker met mij sinds mijn vorige blog. De tweede helft van 2013 was, op z'n zachts gezegd, niet echt rooskleurig. Maar, zoals altijd bij dit soort gebeurtenissen, ben ik er weer sterker uitgekomen.

Ik heb getwijfeld of ik hierover zou schrijven op mijn weblog. Het is namelijk best persoonlijk, maar uiteindelijk besloot ik het wel te doen. Waarom? Nou, eigenlijk heb ik daar geen echt goed antwoord op. Eigenlijk alleen omdat ik ook geen echt goed antwoord had op: Waarom niet? Ik weet het, dat heet juist twijfelen, maar daar kwam ik dus niet uit.
En nu heb ik besloten het gewoon maar te doen.

En hoe omschrijf je zoiets? Nou, door er gewoon over te beginnen. Eind juli 2013 heb ik een miskraam gehad. Jeroen en ik willen graag een broertje of zusje voor Nathalie. En dat was dus bijna gelukt...Nou ja, bijna...Het was nog heel pril. We wisten het zelf amper een week. Op 23 juli deden we de test en schitterde het woordje "Zwanger" in beeld. Zo ook op de tweede test! Super blij waren we en we hebben gelijk onze ouders en zussen gebeld. Misschien hadden we daar beter even mee kunnen wachten. Want, nog niet eens een week later, in de nacht van zondag 28 op maandag 29 juli ging het mis. Zondagavond had ik al krampen en 's nachts begon het vloeien. De volgende ochtend wist ik het zeker. Dit was goed mis. Ik was dus hooguit een week of 4 a 5 zwanger. Ik denk zelfs maar een week of 2 a 3. Maar toch gaat zoiets niet in je koude kleren zitten.

De maanden erna waren geen pretje. Mijn cyclus was heel onregelmatig en ook lichamelijk heb ik er de gevolgen van gemerkt. Vage klachten, die ik hier niet zal omschrijven, maar waardoor ik me wel zorgen begon te maken. Vooral zorgen of een tweede kindje nog wel zal lukken. Dat zal de toekomst uitwijzen.

Verder kreeg Jeroen in september op zijn werk te horen dat zijn directe collega en inmiddels goede vriend ontslagen zou worden. Dus je kunt je voorstellen dat hij het extra zwaar heeft op zijn werk en flink vermoeid thuis komt na een dag hard werken. In november kreeg ik te horen dat mijn contract niet verlengt zou worden en dus mag ik weer op zoek naar een nieuwe baan.

Het was dus best een zware tijd het afgelopen half jaar. Eigenlijk het afgelopen jaar. In maart zijn we verhuisd naar ons nieuwe adres. Dat was natuurlijk een positief iets. Maar een verhuizing gaat je ook niet in je koude kleren zitten en tijd om daarna rustig bij te komen was er eigenlijk niet.

Toch blijf ik positief en begin ik 2014 vol goede moed. Ik heb inmiddels al heel wat sollicitatiebrieven de deur uit. En ik blijf gewoon verder zoeken. Daar zit vast wel een baan tussen, waar ze al tijden op zoek zijn naar mij ;-) en ik naar die organisatie of dat bedrijf. Jeroen begint ook iets meer zijn draai te vinden. Natuurlijk heeft hij het nog zwaar en zijn zijn problemen niet zomaar verdwenen. Toch steun ik hem waar ik kan en heb ik er alle vertrouwen in, dat we er samen wel uitkomen. Samen hebben we de miskraam ook een plekje kunnen geven en blijven we positief over de toekomst.

Na regen komt zonneschijn, ook voor ons :-D

Een feest dagje

Het is feest! We gaan op verjaardag. Daarvoor moeten we eerst een héél stuk rijden, ja wel drie uur. Dus we lunchen eerst en stappen dan met z'n drietjes in de auto. We zijn nog niet op de snelweg aangekomen of Nathalie ligt al ver in dromenland.

Een aantal uur later - Nathalie is net weer wakker geworden - komen we bij de jarige job aan. Die viert zijn verjaardag voornamelijk in de tuin, want het is tropisch warm buiten. Nathalie kijkt eerst eventjes de kat uit de boom, maar stapt al gauw rond. De hele tuin door, naar binnen, de hele kamer door, weer naar buiten en weer naar binnen, weer naar buiten en weer naar binnen, weer... nouja, je begrijpt het... dat gaat de hele middag zo door.

Ze krijgt het er warm van. We doen halverwege de middag haar jurkje maar uit. Het maakt haar allemaal niet uit. Ze blijft doorstappen. Een paar tellen staat ze te kijken bij het aquarium vol met grote en kleine vissen. Hoewel ze dat prachtig vind om naar te kijken, lijkt ze wel te denken: "Ik moet vandaag alles gezien hebben!"

Ook ontdekt ze die middag de radio-cd installatie. De jarige job heeft die in de tuin op de grond neergezet en op de achtergrond horen we een gezellig muziekje. Nathalie vindt die muziek wel leuk. Ze gaat er voor zitten en beweegt haar schouders en hoofd heen en weer op het ritme van de muziek. Dan ineens - of de mensen er omheen nou te hard praten of dat ze de muziek gewoon te zacht vindt staan - ontdekt ze de volume knop. Ze hoeft er niet lang over na te denken. Haar handje gaat er heen en draait het volume volledig open. Je zult begrijpen dat ze het er totaal niet mee eens is, dat mama ingrijpt en de muziek ook nog weer zachter zet.

Er zijn ook andere kinderen. Nathalie vindt dat hartstikke leuk. Ze kijkt nieuwsgierig naar ze en eet graag een chippie met  ze (lees: van ze)  mee en kijkt samen met ze naar de tv. Al vindt ze dat al snel niet boeiend meer. Ook voor eten gunt ze zichzelf niet veel tijd.Het liefst stapt ze zo veel mogelijk rond. Papa en mama eten omstebeurt omdat de ander dan Nathalie goed in de gaten houdt. Maar het gaat allemaal goed. Nathalie gooit geen glazen of andere voorwerpen van de tafel.

Na het eten gaan we weer naar huis. We zijn bekaf van al dat gewandel achter onze stapgrage dochter aan. We zijn dik onder de indruk van al dat gestap van haar, maar kijken al uit naar de weg terug. We gaan er vanuit dat ze weer heerlijk zal gaan slapen. Thuis gaat ze ook rond dezelfde tijd naar bed en dan gaat ze ook altijd vrij snel slapen. En na zo'n dag vol indrukken en warmte....

Je snapt het al....Nathalie is de hele autorit wakker...Papa en mama hebben geen rekening gehouden met de zon, die nog vollop de auto in straalt en wellicht dat een poepluier (die we thuis ontdekken) ook het in slaap vallen heeft tegengehouden. Hoe dan ook. Ze is klaarwakker in de auto. Moe van het wandelen. Welnee joh. Het houd haar blijkbaar nog bezig. Ze kletst erop los, tegen papa en mama, tegen het slaapmuisje, dat we haar expres gegeven hebben, omdat ze daarmee altijd zo goed in slaap valt....

De hele terugweg blijft ze klaarwakker. Ze kijkt naar de andere auto's op de weg, naar de gebouwen langs de weg. Met weid open ogen kijkt ze om zich heen.Vooral niet van plan te gaan slapen.

Laat in de avond zijn we thuis. We geven Nathalie een lekkere fles melk, verschonen haar luier en leggen haar op bedje. Dan blijkt dat ze toch best wel een beetje boel moe is. Zodra ze haar eigen bedje voelt, valt ze als een blok in slaap.

Niet veel later gaan wij ook naar bed. Ook wij kunnen onze ogen bijna niet meer open houden. We kijken dan altijd ook nog even bij onze kleine meid. Nu zit daar natuurlijk een kortere tijd tussen, dan normaal, dus ze slaapt dit keer nog niet zo heel vast. Zachtjes fluister ik: 'droom maar fijn, meissie, ga maar lekker naar dromenland, weltrusten en tot morgen" Nathalie houd haar oogjes dicht...en...al slapend...zwaait ze naar ons"

Jeroen en ik schieten in de lach...Wat is het toch een pracht, dat meissie van ons, dat ons toezwaait vanuit haar slaap.

ExpresZo is weer lekker bezig!

 

Zelf speel niet meer mee, want ik ben gestopt sinds afgelopen seizoen.

Maar natuurlijk zal ik wel naar hun wedstrijd kijken.

"Alle zinnen moeten met een L beginnen!!"

Lllllieve lezers,
Leuk, zo'n nieuw sezoen, en nu is het weer zo ver!
Laten wij weer eens een wedstrijd spelen en-..

"Stop! Stop! Nu met een W!"

...Waar..?
Waarom niet in het Pakhuis!Wanneer?
Wellicht 9 november! (Weet het wel zeker, maar Wellicht is zo'n mooi woord)
We beginnen om half negen! 20:30 dus.
Wel even reserveren bij Het Pakhuis via telefoonnummer: 0229 247 202
of via www.pakhuishoorn.nlWat kost het eigelijk?
Kortinggangers (met CJP of Kortingpas) 7,50, zonder korting 10 euro.
Wie wint deze Battle? Dat bepaalt u als publiek!

"En nu afsluiten met een K!"

Kunnen wij u missen, neen zeg ik!
Komt allen, en geef uw steun en suggesties aan onze helden:

 Spelers: Erik, Anne, Vincent en Nirma
Presentator Piet
Jury: Yngwi, Noortje, Larissa
(Opstelling onder voorbehoud)

Hoort zegt 't voort, zonder u geen ExpresZo! Tot ziens!

Voor meer informatie over ExpresZo, zie www.ExpresZoHoorn.nl

"Die ouderen van tegenwoordig"

"Oh, jij bent dus dat Muisje?" Zo word ik aangesproken door een mevrouw op leeftijd. Enigszins beledigd stamel ik: "Pardon?!? Ik ga uw achternaam toch ook niet verkleinen?" Ze haalt haar schouders op en gaat door met haar werkzaamheden. Achja, denk ik dan, laat ook maar. Ze zal het niet zo bedoeld hebben.

Met de opa van mijn moeders kant was het altijd lachen. Hij maakte grappen als: "Trek eens aan mijn vinger..." en "Eet je eten op, anders ga je met blote voeten naar bed." Wat was ik onder de indruk toen de opa van mijn vaders kant een rekensom sneller had uitgerekend, dan de computer. Met mijn oma's deed ik spelletjes of we dronken samen thee. 

In mijn ogen waren ouderen altijd grappig, wijs en lief. Ouderen hadden geen vooroordelen en ik kon me zeker niet voorstellen dat ouderen crimineel zouden zijn. Ik snapte ouderen wel als ze zich soms beklaagden over de jeugd.

Een aantal jaren terug stond ik met mijn fiets bij een stoplicht te wachten. Ik stond achter een oudere man. Allebei schrokken we van een jonge knul, die voorbij kwam stuifen op z'n crossfiets en dus gewoon maar door rood reed. De oude man keek afkeurend en zei: "De jeugd van tegenwoordig....."
Hij had het nog niet gezegd of er reed een oudere dame op de fiets langs. Op haar dooie gemakkie reed ze door rood....! Ik hoefde de man alleen maar aan te kijken. Hij glimlachte vriendelijk. Het licht sprong op groen. We fietsen verder en dachten precies hetzelfde....

Niemand is het

Volgens Wikipedia is perfectionisme een obsessief verlangen om handelingen perfect uit te voeren.
Soms is het een positieve eigenschap, omdat het de prestaties van iemand kan verhogen.
In andere gevallen is perfectionisme hinderlijk, omdat het ervoor kan zorgen dat iemand overdreven verwachtingen van zichzelf heeft die hij niet waar kan maken.
Een perfectionist kan zich ook schamen als hij niet aan zijn eigen verwachtingen kan voldoen en dit proberen te verbergen, wat kan leiden tot sociaal isolement, onderprestaties of zelfs een depressie.

Perfectionisme komt veel voor bij hoogbegaafden, en bij mensen met bepaalde psychische stoornissen, zoals de obsessieve - compulsieve persoonlijkheidsstoornis.

Dat laatste klinkt behoorlijk heftig. Zo erg ervaar ik het zelf niet. Want nee, ik ben niet hoogbegaafd en voor zover ik weet heb ik ook geen obsessieve - compulsieve persoonlijkheidsstoornis. Maar ik ben wel perfectionistisch...

Al mijn hele leven stel ik kwaliteit boven kwantiteit en houd ik mijn eigen tempo aan.

Op de basisschool begon dat al. Ik kon een aantal weken achterlopen op de rest als we rekensommen moesten maken. Maar daar maakte ik me niet druk om. Het had voor mij geen zin om te proberen de sommen sneller te maken. Ik rekende dat nou eenmaal liever nog een aantal keer na om zeker te zijn dat het antwoord nu goed was, dan dat ik constant even snel als de andere werkte. Bovendien wist ik, dat als ik het eenmaal door had (als ik van een aantal rijtjes alle antwoorden goed had), ik als een speer ging en dan kwam ik zo weer gelijk met de rest. Totdat we aan een nieuw hoofdstuk begonnen...

Sommige vrienden of vriendinnen spreek ik één a twee keer per jaar, maar ik beschouw ze als mijn beste vrienden...want ik weet dat als we elkaar weer spreken, dat het dan goed zit. Als een vriendschap stuk liep, was dat vaak doordat ik niet veel van me liet horen en de ander(en) daar meer van verwachtten. Natuurlijk baalde ik dan wel, maar toch ging ik niet als een gek voor de vriendschap vechten. Ik ben niet iemand die regelmatig belt of afspreekt en ik weet inmiddels dat ik dat niet kan veranderen aan mezelf....tja... hoe graag ik dat soms ook zou willen...perfect ben ik niet.

Toch valt het ook wel mee hoor. Perfectionisme zie ik voornamelijk als positieve eigenschap. Ik ben niet depressief en leef niet geïsoleerd. Ik weet heel goed, dat niets en niemand perfect is.  Dat  heb ik tijdens mijn leven -  ook de afgelopen jaren - meerdere malen geconcludeerd.  Want ja, ik geef het toe..ik kan behoorlijk perfectionistisch zijn...maar op het moment dat ik dat voor mezelf accepteer, heb ik er niet echt last van. Ik ben het nog wel, maar kan er mijns inziens behoorlijk goed mee omgaan...misschien wel perfect....;-)

N(i)et als mijn moeder

Als mijn moeder iets vertelt, dan haalt ze daar van alles bij. Ze vertelt me bijvoorbeeld dat ze iemand gesproken heeft, maar dat doet haar ook weer aan iemand anders denken, waarmee ze dat en dat beleefd heeft en dat doet haar weer denken aan vroeger, toen ze daarmee te maken had. En voor je het weet hadden we het eerst over de ontwikkelingen van Nathalie, maar sluiten we het gesprek af nadat we geconcludeerd hebben dat er altijd oorlogen in de wereld zullen zijn...Tja, ik heb goeie gesprekken hoor met mijn moeder, maar soms weiden we wel erg uit...

's Avonds in bed, als Jeroen thuis komt of als ik op een papadag uit mijn werk thuis kom, dan heb ik Jeroen van alles te vertellen. Ik maak natuurlijk op mijn vrije en werkdagen vanalles mee en in zo'n autorit van werk naar huis spookt er ook altijd vanalles door mijn hoofd. Soms ook door wat ik hoor op de radio. Dat deel ik natuurlijk graag met Jeroen. Dan zorg ik er natuurlijk wel voor dat ik hem ook alles vertel, want ik wil wel volledig zijn. Hoewel ik soms tijdens het praten mezelf opeens hoor. Dan hoor ik mezelf iets vertellen en dat doet me dan denken aan iets anders wat ik heb beleefd... of iemand anders die ik gesproken heb.......En voor je het weet.....


Mijn moeder doet van alles. Ze werkt, ze zingt bij een zanggroep en organiseert Engel van Hoorn bijeenkomsten. Ze spreekt af met vriendinnen en daarnaast doet ze ook nog (samen met mijn vader) zelf de huishouding. Oja en naast moeder is ze ook oma en past ze regelmatig op de kleinkinderen. En volgens mij vergeet ik nog een aantal dingen. Nee, echt stilzitten is er voor haar niet bij....


Ik doe graag van alles. Ik werk, volg een (amateur) acteeropleiding en ik improviseer bij Expreszo. Regelmatig spreek ik af met vriendinnen en daarnaast doe ik ook (samen met Jeroen) het huishouden. En als ik even de kans krijg organiseer ik een feestje of een uitje of geef ik zelf trainingen theatersport. Ik ga graag zwemmen of maak een wandeling. Oja en natuurlijk ben ik een trotse moeder van Nathalie. Nee, echt stilzitten is....


Naar aanleiding van mijn eerste eigen moederdag, dacht ik ook aan mijn moeder. Aan hoe blij ik met haar ben. Aan de gezellige (telefoon)gesprekken samen, haar goede adviezen en raadgevingen. Toch dacht ik ook aan haar gewoontes en eigenschappen, waarvan ik vroeger altijd dacht...Als ik later moeder wordt, zal ik dat anders doen....Ik wil dat niet...Niet zoals mijn moeder...Maarja, ik denk niet dat het echt gelukt is...........................................................................................en daar ben ik trots op!!