De strandwandeling

Gisteren kwamen Jeroen en ik op het geweldige idee om een strandwandeling te maken. We hebben het tijdens vakanties wel vaker gedaan, maar nog nooit in Nederland, dus dat werd wel een keertje tijd, vonden wij. Het weer was niet denderend, maar het zou in de loop van de dag opklaren, dus we vertrokken met de auto naar Schoorl. Het was de bedoeling om ergens in de buurt van het klimduin te starten met wandelen, of om daar de auto ergens te parkeren en dan naar het strand te lopen. Ondanks de Tom Tom konden we het klimduin echter niet vinden, maar we hebben ook niet echt ons best gedaan om het te vinden. We wilden een strand wandeling maken, dus dan kom je daar ook wel door bordjes met 'strand' erop te volgen. Dus dat kwam helemaal goed. Alleen weet ik nu dus niet of we bij Schoorl, Bergen of ergens anders over het strand gewandeld hebben, maar zoals ik al zei, maakt dat niets uit. Bij een strand tent namen we een coupe ijs en vervolgens hebben we een stukje gewandeld en af en toe ook stil gestaan en genoten van het uitzicht en alles wat er in en om het water gebeurd. We zagen een hoop kwallen en ander watergedierte. Het waaide enigszins, net lekker genoeg, om goed uit te waaien. Het was een heerlijke wandeling en we hebben al besloten dat we dit vaker gaan doen!!

Volgende keer weer meer

Waarom?

Het is geen leuk onderwerp om over te schrijven en mijn weblog zou dit keer wat positiever zijn, maar door omstandigheden lukt me dat deze keer nog niet helemaal. Ik zal mijn best doen, om dat volgende keer wel voor elkaar te krijgen.

Deze week is namelijk een sombere week voor zowel Jeroen als mij en vele anderen. Afgelopen vrijdag is de moeder van zijn beste vriend overleden. Mogelijk zal hij daar zelf een weblog aan wijden. Dus laat ik dat aan hem over.

Enkele weken geleden, volgens mij een stuk of 5 a 6 werd mijn collega (werktrainer) ziek. Ze ging op een werkdag naar huis, omdat ze niet meer uit haar woorden kon komen. We dachten aan een TIA. Dit bleek het echter niet te zijn. Het bleek longkanker te zijn met uitzaaiingen naar haar hersens. Daarna is het naar mijn idee heel snel gegaan. We hoorden dat de uitzaaiingen meer waren, dan in eerste instantie werd gedacht. We vernamen dat ze bestraalt werd, dat chemokuur niet meer kon en dat ze zich er erg beroerd bij voelde. Vervolgens kwam maandag het bericht dat ze overleden was.

Bij het horen van dit nieuws, was de eerste vraag, die bij me naar boven kwam: waarom? En daarop volgde meteeen: ze had nog zoveel om voor te leven! Ik weet dat ik daar geen antwoord op krijg. Het is onderdeel van de cirkel van het leven; Geboorte, leven en overlijden. Maar als iemand nog niet uitgeleefd is, heb ik daar wel veel moeite mee. Ik kan het niet bevatten.

Wel probeer ik zo goed mogelijk mijn herinneringen aan haar bij me te houden. Op mij kwam ze over als een spontane en sociale vrouw. We hebben veel gelachen samen en ze was echt goed met clienten, ze ging echt op gelijkwaardig niveau met hen om. Terwijl ik dit tik, twijfel ik op mijn woorden niet te deftig klinken. Zo was ze namelijk totaal niet. Ze liet je echt in je waarde, maar kon ook met humor duidelijk maken, hoe je op haar overkwam. De juiste woorden vind ik nu niet, sorry.

Ik zal haar nooit vergeten!

Verbrand

Vanmiddag ben ik verbrand, door de zon. Eigenlijk moet ik zeggen gistermiddag, aangezien het nu 3 over 12 's nachts is. Maar jullie weten vast wel wat ik bedoel! Enfin,Ik zat lekker op mijn balkon, had papier en pen bij de hand en zat na te denken over mijn stukje voor het weekend met Expreszo. We gaan, net als vorig jaar weer een weekend weg. Dit keer geen moordweekend, maar wel wat anders. Ik kan er nog niet teveel over vertellen, omdat de mensen die meegaan nog niet mogen weten wat we gaan doen. Wel hebben we ze al gevraagd iets voor te bereiden, waarin ze zichzelf presenteren. EXPRES JEZELF is het motto daarvan. Dus vandaag was ik bezig dat van mezelf voor te bereiden. Tja en meer kan ik er echt niet over kwijt....

Het was wel een erg gezellig lang weekend. Donderdag zijn Jeroen en ik naar Ria en Bram geweest in Garderen. We hebben weer een flinke wandeling door het bos gemaakt. Bijzonder vind ik dat mensen daar elkaar echt allemaal gedag zeggen en de omgeving is er ook zooo mooi. Het is gewoonprachtig en ik kom er altijd helemaal tot rust. We mogen er ook een keer met z'n tweetjes verblijven. Dat gaan Jeroen en ik hopelijk echt een keer plannen, want ik vind het er geweldig (voor zover dat nog niet duidelijk was).

Vrijdag moest Jeroen weer werken en heb ik wat huishouden gedaan, maar de rest van de dag heb ik gilmore girls gekeken en op Internet rondgesurft. Een heerlijke dag, waarop ik bijna niets gedaan heb. Dat doet een mens ook goed!

Vandaag (ik lig nog niet in bed, dus voor mij is het nog zaterdag), heb ik met Franka geluncht in Hoorn bij de Tuynkamer of de Eetkamer, hoe heet hij nou ook alweer? Anyway, het was echt heel gezellig! Ik merk dat we verschillende dingen gemeen hebben en dat het gewoonweg elke keer weer goed klikt. Ja, het is een goede vriendin geworden, het voelt gewoon goed. We krabbelen elkaar veel. Nee, nou geen vreemde dingen gaan denken, gewoon kijken op www.Taantje25.hyves.nl (gokje) Ze gaat ook mee met het weekend Expreszo, daar heb ik haar leren kennen, ik ben reuze benieuwd naar haar stukje en zij vast naar dat van mij. Vooral na het lezen van deze weblog, hihi.

Daarna zat ik dus op het balkon en was ik verbrand. Niet dat het boeit, maar het is wel weer een zin. Bovendien is het de titel van dit stukje, dus moest het gewoon weer even terugkomen. Na het eten zijn we.......let op........mijn auto gaan wassen.........ja, echt waar.........het is geen 1 april grap................zou ook niet lollig zijn op 19 mei.................. en vervolgens doorgereden naar mijn ouders. Daar was het zo gezellig, dat we het er volhielden tot en met half twaalf. Nu is het inmiddels alweer een uur later, dus tijd om naar bed te gaan.

Voordat ik deze blog ging schrijven, heb ik me ingesmeert met after sun, want zoals ik net al liet weten, ben ik vanmiddag op het balkon verbrand door de zon.

Welterusten en volgende keer meer (mogelijk dan iets minder melig)

De komende tijd rustiger

Het is alweer bijna een maand geleden, dat ik iets op mijn weblog heb gezet, dus dat wordt wel weer eens tijd. Ik weet dat ik in herhaling val (vandaar dat ik ook een tijd niet geblogt heb), maar ik heb het echt ontzettend druk. Zowel op mijn werk als privé. Maarja, het is mijn eigen schuld, ik wil ook vanalles. Ik wil gezond en goed aan sport doen, ik wil me ontwikkelen binnen het theater en musical gebeuren, laten zien dat ik een goede trajectbegeleider ben en last but zeker not least wil ik gezellig kletsen en veel leuks beleven met vrienden, kennissen en familieleden. En elke week wil ik dat weer.

Maar ik verwacht wel dat het de komende tijd rustiger zal worden, of beter gezegd, de druk zal er wat vanaf gaan. Op het werk gaan we met elkaar bespreken, hoe we als team meer productie kunnen creeeren en wanneer we op de productie zitten. Ik hoop er dan ook achter te komen of ik er al op zit. Ik weet dat ik er niet alleen verantwoordelijk voor ben, maar het werkt rustiger als je weet dat je gewoon je werk kan doen en niet contstant die productiecijfers in de gaten hoeft te houden. Er is nu niemand, die zegt dat dit moet hoor, maar er wordt wel genoemd dat we als team de productie niet halen en dat heeft bij mij wat stressgevoelens teweeggebracht. Nouja, het komt wel goed hoor, we vergaderen er dinsdag over.

De rest wat ik allemaal wil is ontspannend, dus daar ervaar ik geen stress bij. Ik vind het heerlijk om met theatersport en bij de musicalvereniging in Abbekerk bezig te zijn. Het is misschien wat veel samen met het sporten. Daarom heb ik besloten om met fitness te stoppen. Ik blijf wel zwemmen en Jorien en ik hebben plannen om samen te gaan joggen. Dat is gezellig en sportief tegelijkertijd en veel leuker dan alleen in de sportschool te zitten zweten en zien hoe sommigen zich uit zitten te sloven.

Ook wilde ik nog op zangles en mogelijk een musicalcursus of opleiding volgen. Dat wil ik nog steeds wel, maar het hoeft niet allemaal dit jaar natuurlijk. Dus daarmee wacht ik nog even rustig af. Dus als het goed is, wordt het binnenkort allemaal wat rustiger en zal ik leukere dingen op mijn weblog zetten. Beloofd! :-)

Volgende keer weer meer!

Op die mooie zomerse dagen...in april

Dit weekend heb ik me echt verbaasd. Het was ruim 25 graden buiten en dat nog wel op 14 en 15 april. Dat beloofd wat voor de rest van het jaar...... je kunt deze zin positief of negatief interpreteren natuurlijk...mijn voorkeur gaat uit naar positief....Maar ik dwaal af.

Jeroen en ik hebben van zaterdag een fietsdagje gemaakt. Eerst naar de stad, waar mijn moeder en Dorine spullen verkochten op de rommelmarkt van de kerk. Het opgehaalde geld werd besteed aan o.a. SoWieso (de musicalgroep), een nieuwe keuken en invalidentoilet in de kerk. Tenminste dat heb ik begrepen. Mijn moeder deed ook mee met een loterij. Er werden nummers opgenoemd (die met een rad gedraaid werden) en als jij dat nummer had, kreeg je een prijs. Omdat mijn moeder bij de boekenverkoop stond, hielden wij dat voor haar in de gaten. Nou, ze won de ene na de andere prijs. Een adresboekje, een kalender, mooie kopjes, macaroni, mix en servetten en volgens mij ben ik nog wat vergeten. Ik liet achteraf wel weten dat ik die kopjes errug mooi vind en ik mag ze hebben :-) (nou nog ruimte in de kast vinden).

Vervolgens hebben we nog een klein rondje door de stad gewandeld en genoten we van een lekkere snack bij de febo. Daarna stapten we weer op onze fietsen en togen naar Hauwert. Eerst bezochten we daar tante Co. Daar kwam de rest van de familie ook naartoe. Het was erg gezellig, vooral omdat Jolanda twee puppiehondjes (herders) kreeg. Ze waren zo'n 7 weken oud en heel erg lief en schattig en dat betekent echt wat als ik dat zeg.

Daarna reden we binnen Hauwert nog zo'n tien minuten verder naar Hugo en Anne, waar we alsnog mijn en Suzannes verjaardag vierden. Dat deden we aan de hand van een heerlijke BBQ, met ook nog rijst en pannenkoeken. Oja, en heerlijk, fantastisch lekker ijs toe. 's avonds reden we via een iets andere route weer terug naar Hoorn en belanden we onwijs moe, maar heel erg voldaan in ons bedje, waar we als een roos in slaap vielen.

Zondagochtend was het voor mij weer vroeg dag. Rond half negen stond ik naast mijn bed, omdat ik rond half tien in Abbekerk werd verwacht voor een workshop zang van een zangpedagoge. Daar kreeg ik echt de smaak te pakken om dat meer te trainen en dus op zangles te gaan. Ik zit daar al enige tijd over te denken. Zij geeft goede tips, waardoor je veel zekerder gaat zingen. Grappig is dat, want ik vind van mezelf helemaal niet dat ik een goede zangstem heb. Maar misschien wordt het toch nog wel wat. Tussendoor was er een geweldig goedverzorgde lunch met heerlijke salades, stokbrood en drinken. En natuurlijk zaten we daarvan, buiten in de stralende zon, te genieten. Aan het eind van de middag zongen we vierstemmig het prachtige lied Maria, uit West side Story. Het was wel moeilijk, maar uiteindelijk klonk het echt mooi.

Volgende keer meer.

De bruiloft van Jorien en Jeroen

Het zonnetje straalde aan de hemel. Doordat het zo rond de 12 graden was, voelde het nog wel frisjes aan 's ochtends, maar het beloofde een mooie droge dag te worden en dat werd het ook. Vandaag (lees 4 april 2007) stapten Jorien en Jeroen in het spreekwoordelijke huwelijksbootje. Ik was al vroeg bij hen om Jorien, samen met Linda, te helpen met haar bruidsjurk. Dat liep allemaal goed. Het meeste werk hadden we nog aan het rijgsnoer, maar binnen tien minuten zat dat ook helemaal goed. Jeroen was inmiddels ook al gearriveerd en stond al aan te bellen. Dus Jorien spoedde zich naar de voordeur. Daar ontmoetten zij elkaar en dat was een prachtig mooi gezicht. Het zonnetje kwam daar ook bij kijken en deed de bruidsjurk van Jorien stralen. Vervolgens gingen zij foto's laten maken en reed ik terug naar huis, om later met Jeroen (mijn Jeroen) weer terug te komen. Dit keer had ik mijn videocamera aanstaan. Jorien en Jeroen hadden mij namelijk gevraagd om opnames te maken (vooral van het jawoord) voor de oma van Jorien, die er niet bij aanwezig kon zijn. Het was voor mij de eerste keer voor zoiets, dus ik hoop, dat als ze de opnames zien, het naar hun zin is. Ik vond het wel moeilijk om alle leuke, interessante, romantische en wonderlijke momenten vast te leggen. Zo heb ik tijdens de ceremonie in het stadhuis een hoop opgenomen, maar achteraf gezien vind ik dat ik meer had kunnen rondlopen, om meer gezichten vastteleggen. Ook had ik tijdens het eten mijn camera in de lader staan, waardoor ik twee speeches van de getuigen niet kon opnemen. Maar het jawoord staat er redelijk goed op en ook het tekenen daarna. Ik vond het een prachtige dag en een eer, dat ik er de hele dag bij mocht zijn. Rond 13.30 uur gingen we naar het stadhuis van Hoorn. Daar heeft de ambtenaar van de burgelijke stand een heel verhaal gehouden. Ze omschreef vooral het huwelijk heel mooi. Iets in de trand van: 'je hebt een vriend, een maatje, waar je bij wilt zijn, waar je voor wilt zorgen en waarmee je gelukkig wilt worden.' Dat staat iig op de video. Ook mooi vond ik dat ze Nikki ook een paar keer noemde, want natuurlijk hoort zij er ook bij. Na het stadhuis gingen we naar het Gouden hoofd in Blokker. We kregen eerste een kop koffie en Jorien en Jeroen sneden de taart aan. Die smaakte prima trouwens! Vervolgens kregen we een heerlijke brood maaltijd met krentenbroodjes, verschillende bolletjes, verschillende broodjes en beleg. Ik heb hier enorm van zitten smullen en ondertussen gekletst met Saskia, een vriendin van Jorien. Zij en haar vriend gaan in augustus trouwen, dus dat was een leuk onderwerp van gesprek. Jorien kreeg trouwens een prachtig kado van haar oma. Een armband, die zijzelf van haar moeder had gehad. Dus van generatie op generatie werd deze doorgegeven. Aan het gezicht van Jorien te zien, was ze onder de indruk en dat was ik ook. Naast de speeches van de getuigen, brachten de moeder van Jorien en haar vriend het alfabet ten gehore. Daarin kwamen veel herkenbare momenten naar voren. O.a. dat ze niet in Frankrijk te vinden zijn als het er regent en dat ze niet meer uitgaan en drinken, omdat het gezin nu op de voorgrond komt.
Daarna was de receptie op dezelfde locatie, maar dan beneden in een grotere zaal. Daar ontmoette we collega's, buren en andere vrienden van Jorien en Jeroen. De collega's van Jorien brachten nog een lied ten gehore op de wijs van altijd is kortjakje ziek. De tekst weet ik nu niet meer, maar het was heel goed verstaanbaar op dat moment. Ook de collega's van Jeroen barste in een lied uit, heel spontaan, maar dat was zo snel weer voorbij, dus dat hebben we niet helemaal kunnen volgen. Al klonk het wel heel enthousiast. Rond half negen was de receptie afgelopen en druppelden de collega's, buren en vrienden weer naar buiten. Als daggasten zaten we nog even na en werden we dubbel en dwars door het bruidsbaar bedankt. We kregen als bedankje een schaaltje met twee paaseitjes, een klein peper en zoutstelletje (dat moet je echt zien) en Jeroen en ik (evenals de getuigen: Michiel en Peppijn en de fotograaf Gijs) kregen een pluim; Een hele speciale bon. Die kregen we o.a. voor het organiseren van het vrijgezellenfeest. Jeroen en ik kregen een passiepluim, wat inhoudt dat we het uit kunnen geven aan een romantisch uitje of iets anders voor 2 personen. Dat gaan we nog uitzoeken op Internet. Er zit ook een wegwerpcamera bij, zodat we er ook foto's van kunnen maken. Erg gaaf!!

De moeders kregen een heel mooi beeld: twee handen in elkaar met de ringen erin en dan met de namen van Jorien en Jeroen erop. Echt prachtig!! We vonden het echt een geweldige dag en zijn Jorien en Jeroen erg dankbaar hiervoor. Natuurlijk wensen we jullie nogmaals veel geluk en liefde toe, samen met Nikki!

Geniet van het leven

Zoals Jeroen al op zijn weblog heeft staan, maken we een speelfilmachtige periode mee met een geboorte, begrafenis en bruiloft. Je zou er ook een titel van een boek van kunnen maken. In ieder geval maken we veel belangrijke momenten in een mensenleven, achter elkaar mee. Ik vind dat heel wonderlijk en toch ook erg mooi. Het doet je beseffen, hoe prachtig nieuw leven is, maar hoe snel het ook weer voorbij kan zijn en dat het belangrijk is om in de tijd dat je kunt genieten, dat ook te doen. Vooral van elkaar, bijvoorbeeld door ja te zeggen tegen elkaar ;-)

Het genieten vind ik de laatste tijd wel moeilijk, terwijl ik druk ben met organiseren, werk en nog meer, allemaal dingen, waarvan ik best zou kunnen genieten. Echter de laatste tijd heb ik het idee dat het allemaal zo snel gaat. Dat het weer voorbij is voordat je het weet. Zo was het met het vrijgezellenfeest ook. Het was echt enorm gezellig en leuk, maar voordat ik het wist, lag ik alweer in mijn bedje. Ik heb heus wel genoten, maar was tegelijkertijd ook bezig met: 'vinden Jorien en Jeroen het wel leuk? Heeft iedereen het naar zijn zin? Gaat het wel goed? Een paar dingen, waren niet gegaan, zoals ik ze gepland had en daar baal ik dan ontzettend van. Ik laat dat dan zo min mogelijk merken, omdat ik juist wil dat iedereen een leuke avond heeft en niet naar mijn gezeik hoeft te luisteren. Op de avond zelf lieten de vrienden van Jeroen en Jorien en zij zelf al weten, dat ze het een leuke avond vonden, dus ik ben tevreden. De dingen, die minder goed gingen blijven wel in mijn hoofd, dat lijkt wel bij mij te horen. Ik wil dan wel eens gewoon kunnen genieten, zonder dat ik me er druk om maak. Maar dat wordt moeilijk als ik iets organiseer. Het liefst doe ik zoiets samen met iemand anders, om dan te kunnen checken of je goed bezig bent. Nu deed ik dat (gedeeltelijk) samen met Jeroen (hij dacht mee, ik voerde uit).
Dus, moraal van dit verhaal. Ik ga meer bewust genieten en minder piekeren en voor anderen denken, want dat is wat ik veel doe.

Een verslag ervan, met foto's komt misschien nog later. Jeroen heeft er al over geschreven op zijn weblog, dus daar kunnen de foto's ook bijgeplaatst worden, zodra we deze hebben. Ik maak sowieso een verslag van de bruiloft.

De volgende keer weer meer.

Realiteit droomwens?

Het gesprek met de leidinggevende is achter de rug. Ze moest lachen, toen ik vertelde over mijn droomwens. Dat komt waarschijnlijk omdat het natuurlijk een hele andere richting is, dan trajectbegeleider. Ik lachte gezellig mee en ben doorgegaan met mijn verhaal en mijn vragen. Daar reageerde ze leuker op vond ik. Ze had er verschillende ideeen (sorry ik kan geen puntjes op de e doen) over. Binnen Roads zijn er geen mensen als creatief therapeut aan de slag, maar wel mensen, die gelijksoortige functies uitvoeren of in ieder geval bezig zijn met theatergroepjes e.d. Binnenkort stuurt ze me informatie hierover door en kan ik mogelijk bij die mensen een keer een kijkje nemen. Ook informeert zij bij mijn andere leidinggevende naar de financiele mogelijkheden in onze regio. Over wat er opgezet kan worden of waar een trajectbegeleider bij neergezet kan worden. Ik wacht dus af. Ik heb ook gezegd, dat ik er nu geen haast mee heb. In mijn vrije tijd ben ik er wel actiever mee bezig, omdat ik denk dat het via die weg ook meer gaat richting mijn droomwens. In mijn werk er ook mee bezig zijn, maakt het vooral interessanter en leuker om mijn werk te blijven doen, maar dat kan wat mij betreft nog alle kanten opgaan.

Als ik echt alleen naar mijn hart zou luisteren, zou ik het liefst datgene doen, waarmee ik dichter bij mijn droomwens kom. Alleen weet ik met mijn verstand, dat de realiteit van mijn droomwens erg zwaar is. Zo'n musical wordt een lange periode (soms wel 1 jaar of langer) 7 tot 8 keer, 6 dagen per week opgevoerd, 's avonds. Overdag repeteren, warming up, make up, kleding, enz.... Dus ook weinig thuis en weinig slaap. Bovendien moet je echt goed zijn om in een musical mee te mogen spelen. Je moet goed kunnen zingen, dansen én acteren en de banen liggen niet voor het oprapen. Verder wil ik in de (dichtbije) toekomst (hoe dichtbij dat ik voor jullie een vraag en voor mij ook, hahahahaha) toch ook trouwen en kind(eren). Zeker als kinderen klein zijn lijkt me dit een onmogelijke...nouja...moeilijke combinatie. Kortom, realistisch gezien zijn er verschillende punten, die me tegenhouden en die ook maken dat ik twijfel of ik er ooit zal komen.

Toch blijf ik in mijn vrije tijd theater maken en blijf ik nadenken over mijn werk. Zoiets als creatief therapeut, trainer of supervisor houd ik toch wel in mijn achterhoofd. In ieder geval blijf ik niet mijn hele leven trajectbegeleider, maar dat wist ik eigenlijk al op het moment dat ik aan deze baan begon. Destijds zei ik het al. Het is een hele leuke, interessante en uitdagende functie, maar ik denk dat mijn kern en kracht (leg ik nog wel eens uit) er niet of niet helemaal in ligt. Voor de cursus, die ik voor mijn werk volg, zijn we ook bezig met je eigen vliegwiel (leg ik ook nog uit) en je eigen baananalyse (idem) en die kwamen niet helemaal met elkaar overeen.

Goed, genoeg van deze ingewikkelde kreten. Samengevat, het gesprek met mijn leidinggevende is goed geweest en ik ben benieuwd hoe het verder zal gaan. In mijn vrije tijd blijf ik actief binnen theater gebeuren en ga ik misschien wel, misschien ook niet richting droomwens. De tijd zal het leren :-)

Volgende keer meer!!

Een korte update

Het is goed bevallen bij musicalvereninging AZOV te Abbekerk. Het is een hele leuke en gezellige groep, met zowel jonge als oudere mensen. Eigenlijk van alles wat. ik ben echt razend enthousiast!!! Volgende week nemen ze een inschrijfformulier voor me mee.

Dinsdag heb ik het gesprek met een leidinggevende op mijn werk. In dat gesprek ga ik dus voorleggen in hoeverre ik binnen mijn huidige functie bezig kan zijn met theater. Bijvoorbeeld een groep theater opstarten. Op die manier mensen begeleiden, die in vrije tijd of professioneel met theater bezig willen zijn. Een theater cursus geven. Daarnaast blijf ik dan natuurlijk wel trajectbegeleider, zoals ik dat nu ben. Ik ben benieuwd hoe hierop gereageerd zal worden.

In ieder geval blijf ik in mijn vrije tijd bezig met theater. Dat staat als een paal boven water (hé, dat rijmt!!)

Volgende keer weer meer!

Mijn passie Theater

De vorige keer had ik het al over mijn passie voor acteren en theater. Dat is ook in andere stukken op mijn weblog al teruggekomen. Maar de laatste tijd ben ik er echt actief mee bezig. Ik had al bedacht dat ik het acteren en op één of andere manier bezig zijn met theater elke dag wel zou willen doen.

Daardoor ging ik nadenken over een functie als creatief therapeut, maar ik dacht vooral steeds meer na over mijn ultieme droomwens; Ooit meespelen in een grote musical, bijvoorbeeld van Joop vd Ende!!!!! Laatst las ik bijvoorbeeld in de gids dat er ergens dit jaar via een tvprogramma gezocht wordt naar de nieuwe Evita. Heel even ging de gedachten door mijn hoofd om iets van auditie te gaan doen. Maar al snel belandde ik weer met beide voeten op de grond, want ik wil helemaal niet op tv komen en zo goed ben ik op dit moment helemaal niet. Je moet dan professioneel kunnen zingen, dansen en acteren. Ik durf wel van mezelf te zeggen dat ik kan acteren en dansen en zingen kan ik aardig, maar niet heel erg goed hoor! Ik ben geen prof!
Nee, als ze hadden gezocht naar een kleinere rol, een soort van figurant zeg maar, dan had ik er nog wat langer serieus over nagedacht, maar nu niet.

Tegelijkertijd begon ik te twijfelen over de functie van creatief therapeut. Ik twijfelde zomaar of dat wel wat voor me is. Mijn passie ligt bij het zelf theater maken, dus op het podium staan en mee spelen, zingen en dansen. Dat trekt mij aan. Dat doe je naar mijn idee als creatief therapeut minder. Je laat je cliënten vooral spelen en het gaat niet om theater maken, maar om de problemen van de mensen. Toen ontstond, mede door een opmerking van een collega, het idee om als trajectbegeleider op mijn werk bezig te gaan met één of meer theatergroepjes en cursussen. Geen idee nog hoe dat eruit kan zien en tot stand kan komen. Maar de afspraak met mijn leidinggevende om hierover (en toch ook wel over creatieve therapie in mijn achterhoofd) te praten, is al gemaakt. Dus we zullen zien!!

De kriebels om naast het improviseren, weer bezig te gaan met acteren, zingen en dansen in een musical bleven echter naar boven komen. Ik bedacht me, mede dankzij een opmerking van mijn moeder en denkend aan mijn oma (die m.i. ook van haar passie haar werk maakte), dat ik dat al kan gaan doen. Gewoon in mijn vrije tijd en op die manier mijn ervaring, de komende jaren, uitbreiden.

Dus ben ik op Internet op zoek gegaan naar een musical vereniging, die nieuwe mensen zochten. Al snel kwam ik op musicalvereniging AZOV in Abbekerk. Dus ik heb hen via de site (contactformulier) laten weten, dat ik interesse had en ben nu uitgenodigd om dinsdag aanstaande een keer mee te repeteren. Ik ben ontzettend nieuwsgierig en heb er nu al ongelovelijk veel zin in!!!

De komende jaren hoop ik dus in mijn vrije tijd en mogelijk ook via mijn werk, misschien wel binnen mijn huidige functie, mijn ervaring met theater, acteren, dansen en zingen uit te breiden. Wie weet kom ik dan ooit nog eens terecht in een musical van Joop vd Ende of een vergelijkbare grote productie!!!! Dat laatste houd ik voorlopig als droomwens. Maar of ik daar nou kom of niet. De komende tijd zal ik zeker meer bezig zijn met theater en alles wat daar mee te maken heeft en dat vind ik al ontzettend geweldig leuk!! Dat is al een droom die uitkomt. Ik blijf zeker doorgaan met improviseren bij Expreszo en ik verwacht zomaar dat ik het bij AZOV in Abbekerk erg leuk zal vinden. Ik heb er echt onwijs veel zin in en kijk er met veel plezier naar uit.

Ik kan hier nog uren over doorgaan, maar voor vandaag houd ik het er even bij. Ik wil het risico niet lopen om de lezer hiermee te vervelen. Al hoop ik wel dat vrienden en familieleden (blijven)komen naar de optredens. In oktober misschien wel bij AZOV Abbekerk (zie link) Ik houd jullie op de hoogte!! Een volgende keer weer meer