Dank jullie wel

Een tijdje terug zei een vriend tegen mij: “Het is ronduit asociaal dat ik alle ruimte en mogelijkheid heb geboden je erbij te houden en nul interesse krijg ik terug. Bij alles wat we voorstelden is het: is niet mijn ding, durf ik niet, wil ik niet enz.…. Meerdere keren gevraagd wat je denkt, wat je wil, wat je voelt en dan blokkeer je. Krijg je de ruimte om alles rustig te vertellen, dan komt er niets anders dan muizen, je kinderen en je ex. Over je ex gesproken: je laakt zijn gebrek aan communicatie en inzicht. Ik vraag me af welk deel van hem is en welk deel bij jou ligt. Je voelt je het vijfde wiel. Je hebt jezelf in die positie gezet. Ik wil met alle liefde hier een gesprek over hebben met je, maar je gaat me hier geen verwijten maken dat ik een slechte vriend ben geweest. Check eerst jezelf. “

Dus dat heb ik gedaan. Deels bewust, grotendeels onbewust. Ik heb mezelf gecheckt. Dat deed ik al voor, tijdens en nadat de vriend bovenstaande tegen mij zei. Het afgelopen jaar leer ik mezelf steeds een beetje beter kennen. En ik moet zeggen, dat ik het niet helemaal eens ben met wat die vriend van mij zei. Deels ook wel hoor, maar…. Laat ik het uitleggen:

Ik ben dit jaar gescheiden. Sinds mei is de scheiding een feit en officieel. Het was mijn eigen keus, maar dat betekent niet dat ik alleen maar opgelucht ademhaal en dat het allemaal aan mijn ex lag.
Natuurlijk heb ik daar zelf ook een aandeel in. Ook ik communiceer niet altijd even goed. Ik ben de afgelopen jaren heel veel gericht geweest op mezelf. Bij vele vrienden en familieleden deed ik mijn verhaal. Over dat ik twijfelde en niet meer wist wat ik wilde met mijn huwelijk. Achteraf besefte ik dat ik als het ware hun toestemming nodig had om mijn huwelijk stop te mogen zetten. Dat kreeg ik natuurlijk niet. Iedereen had weer een eigen mening en ik moest natuurlijk zelf een keuze maken.
Dat is me uiteindelijk gelukt doordat ik bij een therapeute mijn verhaal deed en het daar rustig voor mezelf op een rijtje kon zetten.

 Het lukte mij de afgelopen jaren niet (en soms nog niet) om echte interesse te tonen in het verhaal van vrienden of familieleden. Ik was alleen maar met mezelf bezig. Met de dingen die op dat moment in mijn leven belangrijk voor me waren. En een tijdje geleden waren dat muizen (hadden we in huis), de meisjes en mijn ex. (waarmee ik nog in 1 huis woon, omdat ik nu nog niet in mijn eigen woning terecht kan). Mijn ex, die mag zijn wie hij is en mag doen zoals hij doet, maar wat niet meer bij mij past. We zijn uit elkaar gegroeid.  We blijven de ouders van de twee meisjes en we hebben hen dan ook op 1 staan. We hebben geen vechtscheiding en doen er allebei alles aan om goede ouders en vrienden te blijven. Dat gaat tot nu toe best goed, al hebben we onze meningsverschillen, we doen ons best.

Vorig jaar was ik in de Baron in de efteling. Die achtbaan vind ik echt behoorlijk eng. Hij ligt flink buiten mijn comfort zone. Ik ben erin gegaan en dat vind ik ongelofelijk stoer van mezelf. Kort geleden ben ik er weer in geweest. Hij was weer net zo spannend. Ik vind het weer stoer van mezelf dat ik erin zat, maar ik hoefde er niet meteen weer in. Ik weet ook niet meer zo zeker of ik er een volgende keer wel in ga. Ik heb hoogtevrees…nouja, meer dieptevrees heb ik ontdekt. En in de Baron word je als het ware gedwongen naar beneden te kijken. Ik vind dat echt doodeng. Je mag het laf vinden, maar ik hoef mezelf niet meer zo te bewijzen, vind ik. Sommige dingen zijn gewoon niet mijn ding, durf ik niet, wil ik niet. Dat heeft niets te maken met wie mij uitnodigt iets te gaan doen. Dat heeft alles te maken met wat ik wil, durf en wat bij mij past. Als vrienden het niet leuk vinden dat ik iets niet doe of wil, dat snap ik. Dat ze mij erop aanspreken kan ik ook nog begrijpen. Maar verwacht niet dat ik over mijn grenzen ga en het toch ga doen. Dat is een grens en die ga ik niet over. Ik kan evengoed een goede vriendin zijn, zonder dat ik mijn grenzen over ga.

Doordat ik minder tot niet vroeg naar de verhalen van vrienden of familieleden, vonden sommigen dat ik mezelf buitensloot. Dat klopt ook wel. Ik was meer op mezelf gericht en op dit moment is dat nog niet heel anders. Ik heb soms tijd met mezelf nodig, zonder anderen. Om na te denken over wat ik ergens van vind. Omdat ik een secondaire reageerder ben en wil nadenken voor ik iets kan zeggen.

Ik heb er wel vertrouwen in dat het wel weer goed komt. Dat ik er ook weer voor vrienden kan zijn
 Ik kon er laatst voor mijn zusje zijn, toen zij het even moeilijk had. Dat voelde goed. Ik weet dat ik het nog in mij heb en dat ik er graag voor anderen ben.

Ik maak mijn vrienden geen verwijten. Ook niet de vriend, die bovenstaande zinnen aan mij appte.
Ook deze blog is geen verwijt. Weet dat deze woorden in een bepaalde context aan mij gericht werden en over deze context wil ik in deze blog niks zeggen. Dus oordeel daar niet over als je dit leest. Daarvoor schrijf ik dit blog niet.

Ik schrijf dit blog, omdat ik tegen al mijn vrienden wil zeggen dat het goed komt. Het zit wel in mij en ik heb er vertrouwen in dat ik mijn eigen verhaal met jullie kan delen en ook weer een luisterend oor voor jullie kan zijn. Dat er meer balans zal komen in mijn leven. 

Ik weet ook dat er vrienden zijn, die dit al weten en geduld hebben met mij. Die tegen mij zeggen: Je hebt er alle recht op om nu even egoïstisch te zijn. Focus je op jezelf, je meisjes, je eigen plek, de gevolgen van je scheiding, je werk. Echte vrienden zijn er wel weer, zodra jij weer alles op de rit hebt. En daar heb ik alle vertrouwen in.

En ik weet ook zeker dat ik alles weer op de rit krijg. Mede dankzij die lieve vrienden, die er voor mij zijn, die mij steunen en er ook in geloven dat het goed komt.

Dank jullie wel.

Mijn leven

Sinds lange tijd heb ik weer eens behoefte om te schrijven. Ik kan niet slapen, omdat er nog zoveel gedachten door mij heen gaan. Nee, ik pieker niet. Denk gewoon aan de afgelopen jaren.

Ik ben dit jaar voor mezelf begonnen. Naast mijn vaste baan bij Esdege Reigersdaal. Ik ben het gewoon gaan doen. Dat wil zeggen…ik heb een eigen website www.impro-actief.nl  , visitekaartjes en sta binnenkort als het goed is op www.westfrieseuitjes.nl . Ik ga improvisatie workshops geven. Het begin is er. Nu wil ik verder doorpakken.

Zoals gezegd, doe ik dit naast mijn vaste baan als ondersteuner cliëntenraden. Dit jaar heb ik de jas (deze functie) goed passend gemaakt. Hij zit als gegoten. Ik heb het al eerder gezegd, maar nu voel ik het ook; Deze functie past bij me. Ik heb geweldige collega’s en een fijne en coachende leidinggevende. En ik heb mijn eigen talent om mijn theater passie in te kunnen zetten op mijn werk.

Sinds dit jaar ben ik weer terug bij Expreszo. Ik miste het improviseren toch teveel. En vooral het contact met de vrienden. Afgelopen weekend zijn we met de groep naar Ameland geweest. Heerlijk was het. We hebben gewandeld, gespeeld en bij een kampvuur op het strand de zonsondergang gezien. Het was heerlijk relaxed.

Ik vind het ook super leuk om bij VEEL Theater in een personage te duiken en tekst te leren. En samen met een groep enthousiaste medespelers een mooi stuk op te voeren. Op 2 en 3 november in Schouwburg het Park in Hoorn. Komt dat zien!

Ik heb hele lieve en fijne vrienden en familieleden om mij heen. Zij zijn er voor mij en ik wil er voor hen zijn, waar ik kan. (sorry dat ik nog steeds geen verjaardagskaarten verstuur. De wil is er, maar het overzicht is er niet). Ik heb er de afgelopen jaren een aantal vrienden bij gekregen. Zo ben ik laatst naar Disneyland Parijs geweest met twee goede vrienden. Dat weekend was ook top! Wat een feest!

Natuurlijk gaan er ook dingen niet goed. Of minder goed. Het leven bestaat vaak uit ups en downs.
Het hoort erbij. Maar dankzij de hierboven omschreven pluspunten zet ik door. Zie ik het als uitdagingen.

Heerlijk zo’n avond als dit. Die heb ik niet zoveel. Vandaar dat het even terug is dat ik een blog getypt heb. Even niets hoeven. Nu typ ik wel een blog en ben ik met vrienden aan het appen. Maar vaak zit ik ook gewoon. Even helemaal niets te doen en gewoon te denken over de dag, week, maand, het jaar dat voorbij is en over de dag, week, maand, jaar dat nog komt.

Mijn motto is nog steeds: koester je vriendschappen. Daar hoort bij: leef je leven. En ik denk dat ik dat doe.

De route

Het was zondag, jaren geleden, ik was een jong meisje en ik fietste naast mijn vader. We waren op tijd vertrokken, want het zou wel eens druk kunnen zijn. Langs het vliegerveldje, oversteken bij de ballenbrug en langs het parkje met daarnaast de sloot. De verkeerslichten staan op rood, zoals meestal. Ik mag op het knopje drukken. Even wachten, duurt een tijdje, geen idee hoelang. Mijn vader zegt: "je moet blazen" Ik blaas en prompt, het is groen! We fietsen verder. Bij het bruggetje bij de Huesmolen. Dat laten we rechts naast ons liggen. Wij gaan rechtdoor, nog verder rechtdoor. Uiteindelijk naar de kerk.

Het was zondag, afgelopen zondag. Ik fietste alleen. Ik was op tijd vertrokken, want het zou wel eens druk kunnen zijn. Langs de Trekvaart, vroeger het vliegerveldje, een complex voor senioren, oversteken bij de ballenbrug en langs het parkje met daarnaast de sloot. De verkeerslichten staan op rood, zoals meestal. Maar ik volg de lichtjes, dan weet ik precies wanneer het groen wordt! Mijn kinderen zullen niet meer in de blaasgrap trappen. Ik fiets verder. Bij het bruggetje bij de Huesmolen. Daar sla ik rechtsaf, het bruggetje over. Ik denk terug aan de tijd, dat ik rechtdoor reed op zondagochtend.

Toen naar de kerk. Nu naar de sportschool.

Nivea

Wees een OEN. Wees Open, Eerlijk en Nieuwsgierig.

Op mijn vrije avond, heb ik met een vriendin afgesproken. We zitten gezellig te kletsen over echte vrouwen zaken. Ze vertelt me haar verhaal. Ze noemt iets, dat ik herken...ik wil dat meteen delen. Ik vertel haar mijn ervaring en heb totaal geen aandacht meer voor haar verhaal. 

Maak je niet DIK. Denk in Kwaliteiten.

Oh, wat ontzettend stom zeg! Nou ben ik weer vergeten die verjaardagskaart te posten!
Meteen is alles fout. Als ik er niet voor kan zorgen dat ik een kaart op tijd post, ben ik geen goede vriendin/ familielid of vrouw. Ik ben ook al geen beller. Ik ben echt een asociale en waardeloze tuthola.

Gebruik LSD. Gebruik Luisteren, Samenvatten en Doorvragen.

Tijdens de avond bij een vriendin kom ik niet aan haar verhaal. Ik vertel alleen maar hoe het voor mij is. Soms stel ik wel een vraag: "Vind jij dat ook zo irritant als mensen niet echt naar je luisteren?"

Laat OMA (wat vaker) thuis. Laat Oordelen, Meningen en Adviezen thuis.

Heb je nou alweer geen thee gezet?!? Mopperend besluit ik het dan zelf maar te zetten.
Even later gooi ik de theezakjes weg...In een lege prullenbak. Manlief had nog geen tijd gehad om thee te zetten, want hij was met de prullenbak bezig. Hij had 'm ook meteen maar even schoongemaakt. Soms moet ik gewoon even mijn mond houden.

Neem ANNA Mee. Altijd Navragen, Nooit Aannemen.

Of ik had even aan manlief na kunnen vragen of hij nog thee wilde zetten. Ik zag 'm alweer op de bank voor de tv zitten, mobiel binnen handbereik. Alle tijd voor facebook, appcontacten en de tv, niet voor mij. Dus duik ik op mijn plekje, aan de andere kant van de bank. Mijn mobiel binnen handbereik. Alle tijd voor facebook, appcontacten en de tv. Niet voor manlief. 

en smeer NIVEA. Niet Invullen Voor Een Ander

Ik volg een opleiding voor trainingsacteur. Mijn mede cursisten hebben het tijdens de pauze over hun kleding. "Wat heb jij een leuke trui aan!" zegt de één tegen de ander. "Dank je" En ze kletsen door over hun kleding. Niemand zegt wat over mijn kleding. "Ze zullen het wel niets vinden" denk ik.

 "Ik zie er ook niet uit" "Ik had net zo goed een dikke pyama aan kunnen trekken" 

Ik ben geen dikke oen
Gebruik te weinig LSD

Ik laat Anna Thuis

en neem oma mee

Toch kan ik soms wat meer Nivea smeren
En weet ik van mijn fouten te leren.
Ik blijf fouten maken...maar toch...

Nieuwsgierig?

Je zal meer lezen in mijn volgende blog!

:-D

Liefde overwint alles....zelfs gesnurk...

Nou, als ik naast mijn man lig ’s nachts. En hoor dat er naast mij een heel oerwoud wordt omgezaagd, dan denk ik daar wel heel anders over. Meestal valt het eigenlijk wel mee hoor. Dan val ik eerder in slaap en ik wordt er gelukkig niet wakker van.

Maar als ik zo’n nacht heb, waarin ik lig te piekeren en woelen en de slaap niet kan vatten. Dan klinkt er opeens een oorverdovend lawaai naast me, dat de slaap ver te zoeken blijft.  En nee, het werkt dan ook niet om hem een tikje te geven of op zijn zij te duwen. Ja, misschien voor één of twee minuutjes, maar te kort voor mij om in slaap te vallen. 

Op die momenten besluit ik vaak om er dan maar uit te gaan. Om beneden even een warme beker melk met honing te drinken, even wat piekergedachten van me af te schrijven in mijn dagboek of gewoon op een blaadje of even wat te lezen in een goed boek. Vaak ga ik daarna op de bank liggen en probeer ik in slaap te vallen. Dat laatste lukt meestal niet.

Ik lig dan vaak heel ontspannen, voel me moe en ben mijn piekergedachten wel kwijt. Ik lig lekker warm onder een deken en op mijn eigen heerlijke kussen. Toch lukt het me dan echt niet om in slaap te vallen. Dat komt omdat er in onze huiskamer geluiden klinken, die horen bij overdag. Niet bij de nacht. Als ik de koelkast of de vaatwasser hoor, denk ik binnen 3 seconden na over mijn boodschappenlijstje van de volgende dag of huishoudelijke klussen. Dat houd me dan meteen weer uit de slaap.

Dus dan loop ik weer naar boven, kruip naast mijn man in bed. Het gesnurk klinkt dan opeens heel vertrouwd, als geluid dat hoort bij de nacht en bij slapen. Ik voel dan hoe lekker ik onder de dekens lig en zie hoe donker het is in onze kamer. Ik beden me dan hoe fijn het is dat ik niets hoef te doen, alleen maar lekker hoef te gaan liggen. En omdat ik dan meestal nog wel ontspannen ben, na de heerlijke warme melk met honing, mijn gedachten van me afgeschreven heb, val ik als een roos in slaap.

Liefde overwint alles…. zelfs gesnurk..

Lieve papa en mama

Allereerst, ik houd van jullie, met heel mijn hart. Jullie betekenen alles voor me. Mama, bij jou kan ik terecht met mijn zorgen en gedachten kronkels. Papa, jij helpt me bij de klussen in huis en ook voor financiële vragen kan ik bij jou aankloppen. Jullie stonden en staan voor me klaar en hebben een luisterend oor als ik daarom vraag. Soms al voordat ik besef, dat ik er behoefte aan heb. Jullie passen op onze meissies met zichtbaar veel plezier en zorgzaamheid. Jullie zijn er voor mij, voor ons. Op wat voor manier dan ook. Daar ben ik jullie heel dankbaar voor. 

De afgelopen jaren hebben een aantal vrienden van mij (één van) hun ouder(s) verloren. Leeftijd genoten van me, die één of twee ouders moeten missen. Geen moeder en/of vader meer om mee te praten of hulp aan te vragen.  Dit maakt dat ik er nu bij stilsta.

Wat lijkt mij dat een groot verlies. Het lijkt mij als een grote en sterke muur, die wegvalt. Iemand, die er gewoon altijd is, waar je op bouwt, aan wie je alles toevertrouwd. Ook al kun je inmiddels zelf op beide benen staan. Het is fijn om te weten dat er twee dierbaren achter je staan. Om mee te kijken of als het nodig is, om je op te vangen. 

Toen ik van de week hoorde, dat een moeder van een goede vriend overleden is, voelde ik me schuldig. Omdat ik mijn beide ouders nog heb. Na een gesprek met jou, mama, hierover, besefte ik me dat ik er juist nu kan zijn voor mijn goede vriend. Een luisterend oor kan bieden en mijn medeleven kan tonen. Gesterkt door jullie wijze raad bleef ik niet hangen in een schuldgevoel, maar ik toonde mijn medeleven. Ik was en ben er voor hen.

Ik weet dat ik het in een leven zonder jullie ook zal redden. Toch wil ik jullie vragen nog langer onderdeel te blijven van mijn leven, van ons leven. Ik sta zelf recht overeind, ik heb vertrouwen in mijzelf. Dat wil ik met jullie blijven delen. Ik wil er voor jullie zijn en als het nodig is voor jullie zorgen. Ik weet dat ik dat kan, omdat jullie mij dat geleerd hebben.

Ik houd van jullie, met heel mijn hart. Als jullie hulp nodig hebben, laat het me weten. Ik zal er altijd voor jullie zijn. Net als jullie er altijd voor mij zijn.

Dank jullie wel.

Liefs,

Jullie dochter Rachel

Sorry

Lieve familieleden en vrienden,

Sorry. Sorry dat je geen verjaardagskaart van me kreeg of dat hij te laat binnen kwam.
Sorry. Sorry dat ik een date/afspraak moest afzeggen of dat we steeds geen nieuwe konden plannen.
Sorry. Sorry dat ik druk was met werk afronden, solliciteren en het vinden van een nieuwe baan.
Sorry. Sorry dat ik niet op je verjaardag kon komen.Dat je alleen Jeroen vaak ziet en mij niet meer.
Sorry. Sorry dat ik al een hele tijd niets van me laat horen en niet informeer hoe het met je gaat.
Sorry. Sorry dat ik druk was en ben met sporten, hardlopen en afvallen.
Sorry. Sorry dat ik druk was en ben met mijn gezin, het huishouden en andere regelzaken.
Sorry. Sorry dat ik druk was met acteren en het najagen van mijn droom.
Sorry. Sorry dat ik niet snel de telefoon pak om zomaar even gezellig bij te kletsen.
Sorry. Sorry dat ik niet heb gedaan, wat ik wel van plan was.Dat ik er niet voor je was.
Sorry. Sorry dat ik je niet genoeg heb laten weten hoe belangrijk jij voor mij bent.

Sorry! Hier komt vanaf nu verandering in!

Ik beloof je. Ik doe beter mijn best om op tijd een verjaardagskaart te sturen.
Ik beloof je. Ik maak tijd om gezellig met je te kunnen bijkletsen.
Ik beloof je. Het komende jaar is er naast mijn werk genoeg tijd om leuke dingen te doen met jou.
Ik beloof je. We gaan meer oppas vragen om samen naar verjaardagen en feesten te gaan.
Ik beloof je. Ik wil graag weten hoe het met je gaat. Ik zal dat meer laten merken.
Ik beloof je. Tijd met jou is belangrijker voor mij dan sporten of hardlopen (als je het leuk vind sporten of lopen we samen ;-)
Ik beloof je. Ik wil en zal de tijd voor mijn gezin enz.. graag afwisselen met tijd voor jou.
Ik beloof je. Ik wil en zal ook met jou naar het theater, de film enz.. gaan.
Ik beloof je. Ik zal meer appjes sturen. Of spontaan een kaartje.
Ik beloof je. Ik zal er voor je zijn.
Ik beloof je  Je bent belangrijk voor mij. Ook als ik druk, druk, druk ben en weinig van me laat horen.

Ik beloof je! Er komt verandering in! 

Nu zal je misschien zeggen: "Dat is toch allemaal niet nodig?" "Daar hoef je geen sorry voor te zeggen hoor!" Maar dat vind ik van wel. Ik vind zelf dat ik dat moet veranderen aan mezelf. Nooit heeft iemand mij hierop aangesproken. Nooit was er iemand, die mij nadroeg dat ik een tijd niets van mij liet horen. Dat komt omdat ik zulke lieve vrienden en familieleden heb. Jullie accepteren en respecteren mij, zoals ik ben. 

Bij jou mag ik fouten maken en ik hoef er niet voor je te zijn. Maar de punten, die hierboven staan benoemd vind ik wel heel belangrijk. Ik vind het zelf ook heel fijn om kaarten te ontvangen op mijn verjaardag. Ik vind het heel leuk en gezellig om met vrienden of familie af te spreken. Dus ik wil meer naar feesten en het theater gaan en meer contact hebben. Ik wil er meer voor je zijn, want ik heb je steun de afgelopen tijd ook als heel waardevol beschouwd. Ik wil dit zelf veranderen. Niet alleen naar mezelf kijken, naar wat ik nodig heb, maar ook meer naar buiten, naar wat jij nodig hebt. 

Ik zit de laatste tijd beter in mijn velletje en weet zeker dat ik dit aan mezelf kan veranderen. 

Sorry
Ik beloof je
Er komt verandering in

Hooikoorts

Elk jaar eind mei, begin juni heb ik er last van: Prikkende ogen, lopende neus en flinke niesbuien. Als het een dag heel erg is geweest, ga ik vaak naar bed met hoofdpijn. Het is geen pretje. Een aantal momenten staan me nog helder voor de geest.

Zo zat ik jaar na jaar rond dezelfde periode op verjaardag bij een goede vriendin. Vaak was het goed weer en zaten we gezellig in de tuin. Heerlijk, denk je dan. Lekker genieten van de zon en al het lekkers, dat op tafel staat en gezellig kletsen. Maar neehoor, de tranen stroomden over mijn wangen en dat was niet, omdat ik zo hard moest lachen.....

Elk jaar rond de verjaardag van Jeroen, gingen we met Expreszo een theaterweekend weg. Van vrijdag t/m zondag. Overdag gezellig wandelen in de, vaak bosrijke, omgeving, Voor mij niet altijd even prettig. Want wandelen, terwijl je ogen prikken, je neus loopt en je constant moet niezen, drukt de pret toch een beetje.

Zo'n 15 jaar geleden woonde ik op mezelf. Ik had een apartement boven een ander appartement. Maar de trap zat aan de buitenkant en onderaan de trap (tussen trap en schuur) lag een stoepje. Tussen de tegels groeide vanalles. Op een dag besloot ik om het weg te halen. Ik hoefde daarvoor geen hulp, dat kon ik zelf toch wel... Met een aardappelschilmesje en schroeverdraaier ging ik aan de slag. Na vijf minuten proesten, hoesten, huilen en snotteren, besloot ik toch maar mijn vader te bellen.

Ik vind dat deze momenten aardig bevestigen, dat ik last heb van hooikoorts. Toch was een huisarts het daar niet mee eens.

Zo'n 12 jaar geleden maakte ik een afspraak bij mijn huisarts. (Een andere dan ik nu heb). Ik had namelijk de tip gekregen, dat je ook hooikoorts tabletten op recept (en vergoed) zou kunnen krijgen.
Dat wilde ik wel, want de pillen, die je gewoon bij de drogist kunt kopen, hielpen wel een beetje, maar misschien kon het beter en ze waren bovendien niet gratis. Nou hielp het toeval wel een beetje..Al hoestend, proestend,huilend en snotterend (kortom, met een hooikoorts aanval) kwam ik het kantoor van de huisarts binnenlopen.
Hij: "Wat kan ik voor je doen?"
Ik: "Nou, (nies), (snif), ik heb nogal last van hooikoorts en...."
Hij: (onderbreekt me)..."Dat denk ik niet."
Ik: "(snif), Nou, (nies), ik heb al een aantal jaren last van prikkende ogen, lopende neus, niesbuien.
Elk jaar rond dezelfde tijd, rond mei en juni.
Hij: "Dat is geen hooikoorts"
Ik: "Wat is het dan wel?"
Hij: "Overgevoeligheid voor pollen"
Ik: (verbaasd) (nies) (snif) "Ja, dat noemen ze in de volksmond hooikoorts, dacht ik"
Hij: "Nee"
Ik: "Maar kan ik (nies) tabletten voor overgevoeligheid (traan, traan) voor pollen, dan op recept krijgen?"(snif)
Hij "Dan moet je uitzoeken voor welke pollen je allergisch bent"
Ik: "Voor pollen, die in mei en juni in de lucht hangen" (nies)
Hij: "Dat kunnen we zo niet zeggen, dat moet je dan laten onderzoeken"
Ik: "En wat is het (snif) alternatief" (ik had namelijk niet veel zin en niet veel geld voor dat soort onderzoeken).
Hij: "Zelf tabletten blijven kopen bij de drogist"
Ik: "Welke tabletten raad (nies) u aan"
Hij: "anti hooikoorts tabletten"
Ik: (nies) (snif) (huil) (snif) (nies)..."Tabletten tegen hooikoorts?"
Hij: "Ja, die helpen toch een beetje?"
Ik: Ja, maar het zou mooi zijn als ik die (snif) (nies) vergoed kan krijgen.
Hij: "Nee, dan moet je toch echt weten voor welke pollen je allergisch bent"
Ik: (nies) (nies) (proest) (nies)... (was sprakeloos)
Hij: "Heb ik u zo voldoende geholpen?" "Anders moet u even een vervolg afspraak maken bij de assistente (hij stond al bijna bij de deur).
Ik: "Oh, oke, (nies) (hoest) en (proest).... (wederom sprakeloos).

En dus slik ik nog steeds, jaar in jaar uit, de tabletten, die ik zelf bij de drogist koop. Ik heb nu een andere huisarts en denk er nog wel eens over om er weer over te beginnen. Wellicht dat hij er anders over denkt. Of misschien laat ik wel eens onderzoeken voor welke pollen ik nou precies allergisch ben.

Maar elk jaar als mijn ogen beginnen te prikken, mijn neus begint te jeuken en ik vaak moet niezen, dan denk ik vaak terug aan dat ene gesprek met die huisarts.....(nies!!)

Realistisch?

Je kan het leven door een zwarte of roze bril bekijken. Maar je kan ook een realistische bril opzetten. Dit kan moeilijker zijn, dan ik het nu laat klinken. Het kan ook in de ene situatie makkelijker zijn, dan op een ander moment. En de ene persoon is natuurlijk de andere persoon niet.

Ik ben iemand, die soms heel negatief kan zijn en een andere keer super enthousiast. De afgelopen jaren heb ik geleerd ruimte te geven aan mijn gevoel, dat een situatie bij mij oproept. Dus maak ik iets mee, waar ik verdrietig, negatief of somber van wordt, dan mag dat gevoel er zijn. Het wegstoppen werkt niet bij mij, dus ik kan het beter uiten. Ik praat erover met dierbaren om me heen. Ik schrijf het van me af, zet punten op een rijtje. Ik ben een avond even lekker down, huil, schrijf in mijn dagboek of luister naar mooie muziek. Tegelijkertijd besef ik me dat ik er weer sterker van ben geworden. Dat ik een hoop geleerd heb of dat het me ook veel opgeleverd heeft. En dat andere dingen gewoon goed gaan. Ik tel mijn zegeningen.

Maak ik iets mee, waar ik blij, enthousiast of vrolijk van wordt, dan laat ik dat ook merken. Ik vertel het iedereen, die het wil horen. Ik schrijf dan vaak ook in mijn dagboek en dat lees ik dan weer terug op bijvoorbeeld een somber moment, helpt ontzettend goed. Ik geniet er volop van, omdat ik weet dat ik ook weer situatie mee zal maken, die minder rooskleurig zijn. Ik geef mezelf en anderen complimenten en onthoud wat ik goed vond gaan.

Dit werkt voor mij. Meestal. Ik kan ook heel onzeker zijn en mezelf bekijken met de zwarte bril.
Ik kan ook iets te enthousiast zijn en mezelf voorbij lopen met de roze bril op mijn hoofd. Maar ik weet dat de realistische bril het beste (bij mij) past.

En dat terwijl ik helemaal geen bril draag.....;-)

Mijn hart gevolgd, mijn droom komt uit!

Mijn passie voor het acteren ontdekte ik als tiener. Niet in groep 8, maar een aantal jaar eerder. Ik speelde namelijk mee met de tienermusicalgroep. We repeteerden in de sporthal en speelden de voorstelling in het buurthuis in een winkelcentrum. Mijn eerste rol was een voice over en make-up meisje in  “Mike van Ellendes Rock en Roll show” (deze titel klopt misschien niet helemaal). Tijdens de pauze play backte ik als John Travolte in de “Grease” medley. In de musical “De luie lift” speelde ik kok.  Bij deze groep merkte ik dat ik het heel leuk vond om te doen alsof ik iemand anders was. Ik kan me nog herinneren dat ik twee vriendinnen had, binnen deze groep. 

In de musical van groep 8 speelde ik een kleine rol. Ik speelde mevrouw Breukeboom in een musical over een kuuroord (ik weet de titel nu even niet meer). We speelden twee keer op school. Eén keer voor de andere groepen en een keer voor eigen familieleden. Ik kreeg het ene na het andere compliment. Nu zeiden niet alleen mijn ouders en zussen dat ze me goed vonden spelen, maar een aantal klasgenoten, onze meester en zijn collega’s.

Hierna volgde SoWieso. Deze groep speelde bijbelverhalen uit in  musicals. We gingen elk jaar op tour en we speelden in vele kerken verspreid over heel Nederland.  Ik heb meegespeeld in “Tot ziens op Padmos,” “Jonah” en Naaaman.  Hoewel ik nog best een verlegen en stil meisje was, had ik binnen deze groep ook een aantal vrienden. Samen lachen, samen spelen, samen op weg (SoW). Ik heb vele leuke herinneringen aan deze jaren. Toen ik stopte met SoWieso heb ik een aantal jaar niets aan acteren gedaan. Reden? Mijn vriendje destijds wilde meer aandacht van mij.  En dat heb ik gemerkt, ik leefde een gelukkig leven hoor, maar ik miste wel wat.

In het jaar dat ik het uitgemaakt had, melde ik me aan voor een toneelcursus. Ik wilde dat toneelspelen namelijk wat meer uitdiepen. Ik had tijdens het spelen in al die musicals, namelijk ontdekt, dat ik het zingen en dansen ook leuk vond, maar dat mijn talent echt bij dat acteren lag (en ligt). Hoewel ik dat niet hardop durfde te zeggen. We speelden de voorstelling in de hal van de Lagere Technische School. De docent van deze cursus adviseerde mij om theatersport te gaan doen. 

Zo kwam ik bij Expreszo terecht. Daar heb ik 10 jaar met veel plezier gespeeld. Ik ontdekte nog een kwaliteit van mezelf. Naast acteren, kon ik ook aardig improviseren. We speelden theatersportwedstrijden. Zowel uit door heel Nederland, als thuis in het Pakhuis in Hoorn. Ook speelden we “De vloer op” en lange improvisatie voorstellingen.Ook denk ik met veel plezier terug aan de weekenden weg, waarin we twee avonden acteerden en improviseerden met elkaar. 

Het improviseren vergrootte mijn zelfvertrouwen en maakte dat ik het duiken in een rol en het leren van tekst begon te missen. Zo heb ik twee jaar meegespeeld bij musicalvereniging Abbekerk. We speelden in het dorpshuis: Hello Dolly en De Jantjes. Vervolgens volgde ik een semi-proffessionele musical opleiding in Amsterdam. Daar ben ik na één jaar mee gestopt, omdat ik vond dat de aandacht vooral gericht was op het zingen en dansen. Bovendien werd ik overspannen. Dat maakte dat ik keuzes moest maken.

Ik besloot voor mezelf dat ik nooit in een musical van Joop van den Ende op het podium zou staan. Dat was al die jaren mijn geheime droom geweest. Ik wist nu heel zeker dat het acteren en improviseren mijn passie was (en is) en wilde mezelf als amateur speler verder ontwikkelen. Daarom was ik blij dat de opleiding acteren (voor amateurs spelers) er was. De eerste twee jaren van de opleiding werden in de Kunst in Alkmaar gegeven. De laatste twee jaar in het Pakhuis in Hoorn. Daar speelden we ook het examen stuk. Ik speelde de Duitse kokkin van Hotel Hellman. Een door één van de docenten zelf geschreven stuk. Dit vond ik de aller moeilijkste rol van alle rollen, die ik tot nu toe heb gespeeld. Het was een personage, dat ontzettend ver bij mijzelf vandaan stond. Dat moet je natuurlijk ook kunnen spelen, maar ik vond het knap lastig.  Van de docenten kreeg ik als compliment, dat het tijdens de voorstelling wel leek alsof er een deken van me afviel. Daar stond ik te schitteren en te stralen. Ze adviseerden mij ook om gewoon lekker veel te gaan spelen. Hier heb ik o.a. geleerd dat je op “het toneel” soms meer jezelf bent, dan in je dagelijks leven. Want op het toneel mag je ook je vieze, lelijke en onaardige kant laten zien.

Na 10 jaar stopte ik dus bij Expreszo. Nu koos ik bewust voor het spelen van een rol, het leren van tekst, het spelen in een toneelstuk. Ik speelde mee in een Theatersoap van Productiehuis Het gezelschap. Samen hebben we vier afleveringen van een theatersoap “ZEEP” op de planken gezet in het Pakhuis in Hoorn. De afsluiting: een marathon voorstelling met alle vier de afleveringen achter elkaar was echt een top ervaring.

Daarna leek het acteren even te moeten stoppen, maar het kwam toch weer op mijn pad. Dit keer was het bij VEEL THEATER. Zij vroegen mij eerst om in te vallen alleen tijdens het repetitieproces. Na een aantal weken vertelden ze mij, dat ze me zo leuk vonden spelen, dat ze een edelfiguranten rol voor me wilden schrijven. Weer een paar weken later moest een mede speler stoppen met haar rol en vroegen ze mij of ik deze rol wilde overnemen. En dit is een echte droom die uitkomt. Want op 3 en 4 november spelen we het stuk “STILTE” in het Park Schouwburg in Hoorn.

Ik kijk er naar uit en heb er – nu al – veel zin in! Ik nodig jullie van harte uit om te komen kijken.
Want mede dankzij jullie lovende woorden, eerlijke feedback en prachtige rozen, heb ik mijn hart gevolgd, mijn zelfvertrouwen vergroot en komt mijn droom nu uit. Dat heb ik aan jullie en mezelf te danken en daar ben ik jullie dan ook zeer dankbaar voor!