De reis naar Kreta

Dit verslag is geschreven door Jeroen.
Rachel en ik hebben besloten om van zowel de bruiloft, als de huwelijksreis een verslag te maken en deze op onze bruiloftsite neer te zetten. Rachel neemt de bruiloft onder de loep en ik de huwelijksreis. Beide verslagen zetten we ook op onze persoonlijke weblogs neer. Hieronder kan je dus het verhaal over Kreta lezen.

De huwelijksreis.

Het is alweer de zesde keer dat Rachel en ik samen op vakantie zijn geweest. Deze zesde keer kreeg dus de aparte titel van ‘Huwelijksreis’. Onze vakanties, in het algemeen, zijn trouwens in twee hoofdstukken in te delen. De eerste drie vakanties waren met de auto, en de laatste drie waren met het vliegtuig.

Rachels moeder was zo lief geweest om ons naar Schiphol te brengen. Zus Dorine ging voor de gezelligheid ook mee. Ondanks dat er weer een file op de A4 richting Schiphol stond (net als vorig jaar), kwamen we ruim op tijd aan bij onze incheck balie. Daar stond een enorme lange rij op ons te wachten, maar gelukkig gingen lang niet al die mensen mee in ons vliegtuig. Nee, die incheck balie werd gebruikt voor allerlei Transavia vluchten. Het ging eigenlijk best snel, en voordat we het wisten stonden we te wachten bij onze gate. We hadden helemaal geen vertragingen of zo, dus vertrok het blauwe 737-800 toestel zonder problemen.

Nou heb ik in al die jaren, best wel vaak gevlogen. En heb ook vaak wat meegemaakt tijdens al die reizen. Zo hadden Rachel en ik vorig jaar nog bliksem inslag in ons vliegtuig gehad. Dit jaar was er ook weer iets. We zaten naast de nooduitgang omdat je daar meer beenruimte hebt. Dit omdat het onze huwelijksreis was. De incheck balie dame melde dit keurig, maar vermelde er niet bij dat je naast de nooduitgang zat. Op zich helemaal geen probleem of zo, maar bij het vliegen viel me op dat mijn linker schouder nat werd. Ik keek naar de deur van de nooduitgang, en zag uit de kieren een kleine hoeveelheid water stromen. ‘Oeps’ dacht ik nog. ‘Dat kan vast niet goed zijn’. Ik overlegde met Rachel of het de moeite waard was om paniek te gaan zaaien, maar we kwamen tot de conclusie dat we de situatie even zouden afwachten. Misschien werd het stroompje minder. Aangezien er voor de rest geen windgeluiden te horen waren, namen we aan dat dit misschien wel een ‘normale’ situatie was. Na een tijdje werd het ook steeds minder en uiteindelijk was er helemaal geen water meer te bekennen. Al met al verliep de reis goed, maar we waren wel even geschrokken.

Op de luchthaven van Iraklion stonden de dames van Sunweb ons al op te wachten. De hostes Marja verwees ons keurig naar onze transfer bus. Haar zouden we deze reis nog meer tegen komen. De busreis duurde ongeveer een half uurtje en toen waren we bij Hotel Europa Beach in Analipsis aangekomen. Het was natuurlijk allang donker, zodat we niet echt een eerste indruk konden krijgen. We kregen bij het inchecken een blauwe armband om. Dit gaf aan dat we ‘all inclusive’ hadden geboekt. Aanvankelijk waren we helemaal niet blij met zo’n armbandje. Maar het all inclusive verhaal (kan ik je vertellen) gaat heel erg snel wennen. Zodoende gingen we al heel snel van ons bandje houden, zodat we op het idee kwamen hem mee te nemen naar Nederland om te kijken of hij daar ook werkte. Zijn ‘magie’ begon eigenlijk meteen al. De balie medewerker vroeg of we nog honger hadden en dat was eigenlijk wel het geval. Toen we onze koffers naar onze kamer hadden gebracht, mochten we meteen naar het restaurant doorlopen. We konden daar onze eerste Griekse maaltijd naar binnen werken. Daarna zijn we lekker naar bed gegaan.

Toen we weer wakker werden konden we voor het eerst een goede indruk krijgen van onze omgeving. Vanaf ons balkon kon je het zwembad al zien. Ook konden we een klein stukje van de zee zien. De eerste dag stond ingeplant als rust dag. We hebben de Sunweb hostes gesproken (inderdaad, dat was Marja) en bij haar hadden we drie excursies geboekt. Na Marja’s bezoekje hebben we ons ingesmeerd en zijn naar het dichts bijzijnde zwembad gegaan. Er waren maar liefs twee zwembaden in het hotel aanwezig. Het eerste zwembad was een slordige 20 meter lang. Een kleinigheidje dus om die even onderwater te zwemmen. Dit is een traditie van mij. Elk zwembad waar ik in zwem, moet ik een keertje onder water hebben gezwommen. Tijdens deze actie viel me niet zoveel op. Echter toen ik boven kwam, begonnen mijn ogen enorm te tranen. Rachel vertelde me dat ze helemaal rood zagen. Het was geen chloor wat er in het water zat, maar wat het wel was, weten we tot op de dag van vandaag niet. Na deze, wat vreemde ervaring, hebben we ook nooit meer in dit bad gezwommen. De rest van de week lagen we aan het zout water zwembad waar we een stuk beter tegen konden. In het winkeltje heb ik voor de zekerheid toch maar een zwembrilletje aangeschaft. Deze heeft zichzelf later in de week trouwens terug verdiend aangezien ik toen een briefje van 10 euro op de bodem zag rond dobberen.

De tweede dag van de vakantie stond ingeplant als ´Jeep safari´ dag. We moesten daarom vrij vroeg ons bedje uit. Voor bij het hotel moesten we daar staan wachten, want dat had Marja aan ons verteld. Wij dus maar wachten…. en wachten….. en wachten… Kortom, de bus kwam in zijn geheel niet. We hebben voor de zekerheid een half uur extra gewacht, en toen hebben we Marja op haar mobiel gebeld. Deze heeft even rond gebeld, maar kon niet achterhalen waarom we niet werden opgepikt. Die avond zou er weer een Sunweb hostes in het hotel aanwezig zijn, zodat we van haar ons geld terug konden krijgen. Een beetje teleurgesteld gingen we terug naar ons hotel kamer. De eerste de beste excursie ging dus al niet door. Maar we lieten ons hierdoor niet uit het veld slaan. De Jeep safari kon je de hele week doen, dus hebben we met die andere Sunweb hostes afgesproken dat we hem gewoon de dag erna zouden doen. Deze tweede dag ging dus weer voorbij aan het zwembad. Bij dit zout water zwembad was ook een animatie team aanwezig, die als taak had het hotel publiek te vermaken. Rachel heeft mee gedaan aan een aquagym sessie, en ik deed mee met een waterpolo wedstrijd. Het duurde trouwens niet lang om te besteffen dat ons hotel vol zat met Fransen. Net weer mijn pech dus. Twee jaar geleden zat ons hotel al vol met Amerikanen. En dit jaar dus met Fransen, die in deze periode blijkbaar allemaal vakantie hadden. Je zou denken dat Jeroentje daardoor ietjes minder blij zou worden. Maar dat is toch niet waar. Ik heb (ja je leest het goed) een beter beeld over de gemiddelde Fransman gekregen. Tijdens heb waterpoloën al waren er Fransen die gewoon Engels met mij praatte. Iets wat jaren geleden absoluut ondenkbaar was.

De derde dag moesten we dus weer vroeg ons bed uit. Hopelijk ging de Jeep safari vandaag wel door. Je kunt je misschien voorstellen dat bij het passeren van elke minuut wachten, we al zenuwachtiger werden. Op een gegeven ogenblik verliep de afgesproken pickup tijd ook nog eens. De moed zakte in onze schoenen, maar drie minuten daarna kwam een klein busje de bocht om zetten. Deze stopte voor de ingang van het hotel. Een kalige man riep ´Jeep safari?´. We wisten niet snel genoeg ´YES´ te roepen. Een golf van opluchting werd van ons meester.. De Jeep safari ging dus gelukkig door. We hebben niet zo heel lang in het busje gezeten voordat we bij de Jeeps aankwamen. We gingen dit keer niet met een gehele grote jeep zoals in Portugal. Nee, de vrij grote groep mensen werden ingedeeld in kleinere jeeps. In elke jeep konden vier personen zitten. Rachel en ik kwamen met twee Zwitserse vriendinnen in een jeep terecht. Deze vriendinnen kwamen uit het Franstalige gedeelte van Zwitserland, maar konden gelukkig goed Engels. Weer een positieve ervaring dus betreffende de Frans sprekende medemens. De safari ging vaak langs smalle berg paadjes heen waarbij Rachel af en toe last kreeg van haar hoogtevrees. Maar het uitzicht was vaak zo mooi, dat ze die vrees gelukkig vaak de baas was. In de middag hebben we met zijn alle heerlijk gegeten aan de zuidkust van het eiland. Daar kon je ook even zwemmen in de zee. Daarna ging de tocht, via een andere route weer terug naar de noordkust van het eiland. Al met al een leuke ervaring en aan gezien er door de organisatie gefilmd is, kunnen we het nog vaak nakijken ook.

De vierde dag van de vakantie stond weer in het teken van een excursie. Die dag gingen we namelijk de Samaria kloof bewandelen. Dit is de grootste kloof van heel Europa. De 18 !!! kilometer lange kloof is natuurlijk een lange wandeling. Dat besefte wij ons ook wel. Toch werd het pas echt duidelijk toen de Nederlands talige gids in de bus, ons over de kloof ging vertellen. En wat je wel en niet moest doen en laten. De bus reed ons eerst naar een hoogte van 1000 meter, en vanaf daar ging de voettocht beginnen. De eerste drie kilometer was alleen maar afdalen. Wij hadden nooit rekening gehouden met zoveel (hoofdzakelijk gladde) stenen. Dit afdalen, verliep dus mega zwaar. Omdat we niet zo erg hard gingen, hielden we maar kort pauzes bij de rustplaatsen. Zodoende hoopte we wat tijd terug te kunnen winnen. De gids had ons in de bus al verteld dat we om twee uur in de middag het dorpje Samaria al voorbij moesten zijn. Wij kwamen om kwart voor twee pas bij dit verlaten dorpje aan. We hebben weer maar heel even uitgerust en om zeven minuten voor twee verlieten wij het dorpje weer. We hadden de gehele toch dus het idee dat we tegen de klok aan het vechten waren. Gelukkig was het tweede deel vrijwel het gemakkelijkste. Er hoefde niet zoveel meer gedaald te worden, en zodoende werden wij niet meer zoveel door mede wandelaars ingehaald. We moesten om vijf uur beneden bij een dorpje zijn om daar de boot tickets bij onze gids op te halen. Gelukkig kwamen wij om half vijf al bij deze plek aan. We hebben het dus gehaald, maar vraag niet hoe. Het was een enorme ervaring en zeker de moeite waard. Maar het was eigenlijk net iets te zwaar voor deze twee muisjes. Die eigenlijk niet gewent zijn om zo ie zo 18 kilometer te wandelen. Laat staan in de bergen. Dagenlange spierpijn was dan ook het resultaat van deze dag. Maar de langste kloof van Europa staat wel op onze naam.

De vijfde dag stond weer in het teken van een excursie. Omdat we behoorlijk spierpijn hadden, zagen we daar best wel tegenop. Maar al met al viel het reuze mee. Die dag zijn we namelijk met de boot naar het eilandje Spinalonga geweest. Dat eiland heeft een lange geschiedenis, maar is het meest bekend om het feit dat er 50 jaar lang Leprozen hebben gewoond (dit zijn mensen die de ziekte Lepra hebben). Een Nederlandse Griek was onze gids en hij wist veel over dit eiland te vertellen. Zijn oom had namelijk destijds ook op het eiland gezeten. Het eiland was trouwens niet zo erg groot. De omtrek was maar 850 meter en binnen 10 minuten kon je dus om het eiland heen lopen. Je zou denken dat die mensen het vreselijk gehad moeten hebben. Maar de gids wist te vertellen dat dit eigenlijk wel mee viel. De bewoners kwamen niets te kort. Zo kregen de bewoners een ruime uitkering van de regering en was er op het eiland al eerder stroom dan op Kreta zelf…. Na het bezoek aan het eiland zijn we met de boot naar een ander eilandje geweest waar je kon zwemmen. Daarna kregen we een BBQ. Tijdens het eten zaten we toevallig bij een aantal Nederlanders, en met hen hebben we lekker zitten kletsen. Eenmaal weer op Kreta aangekomen hadden we nog een uurtje om een stadje te bezichtigen, en daarna ging de bus weer terug naar het hotel.

Na de vijfde dag zaten dus alle drie de excursies erop. De zesde dag hebben we weer lekker in het hotel doorgebracht. Nou ja, aan het zwembad natuurlijk. Het animatie team was daar weer de hele dag bezig met het vermaken van de gasten. In de avond deden ze dat trouwens ook. Naast het zwembad stond een theater waar ze elke avond wel iets in deden. Rachel en ik zijn die week naar de ‘Sketch show’ en naar ‘Cats’ geweest. Bij de Sketch show deden ze allemaal zelf verzonnen stukjes. Zo deden ze bijvoorbeeld een Johnny Walker Whisky reclame na. Eerst waren het nog 2 vingertjes whisky, en je raad het waarschijnlijk al. Aan het einde van de avond kwam de persoon waggelend het podium op en verdween de whisky in zijn geheel in de ijsbak en dronk het daar vanuit op. Tijdens de Cats avond playbackten ze de liedjes uit deze musical. Ze waren natuurlijk ook als katten verkleed.

De zevende dag was alweer de dag van ons vertrek. We moesten om 12 uur al uitchecken terwijl de transfer bus ons pas om half acht zou komen ophalen. De receptioniste verbrak ons magische blauwe armbandje met een schaar. Dat vonden wij natuurlijk wel erg jammer. We kregen nog wel een coupon voor het middag eten. Dit omdat we nog een lange tijd op de bus moesten wachten. Bij het zwembad hebben we de tijd gedood met het lezen van onze boeken. Die traditie is dus voortgezet, al heb ik hem trouwens nog niet helemaal uit gelezen. Dat komt misschien deze week nog. De bus was gelukkig op tijd, zodat we ons niet zenuwachtig hoefde te maken. Op het vliegveld kwamen we Marja ook nog tegen. We konden haar bedanken omdat ze ons die week goed had geholpen en ons een huwelijksreis kado had gegeven die ze bij de receptie van het hotel had achter gelaten. De terug reis ging trouwens zonder problemen. Geen water meer, maar we zaten trouwens ook niet meer naast de nooduitgang.

Al met al een hele gave vakantie. We kunnen met recht zeggen dat het Europa beach hotel verre weg het beste hotel is waar we ooit geweest zijn. Het eten was er ook fantastisch. Daarnaast kon je vanwege het all inclusive verhaal zovaak opscheppen als je maar wilde. Ook aan toetjes hebben Rachel en ik ons die week ‘vergrepen’. Er was namelijk taart, moes en schepijs in overvloed. Het schepijs was zo erg lekker, dat je zowat zou denken dat het was over gevlogen van de Mient uit Hoorn.

Mazzel

28-08-2008

Jeroen en ik maken van zowel de bruiloft, als de huwelijksreis een verslag voor op onze bruiloftsite. Ik neem de bruiloft onder de loep en Jeroen de huwelijksreis. Die zetten we ook op onze persoonlijke weblogs neer, omdat de bruiloftsite na ongeveer een jaar niet meer zal bestaan. Hieronder kun je dus het verslag lezen van:

28 augustus 2008

Het viel me erg mee in hoeverre ik nog geslapen had van 27 op 28 augustus. Het had wel even geduurd, maar rond 02.00 uur viel ik dan ook als een blok in slaap. ’s Nachts was ik er maar 1x uitgeweest om naar het toilet te gaan en een kwartier voordat de wekker zou gaan werd ik weer wakker. Ik heb heerlijk rustig ontbeten met mijn ouders en zusje. Vanaf 8.30 uur kwamen de visagist/ kapster Saskia, Jorien, Wieteke en de fotograaf Carla binnen. Saskia deed mijn haar en make-up, Wieteke maakte opnames, Jorien en mijn moeder hielpen me bij het aankleden en Carla maakte foto’s. De zenuwen waren wel meer aanwezig nu. Ik vroeg mij af hoe Jeroen eruit zou zien, of het weer zo mooi zou blijven, zodat we buiten konden trouwen en nog veel meer vragen schoten door me hoofd.

Op mijn eerste vraag kwam al vrij snel antwoord. Jeroen wachtte me op beneden aan de trap. Dat hadden we die ochtend, op het laatste moment, nog bedacht. Toen ik hem zag begon ik nog meer te stralen. Hij was echt een kanjer in dat pak (dat is hij altijd al hoor, maar nu was hij extra knap natuurlijk). Hij had het boeket voor me mee en ook dat zag er geweldig uit. Ondertussen werden er al heel wat foto’s van ons gemaakt en maakte Wieteke nog meer opnames.

Na wat broodjes gegeten te hebben, reed onze chauffeur Dirk ons in de prachtige chevrolet naar de stad. Daar hebben we bij de Oosterpoort, in het parkje bij de Emmalaan en bij het Park Schouwburg heel wat foto’s gemaakt. De zon scheen af en toe door de wolken heen, het was heerlijk droog en aangenaam weer. Het buiten trouwen zou dus ook doorgaan. We zijn natuurlijk heel benieuwd hoe deze foto’s geworden zijn. Maar daarvoor zullen we nog even geduld moeten hebben. We waren al klaar met foto’s maken, toen het nog te vroeg was om naar Hauwert te rijden. Dus hebben we bij het Park Schouwburg op het terras nog even wat gedronken. Ik had mijn boeket op de tafel gelegd en even later gebeurde er iets bijzonders. Er kwam een vlinder aangevlogen, die prachtig kleurde bij het boeket, ze ging erop zitten en bleef er ook een tijdje op, zodat de fotografen er ook foto’s van hebben kunnen maken. Carla noemde dat mensen zoiets ook wel als een teken zien van iemand die er niet meer is. Ik noemde dat ik dat ook dacht, namelijk als een teken van mijn oma (Oma Taanman) en ik legde uit waarom. Voor mijn gevoel vloog de vlinder weer weg, toen mijn oma wist, dat ik het begrepen had. Dit moment zal ik nooit meer vergeten.

Rond 14.00 uur reden we naar Hauwert, via de kromme Elleboog (bij de Keern), omdat een andere straat afgezet was. Jeroen vond dat erg leuk, omdat hij daar vroeger veel langs had gereden op zijn fiets tussen Hauwert en Hoorn. De chauffeur reed door Wognum en Nibbixwoud, zodat we niet te vroeg aan zouden komen.

Op het moment, dat we aan kwamen rijden bij Robacher’s Watermolen, stonden alle daggasten en meer bekenden al klaar. In een haagvorm stonden ze ons op te wachten en onder een luid applaus liepen wij door deze haag. Tussen al die mensen stond ook Suzanne, de zus van Jeroen, die er dus gelukkig toch bij kon zijn. Ondanks dat ze hoogzwanger was. Dat vonden we echt fantastisch. Ook dat zullen wij niet meer vergeten. De haag van mensen liep om ons heen door, totdat we uiteindelijk aankwamen op het Watermolen terras.
Nadat we even hadden opgefrist kwamen we onder de klanken van Katie Melua met Nine Million Bicycles, ons liedje, de trap aflopen. De ambtenaar van de burgerlijke stand, Ina Broekhuizen, hield een mooie en persoonlijke toespraak. Ze had goed onthouden, wat we haar tijdens het gesprek vertelt hadden. Dat kwam terug in zowel haar verhaal als de gedichten, welke er een extra romantisch tintje aan gaven. Voor het uitspreken van het Jawoord, waren we allebei best zenuwachtig. Maar natuurlijk ging dat helemaal goed. Jeroen gaf een klein kneepje in mijn hand op het moment dat Ina zei: ‘dan verklaar ik jullie nu tot man en vrouw.’ We waren zo blij, dat we elkaar meteen begonnen te zoenen, nog voordat Ina had gezegd dat het kon. Dus hebben we het gewoon nog een keer over gedaan. Moniek kwam de ringen brengen, dat deed ze heel mooi en rustig. Mijn ring ging niet heel eenvoudig om, maar dat had ik al wel verwacht, omdat het best warm was en het was me bij de juwelier ook niet altijd goed gelukt. Uiteindelijk ging hij gelukkig wel goed om. Vervolgens hebben we met onze handtekeningen en die van onze getuigen: Jorien, Astrid, Ramon en Mark onze woorden kracht bij gezet.

Na de huwelijksvoltrekking werden we gefeliciteerd en liepen de zenuwen rustig aan het lichaam uit. Het spannendste moment was voorbij, al zouden er nog wel veel bijzondere, leuke en fantastische momenten volgen. Allereerst het snijden van de taart. Op onze taart stonden twee muisjes van marsepein ons toe te lachen. We gaven elkaar ieder een stukje taart en daarna werd hij uitgedeeld aan alle daggasten. Hij was heerlijk!!! Natuurlijk hebben we een stuk mee naar huis gekregen waar we, traditiegetrouw, volgend jaar weer van zullen smullen. Tijdens het borreluurtje hebben we zelf nog enkele foto’s gemaakt op het Watermolenterras, saampjes, maar ook met familie, vrienden en natuurlijk de groepsfoto.
Ook speelden de kinderen, tijdens dit uurtje, met hun kado’s uit de tasjes, die we voor ze hadden aangeschaft. Ze waren er erg blij mee en lieten ons dat ook weten. Het was mooi om te zien hoe ze ervan genoten.

Mijn vader opende als ceremoniemeester het diner met een mooi gedichtje, daarna wenste wij iedereen smakelijk eten toe. Het menu was door onze drukker (Rob) op dezelfde kaarten gedrukt met dezelfde illustraties (van Larrisa) als op onze trouwkaart. Het eten was heerlijk en we genoten er met volle teugen van. Als toetje kregen we een verrassing IJsdessert met prachtig sterretjes vuurwerk. Tijdens het eten hebben we gezellig zitten kletsen en ik beleefde de dag tot op dat moment al steeds opnieuw.

Na het eten, liep ik naar het toilet en zag ik dat de eerste avondgasten al gearriveerd waren. Dus riep ik Jeroen erbij en werden we weer gefeliciteerd. Op dat moment begonnen de zenuwen weer wat op te lopen, want wij zouden openen met onze openingsdans. We hadden iedereen (die erom gevraagd had) wijsgemaakt, dat we gewoon zouden schuifelen, maar dat was natuurlijk niet waar. We hadden onze eigen mix gemaakt van langzame en snellere muziek en zelfs wat danspasjes bedacht (samen met mijn zusje Dorine). Daarop hadden we de weken voor onze bruiloft flink geoefend, al hadden we ook wat stukjes aan improvisatie overgelaten. Dus daar waren we best zenuwachtig voor. Maar vanaf het moment dat Jeroen mij ‘wegduwde’ vlogen die weer weg en knalden we onze dans eruit. De reacties uit ons publiek waren echt geweldig. Eerst applaudisseerden ze al toen wij schuifelden op.. jawel weer Katie Melua met Nine Million Bicycles. Toen Jeroen mij wegduwde en luchtgitaar ging spelen werd er weer flink geapplaudisseerd, gelachen en enthousiast geroepen!! (zie: http://www.youtube.com/watch?v=zUsE7bdtTZk )

Ook was er natuurlijk, als verrassing voor ons, het één en ander voorbereid. Dorine liet ons een prachtige dans zien, op: De meeste dromen zijn bedrog, van Marco Borsato. De energie knalde eruit. We vonden het echt super mooi!!
De familie Rol, inclusief Ukkepuk, voerden een revue op. Zelfgemaakte rijmen afgewisseld met stukjes van liedjes. Zo hoorde ik voor het eerst dat Jeroen vroeger bang was om in het diepe te zwemmen en werden ook de verschillende honden opgenoemd, waar Jeroen zo gek op is (geweest). En we hoorde dat Klaas-Jan de jongste en knapste van het stel is. Ja, we hebben erg gelachen om wat zij ons vertelden. Het was een prachtige revue.

Tijdens de avond viel het ons opeens op dat Expreszo even niet meer op de dansvloer te vinden was. Ze waren zelfs niet meer beneden. Later werd duidelijk hoe dat kwam. Op de klanken van Star Trek Voyager kwamen ze binnenlopen. Anne en Vincent speelden ons in de verre toekomst op weg naar onze ster JeRaMuis. Ondertussen blikten ze terug op ons leven tot aan dat moment; de eerste ontmoeting, de eerste keer het rooie emmertje, de komst van de drieling en……. ‘de eisprong’ Deze heeft Jeroen zelf ook nog even samen met Anne gedaan.
Ik zelf zat vastgebonden. Ze kennen me goed. Anders had ik zeker weten meegedaan, maar ik heb nu ook enorm genoten en we hebben helemaal in een deuk gelegen. Helemaal, toen Anne het verhaal aanhaalde over Jeroen, die naar Brunssum zwemt. Hij zei: ‘Was ik nog vijf kilometer bij Brunssum vandaan, verhuisd hij naar New York!!!’ Ze sloten af met het speciale Jeroen en Rachel lied op de melodie van ‘Daar bij de waterkant.’ Dat werd nu: Daar in het ruimteschip.

Mijn ouders verrasten ons met verschillende musical liedjes, met daarop natuurlijk hun eigen teksten. Mijn vader zong in: “Als ik toch eens rijk was….” dat hij ons geen huis in Risdam kon geven, maar Jeroen wel zijn dochter schonk. Mijn ex-vriendjes kwamen werden (gelukkig maar kort) even aangestipt. Expreszo reageerde enthousiast toen Juan genoemd werd. Ze sloten dit prachtige lied (op verschillende musical melodieën) af met: Zeg Rachel Muis, jouw droom reikt ver: Dat ’t theater lokt is zonneklaar. Maar voor ons ben jij al lang een ster. Al meer dan acht en twintig jaar….! Ik heb het alweer een paar keer gezien op dvd en krijg elke keer weer de tranen in mijn ogen, echt prachtig!!!

Zelf had ik ook nog een verrassing voor Jeroen. Ik had tijdens zangles en later samen met Simon en Marja (mijn oom en tante) een liedje ingestudeerd voor Jeroen. Namelijk Thank You Stars van Katie Melua (we vinden haar een hele goede zangeres). Dit liedje had ik uitgekozen omdat de sterren net zo vast aan de hemel staan, als onze liefde. Ik merkte wel dat ik zenuwachtig was, tijdens het zingen en naar mijn idee zong ik ‘m iets te hoog, maar op de dvd is dat gelukkig niet echt te horen. Na dit liedje startte de DJ het liedje: ‘Ik wou dat ik jou was’ van Veldhuis en Kemper. Aangezien dat ons Texel liedje is (onze eerste vakantie samen) begonnen we dat spontaan te playbacken. Tegen de tijd dat de eerste mensen weggingen, hebben we iedereen bedankt. We hebben pluimen uitgereikt aan onze getuigen: Astrid, Jorien, Mark en Ramon en een pennenset met cadeaubon voor een ouderboekje aan onze ouders: Lammy, Koos, Ria, Bram, Hugo en Anne.

Rond 01.00 uur gingen we weer naar huis. We hebben twee auto’s volgestouwd met alle cadeaus. Thuis aangekomen heeft Jeroen mij over de drempel ‘getild’. Daar wachtte ons nog een verrassing. Onze trap stond vol met onze en andere knuffelbeesten. Zij hadden spandoekjes vast met teksten over liefde en het huwelijk. Op ons bed stonden nog twee grote knuffels en op een fleecedekentje lagen rozenblaadjes in een hartje. Het was prachtig. Nadat we alle teksten hadden gelezen doken we ons bedje in en vielen als blok en met een heel goed gevoel in slaap. Dit was echt de dag en nacht, zoals we wilden, dat het zou gaan. Het was echt super mooi, romantisch en fantastisch !!! We zullen dit nooit vergeten en nog lang nagenieten!!

Nog niet zenuwachtig

De bruiloft komt nu natuurlijk steeds dichterbij. Jeroen schrijft er al over op zijn blog. Ook ik ervaar dat bijna iedereen de laatste tijd vraagt of we al zenuwachtig zijn. Blijkbaar is de verwachting dat men vanaf een maand voor de bruiloft zenuwachtig is voor de grote dag. Zelf denk ik dat het bij ons de week voor ons trouwen zal beginnen. Dus vanaf maandag 25 augustus, heel misschien het weekend ervoor al. Dan werken we niet meer en is onze vakantie gestart. Genoeg tijd dus om je zenuwachtig te maken.

Al hebben we wel genoeg leuke dingen te doen. We zullen de koffers inpakken voor onze vakantie, ik mag mijn jurk nog 1x aan en dan meteen meenemen, sommige spullen (bedankjes, etc) moeten nog naar de ceremoniemeesters, de repetitie voor de musical gaat gewoon door natuurlijk en..................... wieweet gaan we nog op kraamvisitie bij Jeroen zijn zus. Zo niet, dan zal dat na ons trouwen en/of onze huwelijksreis worden.

Dus de zenuwen zullen nog wel even op zich laten wachten. Al zijn ze er soms wel om kleine dingetjes hoor. Dan vliegen ze eventjes voorbij om na een paar minuten of kwartiertje al weer weg te zijn. Maar op dit moment verloopt alles prima en kunnen we de meeste regelzaken aan de ceremoniemeesters overlaten. Dus dat komt helemaal goed!!! Op DE DAG zullen wij beide ontzettend genieten en stralen. Daar ben ik van overtuigd!!!

Een volgende keer weer meer!!!

Mijn vrijgezellenfeest!!

Natuurlijk staat het verslag van mijn vrijgezellenfeest op onze bruiloftsite. Daar staat ook het verslag van Jeroen en wat hij met zijn vrienden heeft uitgevreten!! Ik zal er hier dus niet teveel over uitweiden, maar wilde er wel nog even kort over typen.

Een extra pluim gaat naar mijn twee organisatoren: Astrid en Jorien. Zwanger en al hebben ze tijd besteed om de planning te maken en te zorgen dat iedereen de informatie kreeg, die nodig was. Zodoende hadden ze alles zowat al helemaal geregeld voor mei, waarin zij voor de tweede of derde keer moeder werden. Dus gelukkig hadden ze voldoende tijd over om van hun kroost te genieten. Helemaal geweldig meiden!!

Natuurlijk wil ik vooral alle meiden nog een keer bedanken!! Astrid, Jorien, Cynthia, Marloes, Iris, Wieteke, Dorine, Mirjam, Suzanne, Karina en Tanja. Het was echt een topdag!!
Jullie hebben voor activiteiten gekozen, waar ik lekker mijn creativiteit, enthousiasme en energie in kwijt kon. Ik vond het geweldig om te doen en vooral ook samen met jullie!!Ondertussen konden we gezellig kletsen en heb ik nog heel wat opgestoken van jullie verhalen. Ik omschrijf het op de bruiloftsite al. Het was een vrijgezellendag, zoals hij hoort te gaan!! Helemaal top!!!

Bedankt, meiden!!!!
Nu op naar de bruiloft!!!!!!! Op dit moment nog 3 weken en twee dagen!!

Visualisatie van mijn ideale werkdag

De eerste twee dagen, van de loopbaantraining heb ik achter de rug. Er is veel losgekomen; het was voor mij, kortgezegd: Inspirerend, bewustwording, confronterend en een eye opener en ik ben heel moe, maar absoluut voldaan. De komende dagen ga ik aan de slag met mijn actieplan, dat ik tijdens de terugkomdag zal presenteren. Daarna volgt er nog een evaluatiegesprek, met ook mijn leidinggevende daarbij.

Hoe dat allemaal gaat lopen dat zie ik wel, daar ben ik nu nog niet mee bezig. Op dit moment zit mijn hoofd vol gedachten, mijn hart vol gevoelens en mijn lijf vol met wensen. Dat ga ik hier niet allemaal opschrijven, omdat ik dat nog voor mijzelf wil verwerken en uitwerken tot het plan, dat wil ik voor mezelf eerst op een rijtje hebben.

Wat ik wel graag met jullie wil delen is de uitwerking van een oefening, die we vandaag hebben gedaan. We begonnen er vandaag zelfs mee. We zaten ieder op een houten stoel, ontspannen, met onze ogen dicht. We kregen als opdracht onze ideale werkdag te visualiseren, dus geen rekening te houden met realiteit, maar alleen hoe wij het zouden willen. Die visualisatie liep ze met ons door. Ze stelde vragen als: wat zie je onderweg naar je werk, Hoe ziet je werkplek eruit, welke normen en waarden zijn belangrijk? enzovoorts.

Op het moment dat ik mijn ogen dicht wilde doen, dacht ik nog; laat ik wel rekening houden met de realiteit, dus een baan, die ik op korte termijn uit kan voeren. Maar op het moment dat ik mijn ogen dicht deed en in mijn visualisatie zat, ging het een hele andere kant op. Ik zal mijn visualisatie hier uitwerken en leg daarna nog kort uit, waarom ik daarvoor kies.

Hoe ziet de omgeving onderweg naar je werk eruit?
Eerst rijd ik door de wijk, waar ik woon. Ik zie huizen en balkons, parkeerplaatsen. Mensen die hun hond uitlaten. Als snel kom ik op de snelweg, ik zie veel auto's achter, naast en voor me. Ik denk dat ik naar Amsterdam rijd.

Hoe ziet je werkplek eruit?
Ik zie een groot theater, met een plein ervoor, een grote rode deur, die ik zelf open doe, ik kom in eerst een kleine hal, nog een deur door en ik ben in een grote hal, dan de trap op, naar rechts is de artiesten foyee.

Wat doe je op je werk, waar houd je je mee bezig
We hebben eerst repetities in zalen in het gebouw. Zang, dans, spelrepetities, later wordt ik geschminkt. 's avonds moeten we optreden.

In wat voor organisatie werk je?
Een theater, op dit moment een theatergezelschap met een regisseur, medespelers, visagisten, een hele crew.

Welke normen en waarden zijn belangrijk?
Respect voor elkaar en waardering. We geven elkaar ook eerlijke feedback en hebben het erg gezellig samen.

Welke beloning ontvang je voor je werk?
Het applause van het publiek, bloemen en salaris (geld)

Hoe voel je je als je weer naar huis gaat?
Blij, trots, ik heb bereikt, waar ik voor ging, ik pink ook een traantje weg.

Ik heb dit op mijn weblog uitgewerkt, meer voor mezelf, dan voor anderen. Voor anderen om te lezen en ze deelgenoot te maken, voor wie dat wil zijn. Voor mezelf omdat ik vandaag tijdens de training heb ontdekt dat dit echt is wat ik wil. Dit wil ik bereiken. Alleen geloof ik er zelf nog niet 100% in. Volgens mij heb ik in een van mijn vorige blogs wel aangegeven dat ik van mensen verschillende reacties krijg als ik het over mijn droombaan heb. Dat ik het idee heb, dat mensen mij het niet gunnen, of denken dat ik teveel zweef. Vandaag ontdekte ik, dat die opmerkingen of non-verbale reacties mij zoveel doen, omdat ik zelf nog niet voor 100% geloof in dat dit is wat ik wil, maar vooral ook kan. Dat ik het wil is m.i. wel duidelijk. Maar op het moment dat het concreet gaat worden, komt de angst boven, wat als die mensen gelijk hebben? Straks vraag ik teveel van mezelf? Straks valt het tegen? Misschien kan ik het echt niet? Door het hier op de weblog te zetten, heb ik het weer uitgewerkt. Mezelf weer laten zien, dat dit echt is wat ik wil. Dat is een manier om mezelf te herinneren. Verder zal ik het natuurlijk verwerken in mijn actieplan. Maar daar houd ik me vanaf morgen weer mee bezig, voor vandaag was dit het.

Ik houd jullie op de hoogte.

Volgende keer weer meer!

Loopbaantraining

Al enige tijd roep ik dat ik niet bepaald happy ben op mijn werk. Dat gaat veranderen, daar heb ik nu weer meer vertrouwen in gekregen. Hoe, wat en wanneer, dat weet ik nog niet. Dat ga ik juist onderzoeken. Een aantal weken terug had ik, in verband met de doorstart van ons werk onder de vlag van Dijk en Duin, een soort arbeidsvoorwaarden gesprek. Tijdens dat gesprek heb ik via HRM (voorheen P&O) informatie ontvangen over een loopbaancentrum binnen Dijk en Duin. Dat is speciaal voor medewerkers, die niet happy zijn in hun werk, die willen uitzoeken, waar dat mee te maken heeft en wat ze wel kunnen en willen. Dus echt iets voor mij.

Het lukte me niet meteen om de juiste persoon te pakken te krijgen, maar toen dat wel was gelukt, ging alles ook meteen heel snel. De volgende ochtend om 09.00 uur kon ik al meteen terecht voor een orienterend gesprekje en volgende week kan ik meteen meedoen met een loopbaantraining. Het is een intensieve training van 2 dagen en een terugkom dagdeel een week later. Ik heb er echt heel veel zin in en ben al goed in de sfeer gekomen, doordat ik al flink wat tijd heb gestoken in het huiswerk, dat ik afgelopen woensdag meekreeg. Inmiddels heb ik het af en heb ik een goed beeld van hoe ik mij in mijn leven ontwikkeld heb en welke valkuilen regelmatig op mijn pad komen.

Door hiermee bezig te zijn, ontdekte ik twee leuke dingen: Ten eerste: (eigenlijk wist ik dit al) Mijn hobby heeft een belangrijke en grote rol in mijn leven. Er was een periode in mijn leven, dat ik er minder mee bezig was en als ik aan die periode terugdenk, realiseer ik me dat ik dat destijds echt wel gemerkt heb. Ik heb een prima tijd gehad hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar helemaal lekker in mijn vel zat ik niet. Vanaf dat ik weer ben gaan acteren/ improviseren heeft dat er altijd voor gezorgd dat ik weer even bij kon tanken in tijden van stress en werkdruk.

Het tweede dat ik me bedacht is, dat een baan als loopbaancoach mij, zo op het eerste gezicht, ook heel leuk lijkt. Natuurlijk zal ik daar eerst meer over moeten weten, om zeker te weten of het iets voor mij is. Maar ik voeg het toe aan mijn rijtje van mogelijke banen die bij mij passen: creatief therapeut, trainingsacteur, trainer, coach, loopbaancoach, muscialacteur, acteur.

De komende tijd heb ik genoeg om uit te zoeken dus. Ik ga ervoor en ik houd jullie op de hoogte.

De volgende keer weer meer!

Rachel, she's the waitress, who wants to be a Star!

Het is buiten ruim 30 graden, maar ik zit binnen. Het is nu echt niet uit te houden op het balkon in de zon. Ik ga er vanmiddag wel weer in hoor, maar nu kom ik even bij van een ochtend met veel regelzaken. Dus kan ik mooi weer een stukje schrijven op mijn weblog. Je merkt al dat ik flink wat inspiratie heb de laatste tijd.

Vroeger als jonge (tiener) Rachel luisterde ik op mijn kamer vaak naar verschillende cassette bandjes. Ik leende dan ook wel eens bandjes van een van mijn oudere zussen. Ik weet nog dat ik van Astrid een bandje had geleend, waar het liedje Jesse op stond. Dat vond ik een erg mooi liedje, maar mooier nog vond ik een ander liedje van diezelfde zanger, die stond op datzelfde bandje. Toendertijd was mijn Engels nog niet goed genoeg om te weten waar het liedje over ging, ik vond het toen gewoon mooi, omdat mijn naam erin voor kwam.

Jarenlang heb ik dat onthouden en wilde ik het liedje zelf hebben. Elke keer als ik Jesse op de radio hoorde, lette ik op of daarna genoemd werd wie de zanger was, zodat ik het eens op Internet, later op youtube kon opzoeken. Maar of ik vergat te luisteren of ik vergat het thuis weer op te zoeken. Zo kwam er lange tijd niets van. Totdat ik laatst het nummer Jesse mee kreeg (van mijn zanglerares) om te gaan oefenen. Dit was niet het nummer van die zanger, die ik zocht, maar van heel iemand anders. Toch kreeg ik hierdoor weer het idee om eens te zoeken en dat heb ik gisteravond meteen gedaan. Met wat hulp van Jeroen en Youtube vond ik 'm uiteindelijk; Picture Postcards from LA van Joshua Kadison. http://www.youtube.com/watch?v=kXPKNiUFPls

De tekst van het liedje staat er ook nog bij. Dus die heb ik een paar keer gedraaid. Het gaat over een serveerster (Rachel dus), die het helemaal wil maken in LA. De zanger zingt als 'the piano player down at Eddies bar, dat Rachel elke keer plannen maakt om naar Calnifornia te vertrekken en een ster te worden. Maar of ze nou echt zo goed is? Of ze echt goed kan zingen? Dat blijft in het midden. Hij antwoord dan maar dat ze hem picture postcards from LA moet sturen. Het liefst eentje met de 'calnifornia sun' Hoe dan ook elke keer maakt zij plannen om te gaan, maar elke keer komt er ook weer wat tussen, waardoor ze niet gaat (of niet durft). Het liedje eindigt met dezelfde zin als waarmee het begon. I'm the piano player down at Eddies bar and Rachel, she's the waitress, who wants to be a star.

Ik vond het best wonderlijk dat ik gisteren besloot het nummer te gaan zoeken en het ook gevonden heb. Juist in deze periode dat ik mijn droombaan heb besloten na te streven en concreet bezig ben mij aan te melden voor de cursus musical. Ik ben dan geen serveerster, maar ik heb wel werk, waarin ik op dit moment niet helemaal lekker zit. En ik wil ook graag een ster worden, alleen dan een musicalster.

Ik hoor heel vaak mensen reageren, zoals die piano player. Sommigen reageren niet echt. Sommigen denken of zeggen dan: die Rachel komt er nooit of ze vragen zich af: heeft ze wel haar beide benen op de grond? Mijn reactie daarop is vaak: 'ik ga er gewoon voor en zie wel waar het schip strand!' Dat meen ik ook echt! Ik heb geen idee of ik goed genoeg ben om een echte musicalster te worden. Ik weet ook niet of ik door de cursus musical en alles wat ik daarna nog ga leren, ervaren en doen mezelf genoeg kan ontwikkelen om een musicalster te worden. Misschien ben ik echt wel te oud, misschien mis ik gewoon een stuk talent of misschien zijn er nog wel tig redenen te noemen. Maar al die redenen wil ik dan graag zelf ervaren, zelf ontdekken. Dan ben ik er in ieder geval voor gegaan.

In de tussentijd blijf ik ook uitzoeken wat voor werk ik wil gaan doen in de tussentijd en mocht het me niet lukken om musicalster te worden. Tussen wat ik nu doe en mijn droombaan zitten nog zoveel mogelijkheden. Die wil ik heel graag onderzoeken. Ook daarin heb ik de eerste stap al gezet. Ik ga in gesprek met het loopbaancentrum op ons werk. Ik ben al heel blij als ik een baan vind, waarin ik met een wat positiever gevoel bezig kan zijn. Weer die drive vinden, die ik aan het begin van dit werk wel had. Dat gevoel wil ik heel graag weer terug.

Hoe dan ook; Ik neem mijn stappen en ga ervoor. Laten we dus alsjeblieft hopen dat het bij mij anders afloopt, dan in het liedje. Dat ik in ieder geval verder kom, dan waar ik nu ben.

Een volgende keer weer meer!

Echt geluk!

Vroeger kon ik helemaal wegzwijmelen bij Beverly Hills 90210, melrose place en vergelijkbare series. De jongeren, mensen uit die series hadden het naar mijn idee echt naar hun zin. Tijdens een aflevering kon er natuurlijk veel helemaal verkeerd gaan, er gebeurde vaak vanalles, maar toch kwam het uiteindelijk weer goed. "Zij zijn vast echt gelukkig" dacht ik dan. Natuurlijk wist ik wel dat het niet echt was, dat het allemaal geacteerd was. Jong als ik was trok ik de conclusie dat echt geluk alleen in dit soort series en films kon bestaan. Als echt mens kon je wel vrolijk zijn of blij, maar niet echt gelukkig. Er zou volgens mijn filosofie altijd wel iets zijn, wat dat echte geluk in de weg zou zitten. Destijds kon ik genoeg voorbeelden noemen, zoals gepest worden, ruzie met vriendinnen, zussen of m'n ouders. Dat zou volgens mij altijd blijven.

Inmiddels denk ik daar toch anders over. Emoties en gevoelens als geluk en liefde zijn per moment verschillend. Natuurlijk maakt het uit wat je allemaal meemaakt en wat er in je omgeving gebeurt. Maar het gaat er ook om hoe je daar zelf mee om gaat en hoe je er zelf naar kijkt. Toendertijd trok ik mij het gepest op school en ruzies met bekenden erg aan. Dat maakte ik persoonlijk en ik voelde me dan meteen een stuk minderwaardig. Dan was ook niets meer goed en kon ik nergens meer van genieten (zo leek het).

Het afgelopen jaar heb ik behoorlijk wat meegemaakt. Even een korte samenvatting, ook al zal je als regelmatige lezer al op de hoogte zijn. In juni werd bij mij de ziekte van pfeiffer geconstateerd. Daardoor heb ik een lange tijd thuis gezeten en minder gewerkt. In oktober werkte ik weer mijn volledig aantal uren. Dat was maar goed ook, want er ging veel tijd zitten in de verhuizing van het werk. Nadat we goed en wel gesetteld waren in het nieuwe pand, belandden we in de periode voor, tijdens en na het faillissement. Tussendoor kregen Jeroen en ik thuis ook nog te maken met waterschade en natuurlijk planden we onze bruiloft en begonnen we met de voorbereidingen. Tussen alle bedrijvigheid door.

Het afgelopen jaar heb ik dan ook vele momenten gehad, waarop ik me echt rot voelde en echt niet gelukkig. Maar die momenten trok ik mij niet persoonlijk aan. Ook al dacht ik soms, wat moet een mens allemaal meemaken, het raakte me niet zodanig dat ik eraan onderdoorging. Er bleven nog genoeg momenten waar ik wel van kon genieten. Deze momenten, waarop ik wel degelijk echt gelukkig was kan ik me ook nog goed herinneren.

Het afgelopen jaar zou ik ook alsvolgt kunnen omschrijven: Doordat ik, vanwege de ziekte van pfeiffer, op mijn grenzen moest letten, ben ik me daar nu veel bewuster van en ook ben ik wat bewuster gaan nadenken over mijn leven en mijn werk. Uiteindelijk heb ik daarom besloten te onderzoeken of ik van mijn hobby mijn werk kan maken. In augustus heb ik Jeroen, tijdens een weekendje weg, ten huwelijk gevraagd. Zijn antwoord was een enthousias: JA! Met het werk zijn we verhuisd, waardoor we daar nu geen last meer hebben van geluidsoverlast en ik een stuk minder met hoofdpijn thuis kom. Na de waterschade hebben we in huis nu een prachtig nieuwe vloer liggen.

En op dit moment, voel ik me ook zeer gelukkig. Ik zit weer op de bank, de balkon deur staat open en het is buiten heerlijk weer. Ik denk terug aan het afgelopen jaar en vind dat ik het goed heb doorstaan. Ik ben trots op mezelf. Ik ben niet bij de pakken neer gaan zitten, maar heb er, samen met Jeroen en andere vrienden/familieleden/collega's, wat aan gedaan. Er zijn weer nieuwe uitdagingen ontstaan en de ervaringen hebben me sterker gemaakt. Dat gevoel van trots, zelfverzekerdheid en zelfvertrouwen doet een mens goed. Dat maakt echt gelukkig.

Kortom, echt geluk bestaat!

Mijn eigen laptop

Nog één keer zangles en dan heb ik even vakantie van al mijn vrijetijd bestedingen; musical, zangles en theatersport. Dat betekent dus dat ik de drie avonden per week, die ik normaal gesproken weg ben, nu tijdelijk thuis ben. Jeroen vroeg al aan mij, wat ik al die avonden ga doen. Daar hoefde ik niet lang over na te denken. Ik zei: 'Wij kunnen bijvoorbeeld samen wat leuks gaan doen; de stad in, gewoon een eindje wandelen of wat dan ook.' Daar hebben we meestal geen tijd voor namelijk; doordeweeks te druk en in het weekend zijn we naar een verjaardag, naar een ander feest, zijn we bezig met regelzaken of rusten we uit. Verder wil ik blijven oefenen voor zangles en de musical. Ook de bruiloft vraagt nog om wat regelzaken. Dus ik zal genoeg te doen hebben. Natuurlijk kan ik ook een avond met een goed boek op de bank zitten of op de computer surfen, internetten of wat dan ook.... Bedacht ik in mezelf;

En toen kreeg ik een heel goed idee;

Dat was afgelopen, donderdag dat Jeroen dat aan mij vroeg. Het was de eerste donderdag dat ik vakantie had van Expreszo en ik moest daar echt nog aan wennen. Jeroen kon zelf niet weg, want zijn auto had een lekke band en zijn neef (automonteur) zou langs komen om er een nieuwe band op te zetten. Dus Jeroen en ik konden niet samen de deur uit. Toch wilde ik er wel op uit, want het geweldige idee, dat ik had bedacht was, dat ik laptops zou gaan bekijken. Die wilde ik al een tijdje terug aanschaffen, maar door het faillissement had ik dat nog niet kunnen doen. Dus ben ik in mijn autootje naar de BCC gereden en heb daar eens rondgekeken. Daar zag ik al gauw een mooie staan voor een redelijke prijs. Ik heb Jeroen wel opgebeld en voorgelezen wat er allemaal op staat. Na wat heen en weer gebel, wat nadenken en toch nog wat overleg met de verkoper, besloot ik de laptop te kopen!!

En nu zit ik dan trots achter mijn eigen laptop te msnen met een vriendin en een weblog te typen. Ik vind het heerlijk en handig ook. Als Jeroen beneden achter de computer duikt, schiet ik vaak naar boven om weer wat te surfen, msnen. Of ik zit ermee te spelen, beneden op de bank en kijk tegelijkertijd tv, samen met Jeroen, die dan vaak vanachter de computer tv zit te kijken. Ook het oefenen voor zangles en de musical gaat prima zo op mijn eigen laptop!! Ik ben er echt super blij mee!!! En wie weet, zal ik, nu ik (tijdelijk) meer tijd en een eigen laptop heb, ook meer verhalen, gebeurtenissen en ervaringen op mijn weblog typen.

Een volgende keer in ieder geval weer meer!!

Het bijzondere Expreszo Weekend

Daar zit ik dan, snipverkouden, herstellend van griep, maar in een opperbest humeur, nagenietend van het weekend weg met Expreszo. Anne en Larissa hebben een filmpje in elkaar gezet (zie site Expreszo). Het plezier dat we samen hebben, straalt er vanaf!! Ik heb het vaker genoemd en meen het nog steeds. Theatersport vereniging Expreszo, is een hele bijzondere groep en ik ben blij dat ik er onderdeel van ben.

Het weekend begon voor mij rond drie uur, toen Anne mij op kwam halen. We laadden de tassen in de auto en vertrokken naar Noor. Daar kwam het telefoontje van Nirma, die in alle staten was, omdat ze de trein zo voor haar ogen had zien vertrekken.... Het was lachwekkend te horen hoe Noor heel rustig bleef en Nirma aan de andere kant van de lijn duidelijk super gefrustreerd was. Dus moesten we een half uurtje langer wachten, maar dat vonden we niet erg, want de sfeer zat er al goed in.

Onderweg hebben we flink in de file gestaan, maar in 1 auto was de sfeer in ieder geval opperbest. We hebben weer muziek van films en series geraden. Larissa bleek hier ontzettend goed in te zijn. Zij raadde het soms al na 1 of twee tellen. Ook vertaalden we liedjes in het Nederlands en zo gebeurde het dat It's my shit, 't is mijn poep werd. We hebben dubbel gelegen!!! Ook om mijn brulshirt, dat ik aan had, omdat Nederland moest voetballen voor het EK. Dat zie je ook op het filmpje. Echt lachen!!! Nadat we bij de McDonalds hadden gegeten, waren we, voor mijn gevoel, al vrij snel in Zeeland, al heeft het toch nog wel een tijd geduurd. Maar time flies, when you have fun! Die fun ging eenmaal aangekomen bij de omgebouwde boerderij gewoon door.
Er is teveel gebeurd om alles in chronologische volgorde te omschrijven, maar ik kan je wel veel vertellen; Zaterdagavond kleedden we ons al snel om in onze typetjes, waarvan we de beschrijving vooraf via de post ontvangen hadden. Ook dit jaar had iedereen er weer enorm veel werk van gemaakt en zo zag het er ook uit. De eerste avond hebben we een kort introductie scene gedaan. We zaten met z'n allen (zogenaamd) op schiphol. Iedereen met een andere reden. Tot er een bom ontploft bleek te zijn en we een nacht door moesten brengen in hotel California. De tweede avond werd je in duo's of alleen (Franka) in een kamer in gedeeld en hebben we in scenes ons typetjes verder uitgewerkt. Ik weet niet alle namen meer, excusses daarvoor, maar we hadden:

Anne als Dave: een foute man, een mislukte filmster uit de film Zoet, die nu in een reclamespotje zat. Hij verleide iedereen met zijn slagroom.

Larissa als Jessica: Een vrouw, zo zou je denken, die verliefd was op haar Dennis, die toch tegen bleek te vallen, uiteindelijk bleek zij zelf eigenlijk een man te zijn.

Noor als Azalea: Een moslima, die zwanger was geraakt door haar oom, maar heimelijk verliefd op haar buurman

Franka als dwangmatige vrouw: Ze zou met haar Henk naar de kermis op de dam gaan, om haar pleinfrees te overleven....




Mieke als reizende vrouw: Ze ging op reis, een enkele reis, omdat ze pas gehoord had, dat ze niet lang meer zou leven. Ze wist ons te pakken met de zin: “Maar wat heb je aan herinneringen zonder toekomst”.

Nirma als (alleenstaande?)moeder: Ze ging een eigen bistro beginnen in het buitenland, even weg van haar kinderen, denk ik...

Trees als zakenvrouw: Ze was bang voor de marmot van Joseph en heimelijk verliefd op haar baas. Ze wilde heel graag kinderen van hem.

Pieter als Joseph: Een Duitse man, die marmotten kweekte in zijn kelder. Helaas was zijn vrouw erachter gekomen en had hem en zijn laatst overlevende marmot Karl eruit gegooid.

Piet als neger: Hij woonde al jarenlang in Nederland en voelde zich dan ook Nederlander.

Lucien als dominee: Getrouwd met vrouw, enkele kinderen, maar eigenlijk was hij homo, daar kon hij niet mee leven....

Rachel als Karin: Haar vroegere leven uit de krakersscene had ze achter zich gelaten en woonde nu met Karim in Blaricum. Haar vent reisde constant, waardoor ze opdraaide voor het huishouden en voor de zorgen voor hun net verwekt, nog niet geboren kindje..... Zou ze bij hem blijven of niet...

Misschien klinkt het allemaal wat ernstig, maar het werden echt prachtige scenes en we hebben ook flink gelachen. Vooral de scene van Franka zal me nog lang bijblijven. Wat kan die meid acteren en ook Larissa gaf een geweldige show weg. Eigenlijk had iedereen wel wat in zijn of haar spel wat me bij is gebeleven. Dat is niet te omschrijven, daar had je bij moeten zijn. Het was echt bijzonder.
Natuurlijk hebben we ook dit weekend weer wat afgedanst, lol gehad tijdens het dierengeluidenspel (Nee, dit jaar was ik niet de dupe, ik was wel aangeschoten, maar kon mijn concentratie wel bij het spel houden) en we hebben elkaar beter leren kennen door het flessenspel: spin the bottel, waarin we elkaar omstebeurt vragen stelden. Hierin ontdekte ik dat het best komisch was, dat ik mijn eerste echte zoen heb gehad in Roermond!!
Overdag hebben we ons vermaakt met een wandeling over het strand, een duik in zee, zonnen in/op een duinpan, zwemmen en aquajogging (door Mieke) in het zwembad en een overheerlijke barbeque. Door al het gefeest en gepraat waren de nachten wat kort, maar het was absoluut weer een weekend om nooit te vergeten.